Hardlopen / TrailrunningSport

Bloed, zweet en tranen tijdens Trail des Fantomes

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 20 augustus 2016 8 Comments
trail des fantomes

Afgelopen vrijdag vertrokken Manon en ik richting de Ardennen voor opnieuw een sportief en gezellig weekend met Loopwijzer. Vorige maand was ik op dezelfde plek met vriendinnetje Sanne voor een trainingsweekend, Manon is er in april al geweest voor het zelfde trainingsweekend. Dit keer staat op zaterdag Trail des Fantomes op het programma. Deze trailwedstrijd wordt één keer per jaar georganiseerd en omvat vijf afstanden. Eerste instantie hebben we ons apart ingeschreven, Manon voor 33km en ik voor 19km. Een paar weken voor de trail besluiten we onze inschrijving te wijzigen; we gaan beiden voor 27 km. Voor Manon een goede marathontraining, voor mij een flinke stap omhoog ten opzichte van mijn langste afstand (22 km). We beleven deze trail beiden op een andere manier, vandaag dus een duo verslag! Ga er even voor zitten want het is een lange blog geworden!

Manon

Dit gaan we wel even doen, dacht ik. Maar wanneer de dag van Trail des Fantomes dichterbij komt, begin ik mij toch wel een beetje zorgen te maken. Ik heb me hier echt niet op voorbereid en heb te weinig, zeg maar, niet getraind. De Londen marathon ging ook goed met een minimale voorbereiding. Maar of ik kan blijven rusten op mijn basisconditie en verwachten dat ik fit genoeg blijf, dat begin ik te betwijfelen. Ben ik overmoedig geworden? De twijfel is toegeslagen, maar de dag van de trail is onontkoombaar daar. Ik spreek mezelf moed in. Mentaal ben ik sterk, dus als ik fysiek te kort kom, zorg ik dat ik mentaal, letterlijk en figuurlijk, mezelf de finishlijn over trek. De ochtend van de start hangt er een hele andere sfeer dan ik gewend ben van hardloopevenementen. Iedereen lijkt super ontspannen en er zijn geen rijen bij de toiletten. Bij de start vraag ik aan Jessica “Hoe lang hebben we nog? “Het duurt geloof ik nog even zegt Jessica” Maar voordat ze haar zin kon afmaken, ging het startschot al. Daar gaan we!!! We vliegen met z’n allen weg uit het startvak… Oh nee, niet dus. Alle trail-runners, waar wij nu deel van uitmaken, komen rustig op gang. We moeten nog ver genoeg, denk ik dan.

Bij de eerste heuvel voel ik mijn kuiten al

Twee dagen hiervoor heb ik een sprint clinic van Robert Lathouwers gehad ter voorbereiding op de Dam tot Damloop. Al heb ik het rustig aan gedaan, toch voel ik bij de eerste heuvel mijn kuiten al. Even maak ik mij zorgen, maar snel bedenk ik me dat dat geen zin heeft. Ik vind het klimmen pittig. Ik kijk naast me, maar Jessica lijkt nergens last van te hebben. Door al dat CrossFitten heeft zij ook enorm sterke benen en dat komt nu goed van pas. Ik ren toch liever omlaag. Dat kost minder energie. Ik laat me dan lekker vallen en dender als een kamikaze-piloot naar beneden. Ik bedenk dat ik Jessica, die bij de afdaling achter mij loopt, wel in de gaten moet houden. Maar ik ben bang dat het me teveel energie kost als ik het tempo probeer te minderen. Zodra er weer een heuvel komt zie ik Jessica vanzelf weer voorbij komen, bedenk ik me. Nu even krachten sparen. Maar er komt geen heuvel en de afdaling blijft doorgaan. Zodra we onderaan de heuvel zijn, maken we een scherpe bocht. We komen op een smal bospaadje en ineens staan we stil. Het paadje is te smal om mensen voorbij te gaan, dus er zit niets anders op dan in de rij aan te sluiten. Daar gaat mijn tijd! Oh ja, bij trail runnen is tijd niet belangrijk. Stiekem is dit rustige wandeltempo een welkome afwisseling. Misschien was ik toch iets te fanatiek begonnen.

trail des fantomes

Ik kijk of ik Jessica al weer kan spotten, maar zie haar nergens. Wel ben ik Sophie, een loopster van onze groep, onderweg tegengekomen en zijn wij samen opgelopen. Sophie heeft eenzelfde stijl als ik. Rustig naar boven en als een malle naar beneden. Dat loopt prettig samen. Het pad wordt breder en we komen weer op gang. Zodra we weer even lopen, kom ik in een lekkere flow, ik geniet. Ik vergeet even dat ik in een wedstrijd zit. Gek genoeg denk ik aan een email die ik nog moet schrijven voor werk. Vervolgens denk ik nergens aan maar krijg ik echt een vakantie gevoel. Ik denk ineens niet meer aan het feit dat ik bij de finish moet komen, maar bedenk me wat een privilege het is dat dit vandaag mijn dagbesteding is. Ik mag vandaag de hele dag buitenspelen, en van dit avontuur genieten. We draven lekker door en ik ben in mijn element.

Plots wordt ik mijn trailers-runners-high verstoord. De lopers voor ons schijnen te menen dat we verkeerd zijn gelopen. Alom verwarring; Wat gaan we doen? Weten we het zeker? Met een lichte twijfel keren we toch om. Ook mijn Garmin, waarop ik de GPS route van te voren geladen had, geeft aan dat we echt te ver van de route af zijn. Terwijl we terug lopen, komen we vele, inmiddels verwarde, lopers tegen en informeren we ze dat we echt de andere kant op moeten… Achteraf blijkt dat iemand voor de ‘grap’ een bordje had omgedraaid. Ik kan er niet heel erg om lachen. Mijn motivatie om goed door te lopen werd hier wel door getemperd. Ik heb nu bijna 3km en 250 hoogtemeters extra gelopen. mijzelf pushen om snel de finish te halen, is echt van de baan. Als geluk bij een ongeluk kom ik hier Jessica wel weer tegen. Super blij haar te zien en ze loopt er nog fit bij. Vanaf hier lopen we gezellig samen verder. Erg fijn en ik voel me direct minder schuldig. Ik voelde me namelijk wel lullig dat ik haar was kwijt geraakt. We hadden van te voren afgesproken dat we relaxed zouden lopen en bij elkaar zouden blijven. Tevens de reden om uiteindelijk samen voor dezelfde afstand te kiezen, en dan raas ik ervandoor. Ik weet dat ik soms zeer competitief kan zijn. Dit keer was dat niet de oorzaak. Nu was het eerder de angst om te vermoeid te raken waardoor ik bang was dat Jessica uiteindelijk op mij zou moeten wachten en ik haar zou belemmeren voor een goede eindtijd.

trail des fantomes

Samen uit, samen thuis.

Gelukkig zijn we weer op het juiste pad en al snel komen we bij de eerste verzorgingspost. Fijn om die te zien. Camelbag bij vullen, want het is erg warm en ongemerkt heb ik dus al ruim 1,5 liter gedronken. De man bij de post neemt zijn taak serieus: “Manon, eet nog wat. Jessica, nog een sinaasappel.” Ik neem nog een handje pretzels die frappant genoeg prima in een keer in mijn mond blijken te passen… En we gaan weer verder. We laten Sophie achter die nog even wilt uitrusten. Met mijn hernieuwende energie vlieg ik ervandoor. Ik ga er zo vlug vandoor dat ik op dit technische parcours een aantal keer door mijn enkels zwik. Ik moet mezelf even ter bedaren roepen en zorgen dat ik mijn concentratie erbij houd. Ik merk dat ik ook wat rustiger ga lopen om te kijken of andere lopers volgen. Ik vertrouw de richtingsborden niet helemaal meer. Gelukkig blijven we goed lopen en we komen bij de rivier waar we doorheen mogen. Daar heb ik naar uit gekeken. In de eerste plaats omdat het een punt van herkenning is, en tweede plaats omdat het frisse water op dit moment erg welkom is.

Het volgende moment waar we naar uit kijken is het punt net voor de laatste klim, ‘de berg’. Daar staat onze groep ons aan te moedigen. De eerste bekende die we zien is mijn vaste hardloopmaatje Marcel. Fijn om een bekend en lachend gezicht te zien. We weten nu ook dat we er bijna zijn. Ook is hier de tweede en tevens laatste verzorgingspost. We eten en drinken nog wat, maken een kort praatje met de groep en beginnen aan onze laatste klim. Hierna is het alleen nog vals plat omlaag. Althans zo had ik het begrepen. Daardoor viel de vrij lange klim, inclusief een stuk vals plat omhoog, nog even tegen. Ondertussen krijg ik een stekende pijn tussen mijn ribben die ik extra voel met het dreunen als we omlaag rennen. Ik moet even wandelen om verder te kunnen. Ik baal want we zijn er bijna en in gedachte zie ik die finishlijn al. Nog een klein stukje. Zodra we echt de laatste afdaling hebben, verbijt ik de pijn en bedenk me dat het zo sneller voorbij is. De laatste kilometer door de bossen, stijl en kronkelend omlaag, geniet ik weer. De pijn is verdwenen en dit zijn de routes waar ik van houd. Ik kom bij de rivier, waardoor ik weet dat ik over nog geen 500 meter bij de finish zal zijn. Dit keer wacht ik op Jessica, aangezien zij op de weg ook op mij heeft gewacht. Dit avontuur hebben we samen gedaan. En man, wat ben ik daar blij om. Uiteindelijk komen we samen lachend over de finishlijn. Ik ben verliefd! Op trail runnen. Wanneer is de volgende?

trail des fantomes

Jessica 

Na de succesvolle, maar zware trail in Italië en het trainingsweekend in de Ardennen heb ik er alle vertrouwen in dat ook Trail des Fantomes een succes wordt. Tot we op vrijdagavond in de Ardennen zijn en ik me realiseer dat dit wel eens een hele lange trail kan gaan worden. Tot nu toe is het verste wat ik heb gelopen qua afstand 22km en qua tijd iets meer dan drie uur. De verwachting is dat we er nu zomaar vier uur over kunnen gaan doen. Spontaan word ik toch wel een beetje zenuwachtig. Manon en ik praten elkaar moed in, zij heeft tenslotte marathons gelopen en ik ben momenteel fit door het vele CrossFitten. Komt goed. Komt goed.

Trail des fantomes

Vlak voor de trail besluiten we allebei op nieuwe trailschoenen te gaan lopen. Verstandige keuze? Waarschijnlijk niet, maar de Asics GEL-FujiLyte trailschoenen lijken erg lekker te zitten dus we gaan er gewoon voor. Mijn petje ben ik vergeten, de zon schijnt vol en het is 26 graden. Handig Jessica, heel goed voorbereid. Gelukkig krijgen we bij de start een buff en heb ik zo toch wat bescherming op mijn hoofd, daarnaast werkt het ook erg goed tegen zweet! De start verloopt rommelig, we staan bij een hotel, naast een pingpong tafel en als wij denken dat we nog 10 minuten hebben, gaat het startschot al. We gaan rustig van start en lopen al snel de eerste heuvel op, Manon zit vlak achter mij maar als we de heuvel af gaan vliegt ze me voorbij. Ik loop weer bij en rustig lopen we door. Na een paar kilometer komen we twee andere mensen uit onze loopgroep tegen en sluiten we aan. We gaan opnieuw een heuvel op en naar beneden zijn ze voor ik het weet uit het zicht. Dalen is niet mijn sterkste kant… Het is een lange daling en ik ben ze volledig kwijt. Vanaf nu ben ik dus op mezelf aan gewezen. De hele groep is uit elkaar gevallen en ik loop vrijwel alleen op de smalle trails.

trail des fantomes

Waarom doe ik dit ook alweer?

Ik begin mezelf te vervloeken waarom ik me nu zo nodig moest laten overhalen om 27km te lopen. Als ik had geweten dat Manon zo ver op me uit zou lopen, had ik net zo goed 19km kunnen doen. Er schieten allemaal negatieve gedachten door mijn hoofd. Raar eigenlijk, want ik ben echt wel sterk genoeg, ik vind het normaal gesproken super leuk en ik heb er uiteindelijk zelf voor gekozen om de langere afstand te gaan lopen. Ook wist ik dat Manon sneller zou zijn en toch steekt het me nu. Ok, focus. Het is echt niet erg dat je langzamer bent, je doet het voor jezelf en je zou moeten genieten van de natuur. Inmiddels zijn we bij de volgende heuvel aanbeland en loop ik gestaag door. We zijn inmiddels op 14 km dus de waterpost moet ook zo in zicht komen, daar kijk ik naar uit want mijn camelbag is al leeg. Zie ik daar nu mensen terug komen lopen? Zie ik daar Manon? Dat is vreemd, wat is er aan de hand? Er komt een hele groep mensen terug de heuvel afgelopen en blijkbaar zijn we van de route af gelopen. Met een een flinke groep staan we beneden te discussiëren – kaartje en GPS in de hand – waar we heen moeten. Uiteindelijk gaan we op goed geluk een andere heuvel op en komen we weer terug op de route. Ondertussen hebben we dus wel twee kilometer omgelopen en is die waterpost nog steeds niet in zicht. We komen mensen van de organisatie tegen en die vertellen dat we nog één klim moeten maken en dat we dan de verzorgingspost zien. Ha, gelukkig! Eenmaal bij de waterpost vul ik mijn camelbag bij en eet ik een sinaasappel. Iedereen staat gezellig te kletsen, maar Manon en ik vertrekken al snel weer samen de heuvel af.

trail des fantomes

Ik ben heel diep aan het graven wat er tussen kilometer 16 en kilometer 24 is gebeurd, maar kan me er niet zo heel veel meer van herinneren. Manon en ik besluiten bij elkaar te blijven. Ik kan gelukkig de negatieve gedachten weer van me af zetten en geniet ik van de bossen, het klimmen en dalen. Tijdens het dalen loopt Manon elke keer weer op me uit, maar daarna lukt het me elke keer weer om bij te sluiten. We rennen een heel stuk langs de rivier, klimmen een rots op en gaan dwars het water door. Dit is overigens echt een verademing want het is behoorlijk warm. Vlak voor de tweede post staan de lopers uit ons hotel die vandaag niet lopen ons op te wachten en aan te moedigen. Super leuk en dit geeft echt weer even een boost! We hebben nog één klim te gaan en dan zijn we zo goed als bij de finish. Manon heeft een beetje last van kramp en steken en blijft daardoor wat dralen bij de verzorgingspost. Ik wil alleen maar dat de trail voorbij is en heb zin om het laatste stuk te starten. Ik voel me op dat punt sterk. Na een paar minuten vertrekken we samen weer de heuvel op. De laatste – en een hele lange – heuvel is een pittige. Daarna komt een vlak stuk, ik loop lekker door maar Manon heeft het zwaar. We besluiten nog een klein stukje te wandelen, maar als we een groepje lopers achter ons zien gaan we snel weer rennen want hebben geen zin om ingehaald te worden. Eindelijk start de daling waar Nils – onze looptrainer – het al heel de tijd over heeft gehad. Een lange vlakke afdaling met op het laatste nog een pittige en kronkelende afdaling. Manon vliegt met haar laatste restje energie de berg af, ik hobbel er met pijn in mijn tenen achteraan. Mijn tenen voelen bont en blauw aan en dalen doet nu gewoon pijn. Ik stop heel even, haal diep adem en ga dan weer door. Even denk ik dat ik Manon pas weer bij de finish zie, maar ze heeft op me gewacht bij de laatste watercrossing. Het laatste vlakke stukje lopen we samen en lachend gaan we de finish over.

trail des fantomes

De pijn ben ik eigenlijk vrijwel direct vergeten en ik geniet van het feit dat ik een PR op afstand en duur heb gezet. Ik vond het zwaar en moeilijk om de trail in te delen omdat ik nog nooit zover heb gelopen, maar voelde me toch ook wel sterk. Ook besef ik me nu weer goed hoe verschillend iedereen is; Manon is super goed in dalen, ik ben sterker in klimmen. Jammer voor mij want juist met dalen kun je veel winst op tijd behalen. Gelukkig gaat het bij het trailrunnen niet om tijd, maar om het genieten van de omgeving en jouw ‘gevecht’ tegen de natuur. Dat gevecht heb ik dit keer weer gehad en ben er ook weer wijzer van geworden. De volgende dag staan we de lopers van Trail des Fantomes 19km, 33,km en 65km aan te moedigen en het begint spontaan weer te kriebelen. Volgend jaar gaan we weer!

Deze ervaring werd voor ons mogelijk gemaakt door Loopwijzer en Asics.

Misschien vind je deze artikelen ook leuk

8 Comments

Avatar
Marcel G. 21 augustus 2016 at 20:44

Super goed gedaan meiden! Jullie zijn Toppers!! Erg leuk ook om in een gezamenlijke blog jullie afzonderlijke verhalen en ervaringen te lezen…

Reply
Manon
Manon 26 augustus 2016 at 13:40

:-) Thanks Marcel!!

Reply
Avatar
Ivan 21 augustus 2016 at 10:00

Prachtig verslag en mooie foto’s. Super prestatie van beide dames!

Reply
Manon
Manon 26 augustus 2016 at 13:41

Dankjewel Ivan! Leuk om te horen. Gr. Manon

Reply
Avatar
Rob Houben 20 augustus 2016 at 17:07

Mooi om te lezen hoe anderen het ervaren..ik heb hem zelf ook gelopen vandaar. Mooi verhaal van een misschien nog wel mooiere trail….op naar de volgende.

Reply
Manon
Manon 26 augustus 2016 at 13:42

Hoop dat jij er ook zo van genoten hebt. Zeker op naar de volgende! Wij hebben de smaak te pakken :-)

Reply
Avatar
Hans van der Lans 20 augustus 2016 at 12:51

super leuk het verhaal van twee kanten te lezen ……
en misschien toch zelf eens een trail proberen …..

Reply
Manon
Manon 26 augustus 2016 at 13:43

gewoon doen Hans! ;-) maar rustig aan even voor nu he…

Reply

Leave a Comment