GezondheidHardlopen / Trailrunning

(van) revalideren kun je leren

posted by Manon 3 januari 2018 4 Comments
DSC_0768

♦ Blog geschreven door Manon 

Zes maanden heb ik nu al niet kunnen hardlopen. Een nachtmerrie voor elke loper.

Het gebeurde onverwacht toen ik van een glijbaan gleed. Ineens was mijn been gebroken, mijn enkelbanden gescheurd en het was direct duidelijk dat ik voorlopig niet zou hardlopen. Al had ik op dat moment niet verwacht dat het zo lang zou duren.

Voor een breuk staat ongeveer acht weken herstel. Direct was duidelijk dat alle hardloopplannen waar ik het hele jaar naartoe had gewerkt niet meer door zouden gaan.

Mijn eerste ultra

Vanaf januari was ik aan het trainen voor mijn grote doel op 15 juli. Mijn eerste ultra van 55 km in de bergen in IJsland. Maanden heb ik erover getwijfeld of ik mij zou inschrijven. Of ik zo’n afstand wel zou kunnen lopen. Ben ik sterk genoeg? Fit genoeg? Zou een half jaar genoeg zijn om mij voor te bereiden? En hoe train je eigenlijk voor zo’n afstand in de bergen? We hebben niet eens bergen in Nederland.

Ik houd van uitdaging en avontuur, dus ik besloot ervoor te gaan. In januari schreef ik mij in voor de Laugavegur ultra marathon in IJsland. Geen weg terug. Naar mate de trainingen vorderde, groeide het zelfvertrouwen. In plaats van er tegenop, keek ik er nu naar uit. Ik was ervan overtuigd dat ik de finishlijn zou halen.

van revalideren kun je leren

Xtrails Vogezen, multi-stage trailrun event

Ik deed trainingsweekenden in de Ardennen en Vogezen. De Parijs marathon, die ik in april als training liep, ging mij vrij makkelijk af. Na de finishlijn had ik nog voldoende energie over om door te lopen. Die middag wandelde ik door de stad, en deed ik nog een sprint de trap op naar het appartement waar ik verbleef, op de vijfde verdieping. Een beetje uitsloverig maar ik wilde mezelf het bewijs leveren dat het echt mogelijk is verder te lopen dan tweeënveertig en een beetje kilometer. 

Normaal gesproken kan ik aan het eind van een marathon geen stap meer zetten en voelt een stoeprand als een berg. Het lopen in een lager tempo, bijna een half uur langzamer dan normaal, maakte het verschil. Toen ik de volgende dag bijna geen spierpijn had, wist ik het. Ik kan dit! Die ultra komt goed.

Marathon Paris 2017

Marathon de Paris, april 2017

Mijn droom in duigen

Een paar weken voor ik van start zou gaan in IJsland ging ik mee als trainer voor Fly and Run op trainingsweekend naar Berlijn. Daarna zou ik rust nemen. Helaas kwam dat weekend de genade klap en werd mijn droom van tafel geveegd.

“Na drie maanden in een rolstoel en twee maanden met krukken, leer ik opnieuw lopen. Wie had dat verwacht toen ik in Berlijn van die glijbaan gleed?”

De eerste drie maanden was het voor mij duidelijk dat ik niet kon lopen. Mijn been mocht ik totaal niet belasten, dus ik hoefde er ook niets mee te proberen. Die duidelijkheid gaf ook rust. Ik zocht naar alternatieven die wel konden. Veel tijd besteed ik in de sportschool en veel kilometers besteedde ik rollend in de rolstoel. En eerlijk gezegd heeft die tijd mij ook veel moois gebracht. Van hechtere en nieuwe vriendschappen tot avonturen die ik nooit had verwacht mee te maken, en die ik niet had willen missen.

van revalideren kun je leren

Met Emma en Hans tijdens de FitFunRun in Harmelen

van revalideren kun je leren

Met Petra Kerkhove en Chris Berendse in het Amsterdamse bos

Back on trail

Nu ik weer volledig mag belasten breekt er een spannende periode aan. Ik moet rustig opbouwen maar er zijn geen duidelijke regels. Het is vooral uitproberen en luisteren naar het lichaam. Afwachten of ik een reactie krijg, zo niet dan mag ik verder. En niemand vertelt je hoe snel of langzaam dat is.

Op sommige momenten lijkt het tergend langzaam te gaan. Maar de stappen vooruit komen altijd sneller dan verwacht.

van revalideren kun je leren

Bolus Walk, Kerry, Ierland

Met kerst ben ik in Ierland. In Nederland wandel ik dagelijks tussen de vijf en tien kilometer, maar dat is vlak. Eindelijk ga ik weer de bergen in, en daar wil ik van genieten ook. Er staat een bergwandeling op de planning. Een niet al te moeilijke route van ongeveer vijf kilometer om uit te proberen. Als dat goed gaat, kan ik de volgende dag meer proberen.   

Het gaat verrassend goed. Na de trail wordt er nog een rondje van twaalf kilometer naar de pub aan vastgeplakt voor een welverdiende ‘pint of Guinness’. De volgende dag wandelen wij tien kilometer over echt bergterrein. Mijn enkel mag flink aan het werk. Los van de verwachte kleine pijntjes, heb ik nergens last van. Deze stappen vooruit voelen als ware overwinningen. Dit geeft enorm veel energie om weer verder te gaan. Want hardlopen is het doel en de revalidatie is nog niet klaar.

(van) Revalideren kun je leren

Tijdens het leren te revalideren, leer ik deze periode misschien wel het meest over mezelf. Zoals met alle uitdagingen in het leven, is het een proces dat jouw persoonlijkheid uitvergroot. “Hoe reageer je zodra het moeilijk wordt? Geef je op, of vecht je? Accepteer je de situatie of frustreert het je?”

Natuurlijk is het niet volledig zwart of wit en heb ik voldoende frustrerende momenten ervaren, maar over het geheel genomen ben ik tevreden met hoe ik hiermee om ben gegaan, en nog steeds ga.

Wat ik onder andere geleerd heb:

  • Ik heb mijzelf beter leren kennen, en ben tevreden met wat ik heb ontdekt.
  • Ik zet door wanneer het zwaar wordt. Instinctief kijk ik naar de mogelijkheden, in plaats van de beperkingen. 
  • Ik heb mij mentaal en fysiek ontwikkeld op meerdere en andere vlakken dan ik had kunnen bedenken.
  • Ik heb geleerd geduld te hebben.
  • De waarde van vriendschap. Als je maanden thuis zit, leer je dit snel. Ik heb nieuwe vriendschappen gemaakt. Andere vriendschappen zijn juist hechter geworden en ben ik meer gaan waarderen.
  • Ik heb ontdekt hoe (on)toegankelijk Nederland is voor rolstoelen. En ik begrijp nu waarom de mensen in rolstoel bij mij in de straat midden op de weg rijden. 

van revalideren kun je leren

Het voorrecht van een blessure

In bovenstaand perspectief is een blessure misschien wel een voorrecht te noemen. En als ik heel eerlijk ben, is zes maanden niet lopen op een heel (hardloop)leven echt zo erg nog niet. Ik kijk terug op 2017 als een enerverend, leerzaam en toch ook prachtig jaar. Er is nu licht aan het eind van de tunnel wat betreft mijn blessure en ik kijk ontzettend uit naar de eerste echte hardloopstappen die ik ga zetten in 2018.

Dankjewel voor het lezen en volgen van mijn hardloopavonturen in 2017 en de allerbeste wensen voor 2018. Laten we er een geweldig jaar van maken!

Liefs,

Manon

Header en laatste foto: Seth Profet

Misschien vind je deze artikelen ook leuk

4 Comments

Avatar
Vincent Rondwijk 27 februari 2019 at 09:25

Het klopt inderdaad dat je van revalideren veel leert, met name op persoonlijk vlak vond ik zelf. Zo heb ik geleerd dat een groter doorzetvermogen heb dan ik dacht. Ook was ik verrast dat ik me zo lang zo goed aan een sportschema kon houden.

Reply
Avatar
Marie de Jonge 19 december 2018 at 10:41

Inderdaad een erg mooi en inspirerend verhaal! Ik denk ook dat je vooral veel leert van het herstelproces. Veel respect voor je doorzettingsvermogen.

Reply
Avatar
Harry 4 januari 2018 at 07:44

Mooi en goed verhaal, positief voor veel anderen. Nieuwe jaar gewenst!

Reply
Avatar
Eva 3 januari 2018 at 08:11

Wat een positief verhaal om te lezen, bedankt! Heel veel succes gewenst in het nieuwe jaar!

Reply

Leave a Comment