RunTriathlon

Van couch potato naar triathleet in 6 jaar

posted by Amber 19 mei 2017 1 Comment
triathleet

♦ Blog geschreven door Amber ♦

Wat bezielt mij?! Waarom lig ik op een ochtend in april in een wetsuit in een Amsterdamse gracht? De temperatuur van het water is 12 graden. Het regent. De zon is nog niet helemaal op. Ik begin te hyperventileren. Om mijzelf vervolgens weer af te vragen waar ik in godsnaam mee bezig ben. Dan…rust. Ik sluit mijn ogen en start de borstcrawl door de Erasmusgracht.

Bij dit soort acties vragen mensen in mijn omgeving zich weleens af waarom ik dit doe. Om daar een goed antwoord op te kunnen geven moet ik 6 jaar terug in de tijd.

33 kilo aangekomen

Tot mijn 34ste heb nooit echt gesport. Met uitzondering van een wekelijks les tapdance toen ik een puber was. En af en toe een ‘thai bo’ klasje in mijn 20-er jaren. Maar het geschreeuw van de trainer stond mij al snel tegen. Ik heb daarna nog eens een jaartje een sportschool gesponsord. Ik kwam er alleen zelden. Behalve dan de sauna. De rest wat die club mij te bieden had sprak mij totaal niet aan. Daar kwam pas verandering in na de geboorte van m’n dochter Amelie.

Ken je dat dikke mannetje van bol.com? Zo zag ik er uit toen ik zwanger was. 33 kilo zwaarder, borsten zo groot als meloenen en een buik waar de kerstman jaloers op zou zijn. Na de bevalling was ik in no time weer op mijn oude gewicht. Maar mijn huid bleef slap. En mijn energie was weg. Toen ben ik begonnen met krachttraining. Gewoon thuis op een yogamatje. Terwijl Amelie om me heen kroop deed ik mijn setjes. Ondanks dat mijn lichaam steeds iets gespierder werd haalde ik er weinig voldoening uit. Dat ik mijn kleding weer paste was een prettige bijkomstigheid. Maar daar was ook alles mee gezegd. De energie miste ik. Chris, mijn man, stelde toen voor om te gaan hardlopen. Dit leek me dodelijk saai maar omdat hij al een paar hardloopschoenen voor mij had gekocht gaf ik het toch een kans. En dit bleek de beste investering ooit.

Mijn eerste marathon

Mijn eerste ‘hardlooptraining’ weet ik nog precies; 2 rondjes in het park van 480 meter. Iedere week liep ik verder. Muziekje op, schoenen aan en rennen door de straten van Amsterdam. Na een week of 4 merkte ik op dat ik best in staat zou moeten zijn om een have marathon te lopen. Waarop Chris lachend zei ‘enig idee hoe ver dat is? Je rent net!’  Streberig als ik ben ging ik die uitdaging maar wat graag aan. Sterker nog, precies dat zetje had ik nodig om me in te schrijven voor de halve van Amsterdam. Trainingsschema van internet geplukt en gaan. In de weken dat ik hiervoor trainde voelde ik me zo goed. Het gaf me echt een kick. Met een voorbereiding van slechts 11 weken liep ik ‘m uit. Na 2 uur en 14 minuten haalde ik de finish. Naast dat ik me fysiek sterker voelde werkte het ook uitstekend voor mijn zelfvertrouwen. Dit smaakte naar meer. Veel meer.

Ik ben geboren met een enorme prestatiedrang. En ik leg de lat dan ook hoog voor mijzelf. Kunnen mijn benen een halve marathon lopen? Dan doe ik het jaar daarop een hele marathon. Inmiddels ben ik 3 marathons verder en weet ik niet eens meer hoeveel halve ik heb gedaan. De ene keer gaat dat beter dan de ander keer. Maar de finish heb ik altijd gehaald. Echt niet dat het mij makkelijk afgaat. Zo heb ik bij een marathon weleens flink gebraakt bij KM punt 35. Na de finish afgevoerd worden door de EHBO vanwege onderkoeling kon ik inmiddels ook afvinken. Maar deze nadelen haalden het niet bij de voordelen. Ik voelde me steeds energieker worden. Mede door de hardloopvereniging waar ik inmiddels lid van was geworden ontmoette ik zoveel mensen die ik anders nooit had leren kennen. Sportmaatjes die inmiddels echte vrienden zijn geworden en ik niet meer wil missen in mijn leven.

Ondanks dat ik hardlopen fantastisch vindt, is er slechts 1 sport welke mij altijd enorm heeft gefascineerd en waar mijn hart sneller van gaat kloppen; DE TRIATHLON. Zou dat voor mij ooit haalbaar zijn? Zwemmen, fietsen, hardlopen. Uren lang bikkelen. Gebruik maken van je hele lijf. Wanneer ik op youtube een Ironman zie krijg ik kippevel.

triathleet

Zwemdiploma B voor volwassenen

Het duurde lang voordat ik deze droom durfde om te zetten in een doel. Niet zo gek, want er was 1 groot obstakel; ik kon niet zwemmen. Althans nauwelijks. Als kind heb ik 2 jaar gedaan over het halen van mijn diploma A. Vreselijk vond ik het. Met als gevolg dat ik met mijzelf had afgesproken dat ik na het behalen van mijn A nooit meer banen zou zwemmen. Laat mij dan maar liever het type zijn dat in de zomer op een luchtbedje in het water dobbert met een hippe zonnebril, geföhnde haartjes en lippenstift op. No way dat ik het water in ging. En zo gebeurde het dat ik een jaar of 30 niet meer had gezwommen. En zelfs bang was om in diep water te liggen. Maar die droom bleef in mijn hoofd zitten. In voorbereiding van marathon nummer 3 had ik eindelijk het lef om ervoor te gaan. But first things first; ik moest toch echt leren zwemmen. Dus, op naar zwemdiploma B in een klasje voor volwassenen. Amelie en ik hebben in dezelfde maand in het zelfde jaar B gehaald. Met alles erop en eraan. Dus ook ik moest met kleding door een hoepel zwemmen.

Na het behalen van mijn diploma ben ik direct gaan trainen bij een zwemclub in Amsterdam.  De eerste paar lessen met de conditiegroep mocht ik als enige met zoomers (flippers) zwemmen anders kon mijn mede-zwemmers niet bijhouden. De eerste paar maanden was het zwemmen echt een strijd. Niet alleen fysiek omdat ik er weinig van bakte en nauwelijks mee kon komen, maar ook mentaal. Eigenlijk vooral mentaal. Regelmatig met betraande ogen in het pashokje gestaan. Pure frustratie omdat wat ik wilde er niet uitkwam. Maar ik heb nooit getwijfeld om mijn droom, die triathlon, op te geven. Ik heb mijzelf er wel zo nu en dan om vervloekt. Inmiddels geniet ik echt van elke training. Nog steeds ligt ik in een minder snelle baan maar zonder zoomers en kan ik in de lessen prima bijblijven

In 2017 gaat het gebeuren

Dit is het jaar dat ik mijn droom beleef. 5 triathlons staan er op de planning waarvan het ‘koningsnummer’ in september plaatsvindt. Dan doe ik mee aan de Almere Challenge half distance. 1,9 KM zwemmen, 90 KM fietsen en daarna 21,1 KM hardlopen. Sinds oktober 2016 word ik begeleid door een fantastische triathloncoach. Hij maakt mijn schema’s en geeft me tips. Nog steeds loop ik iedere woensdag hard bij mijn hardloopverening. En lig ik 2 keer per week in het water voor een les conditietraining. De rest van de trainingen doe ik alleen. Iedere week is het gepuzzel om alle ballen in de lucht te houden.

Continue uit je comfortzone treden doet mentaal een hoop met je. Het verbreed je blik  op dat wat je kan en waar je gelukkig van wordt. Doordat ik dit jaar ben begonnen met deze mooie sport, gebeurt het bijna wekelijks dat ik iets doe wat ik niet eerder heb gedaan. De eerste keer koppeltraining, voor het eerst langer dan 3 uur op de fiets zitten. Oefenen om om de wissels razendsnel te doen. Hoe je in rap tempo een band moet plakken. En dus ook voor het eerst met 12 graden de gracht in springen. Dagelijks kijk ik filmpjes van mooie triatlon wedstrijden. Nog steeds krijg ik dan kippevel. Alleen denk ik daar nu bij; binnekort sta ik daar ook.

Nog een kleine 4 maanden te gaan en dan ga ik het doen. Uren achter elkaar het maximale geven. De romantiek van het afzien. Wat een kick! Wat een avontuur! Het bewijs dat alles mogelijk is. Make a wish or make it happen.

1 Comment

Eveline 19 mei 2017 at 07:56

Gaaf!! Super motiverend verhaal en heel veel success met het trainen en de Almere Challenge! :)

Reply

Leave a Comment