Hardlopen / TrailrunningRun

Train jij eigenlijk hard genoeg?

posted by Manon 4 juli 2016 1 Comment
#run2day

♦ Blog geschreven door Manon 

Ik kan wel eens gek van mezelf worden hoe competitief ik ben. Ik wil winnen, de beste zijn. Als ik denk dat ik ergens niet goed in ben, vermijd ik het liever. Daardoor heb ik al een tijd geen wedstrijden meer gelopen korter dan de marathon. Sinds ik voor marathons train doe ik veel lange rustige duurlopen. Heerlijk vind ik dit. Door een mooie omgeving rennen, genieten van de natuur of gezellig kletsend met loopmaatjes. Het voelt helemaal niet als training. Vandaar dat ik eerder eens een blog heb geschreven met de titel “eigenlijk train ik nooit”.

Ik herinner me nog hoe zwaar ik het vond toen ik de eerste keer ging hardlopen. Ik had een schema uitgeprint en de eerste training was 5x 2 minuten hardlopen. Wat zwaar vond ik dat. Nu loop ik 30+ kilometers, en zelfs mijn laatste marathon in Londen, voelde minder zwaar dan die eerste training. Wie had dat ooit gedacht? Het is lekker om te genieten van de rustige trainingen en een fijn gevoel als het je makkelijk en goed afgaat. Maar met minder inzet boek je ook minder progressie. Toen ik net begonnen was met hardlopen, liep ik elke week verder en sneller. Tegenwoordig is dit minder het geval.

Als je trainingen makkelijker worden, train je niet hard genoeg.

Dit schreef ik laatst op mijn Instagram om mezelf eraan te herinneren dat als ik sneller wil worden, ik ook mijn best moet doen ervoor. Elke week dezelfde ronde op dezelfde snelheid is heerlijk, maar ik word er niet sneller van. Op zich niets mis mee, maar ik heb een doel en dat is sneller worden. Al is genieten van je training ook van groot belang om het vol te houden. Elke week gaat het me steeds makkelijker af waardoor de intensiteit vermindert. Voor het lichaam is het dan bijna geen sporten meer te noemen. Mijn eerste 5×2 minuten liep ik waarschijnlijk in nog geen 9km/u. Zou ik dat nu doen dan gaat mijn hartslag amper omhoog en heeft het dus dezelfde impact als een gezellige wandeling. Wil je verbetering zien, dan is het belangrijk om af en toe intensief te trainen. Zolang de intensiteit, je inzet gelijk blijft, boek je vooruitgang. Nu zeg ik niet dat je elke training voluit moet gaan. De kunst van het trainen is juist de variatie van training en dat in de juiste  verhouding. Er is veel geschreven over het belang van het trainen in diverse zones. Af en toe is het goed jezelf uit te dagen en met dezelfde overgave en intensiteit te trainen waarvan je weet dat je het in je hebt. Waarmee je de vooruitgang eerder ook geboekt hebt. Dit kan onder andere door af en toe een wedstrijd in te plannen.

Ik ging mijn uitdaging weer aan tijdens de Midzomermarathon in Apeldoorn. In de eerste instantie wilde ik voor de makkelijke, gewende weg gaan en deze halve marathon als trainingsronde lopen. Lekker rustig en zonder druk. Op het laatst heb ik toch besloten om er echt voor te gaan. Ik denk dat het goed voor me is om weer het wedstrijdelement te voelen. Een soort van mentale training. De juiste mentaliteit is ook nodig als je voor een PR wilt gaan, en dat wil ik tijdens de Amsterdam Marathon.

Een valse start

Ik sta aan de start van de Midzomermarathon in Apeldoorn en vind het spannend. Ik hoop dat ik een goede tijd loop en wil mezelf niet teleurstellen. Wat als ik erachter kom dat ik niet zo snel ben? Betekent dat dan dat ik geen PR zal lopen op de marathon in Amsterdam? Of ben ik tegenwoordig minder snel juist omdat ik de laatste jaren me alleen op de marathon heb gericht en die snelheid dus ook niet meer nodig heb, of gebruik? Ik heb geen idee hoe dit zal gaan. Al hoop ik alsnog op een snelle tijd. Het liefst een PR ook op deze halve marathon. Ook al weet ik eigenlijk wel dat dat er niet in zit. Zeker niet op dit heuvelachtige parcours in Apeldoorn.

Iets voor 19uur staan we aan de start. Over een paar minuten zal het startschot klinken. Ik vind het nog verdacht rustig bij de start. De meeste lopers staan rustig kletsend dertig meter van de startlijn vandaan. Het zijn dan wel geen duizenden lopers, toch verwacht ik dat er wel een paar fanatiekelingen zijn die vooraan de start willen staan om zo snel mogelijk weg te kunnen. Voor mijn gevoel is het al iets na 19u, een aantal minuten te laat dus, als ik de Half Crazy Runners voorbij zie schieten, rennend en schreeuwend, vragend waar de start van de halve marathon is… Huh? De start van de halve marathon, daar sta ik toch? Dan blijkt dat het startvak van de halve marathon 500 meter verderop is. Ik ren de Half Crazy Runners achterna. We hopen nog op tijd te komen dus het tempo ligt goed hoog, net als mijn hartslag. Op het moment dat we bij de start aankomen, is de tijdsregistratie mat al opgeruimd. De man die dit net netjes heeft opgeruimd, geeft aan dat we zelf onze tijd maar moeten klokken. Dus dat doen we dan maar.

Door de hectische start heb ik veel adrenaline (en frustratie) waardoor ik er met een vlot tempo vandoor ga. Ook wil ik graag in de menigte lopen, dus zet ik de achtervolging in… Na een aantal minuten haal ik de eerste lopers in. Dit bleken de eerste van vele lopers die ik inhaal deze race. De enige wedstrijd waarin ik nul keer word ingehaald. Voelt toch goed. Mijn competitieve aard is in haar element.

Midzomermarathon Apeldoorn

Midzomermarathon Apeldoorn

Het parcours is mooi, maar pittig. Het herinnert me een beetje aan mijn trainingsweekend in de Ardennen. Heuvels op en af en over modderige paadjes. Ik loop nu dan ook door de modder heen en probeer het niet te ontwijken. In de Ardennen heb ik geleerd dat de kortste weg uiteindelijk de meest efficiënte is. Een beetje modder kan ik wel hebben. Mijn mooie nieuwe schoenen, die ik dezelfde middag nog gekocht heb, lijken direct niet nieuw meer.

Ik finish met een tijd van 1.45.57. op mijn horloge. In het klassement staat een tijd van 1.49. We waren blijkbaar 3 minuten te laat bij de start aangekomen. Het is niet helemaal de tijd die ik had gehoopt, maar het was ook geen parcours om een PR te lopen. De top 3 dames hebben respectievelijk 1.38 en 1.41 gelopen. Met mijn tijd ben ik vijfde dame geworden, dus eigenlijk helemaal niet slecht. Aangezien ik nog een goede eindsprint van bijna 20k/u in de benen had, vermoed ik dat ik nog iets sneller had gekund. Misschien als de start anders was gegaan, of als ik tussen gelijkwaardige lopers gelopen had, maar zo blijft er altijd wat… Ik heb weer een halve marathon gelopen, mezelf mentaal verder gepusht dan als ik weer een rustige duurloop training in de duinen had gedaan, en bovenal heb ik genoten, van de omgeving, de mensen, de fysieke en mentale uitdaging en de prettige vermoeidheid achteraf.

Dit was weer eens een ander soort zaterdagavond.

Ik heb mezelf overwonnen door niet uit de weg te gaan waarvan ik denk niet goed in te zijn. Het is niet dat ik nu weet wat mijn zwakke punten zijn, maar juist waar mijn verbeterpunten liggen en daar ga ik de aankomende maanden aan werken zodat ik tijdens de Amsterdam Marathon mogelijk een PR loop. Mijn lichaam en hoofd staan weer op scherp. Ik ga ervoor! Maar nu eerst twee weken op vakantie naar Bali… Bali is geen plek om lange afstanden te lopen. Korte intervallen daarentegen zijn prima te doen vroeg in de ochtend voor een half uurtje. En laat dat nu net zijn waar ik nog in kan verbeteren. Ik weet wat me te doen staat. Tot volgende maand waarin ik je, in weer een nieuwe maandblog, laat weten hoe het trainen op Bali en de rest van de maand juli mij vergaan is.

Hoofdfoto gemaakt voor Run2Day Nederland

image_print

1 Comment

Ruurdje 4 juli 2016 at 23:47

Leuk verhaal en echt snel! En die progressie herken ik wel. Ik vind rustig remnen heerlijk om om mee heen te kijken, maar sneller worden is ook leuk. Afwisseling dan maar@

Reply

Leave a Comment