Hardlopen / TrailrunningRun

The London Marathon

posted by Manon 2 mei 2016 9 Comments
2016-04-25 18.37.58

 

♦ Blog geschreven door Manon 

468210_227718925_XLarge
Woohoo! Ik heb de London Marathon uitgelopen in een tijd van 3.42.26! Niet een PR – die ligt op 3.36u – maar wel een PB, Personal Best. Deze finishtijd is sneller dan ik had verwacht. Vanwege de korte voorbereidingstijd van slechts 7 weken, mijn drukke werk/reisschema en de angst voor een blessure was ik allang blij de finish te halen. Wilde ik al denken aan een finishtijd, dan dacht ik meer aan een tijd tussen de 3.45 en 3.50. Dit was dus een mooie meevaller.

“We gaan starten, we zullen lopen, pijn lijden en huilen…”

Samen met mijn goede vriend Hans van der Lans, die ik ken van de TCS Superhero campagne 2014 voor de Amsterdam marathon, ging ik naar Londen voor dé marathon. Voor sommige mensen zijn Hans en ik misschien een onverwachte combinatie. Hans is 16 jaar ouder dan ik en onze marathontijden liggen ver uit elkaar. Ook qua werk zitten we in totaal verschillende sectoren. Als het niet voor de Amsterdam Marathon campagne was geweest, dan hadden we elkaar waarschijnlijk nooit gekend. Maar lopen verbroedert. Zodra we lopen zijn we allemaal gelijk. Tijdens een marathon kent iedereen dezelfde twijfels, onzekerheden, angsten, hoogte- en dieptepunten. We begrijpen elkaar. De een gaat voor het uitlopen. De ander zijn ambitie ligt op het behalen van een tijd. In onze gedachten ervaren we hetzelfde. Hans en ik, ieder met ons eigen doel en dezelfde twijfels. We zeiden het vooraf al tegen elkaar: “We gaan starten, we zullen lopen, pijn lijden en huilen… of we de finish halen blijft de enige vraag… Gelukkig finishen we beide die dag. We voelen beide de overwinning. Ieder onze eigen overwinning. Net als bijna 40.000 andere lopers die dag.

“De dag van de marathon”

2016-04-24 09.55.05 

Zondag 24 april – De dag van de marathon. Rond half acht ’s ochtends vertrekken we vanuit ons appartement in Brentford, West Londen, richting de start in Oost Londen. In Greenwich is voor ons de start, wat op ongeveer anderhalf uur reistijd ligt. De treinen zijn vandaag gratis voor hardlopers en op elk perron staan er mensen om ons de weg te wijzen. De trein is helemaal niet zo druk als we hadden verwacht en we kunnen de hele reis zitten. We spreken wat andere lopers in de trein. Sommige lopen voor het eerste en anderen hebben er al een paar op zitten. Het maakt geen verschil bij iedereen zie je dezelfde blik. Een soort combinatie van ‘excitement en nervousness’. Het samenhorigheidsgevoel tussen lopers is groot. Mooi vind ik dat. Aangekomen bij Greenwich, moeten Hans en ik beide naar een ander startvak. Hans geeft mij nog snel een oud tshirt van hem die ik aan kan trekken om warm te blijven voor de start. We wensen elkaar succes en plezier en vertrekken ieder richting ons eigen vak. Ik jog naar startvak 4. Alles verloopt heel voorspoedig. Rond 9.50 sta ik in het startvak en 10 minuten later klinkt het startschot. Eerst vertrekken de elite-runners. Slechts 3 minuten later zijn wij al van start.

468210_227137223_XLarge

“Is de pijnstiller uitgewerkt?”

Zodra we lopen merk ik dat ik me ontspannen en fit voel. Al begin ik na ongeveer 2 kilometer mijn knie te voelen. De knie waar ik me vooraf al zorgen over heb gemaakt. De enige reden waarom ik deze marathon misschien niet zal uitlopen. Rond 9 uur vanochtend had ik een ibuprofen genomen. “Is de pijnstiller uitgewerkt?” “Kan ik er nu al nog een nemen?” Ik maak me zorgen, maar weet ook dat dat me niet verder helpt. Los van die gedachten loop ik rustig en ontspannen. Ik hoor een stel lopers praten. De dame maakt zich zorgen dat ze te langzaam lopen. De jongen wijst erop dat het nu nog te druk is op het parcours. En dat ze nog een lange weg te gaan hebben waarin ze die verloren tijd nog wel kunnen inhalen. Ik merk dat ik nog helemaal niet aan mijn snelheid en tijd heb gedacht. Ik ben allang blij dat ik nog in de race zit en dat de pijn in mijn knie niet erger lijkt te worden. Iets later zie ik voor mij een man lopen gekleed in een roze tutu. Zelfs zijn baard is roze geverfd. Hij doet me denken aan een flamingo. Zelfs de manier waarop hij loopt; Links een stap, rechts een hups. Ik vraag me af of hij zijn kostuum iets te serieus neemt, een weddenschap verloren heeft en of hij de hele weg zo gaat lopen… Als ik het hem vraag blijkt hij een achillespees blessure te hebben. Ik bied hem mijn ibuprofen aan, die ik heb meegenomen om de pijn van mijn opkomende blessure tegen te gaan. Hij bedankt. Hij heeft zelf een zakje vol ibuprofen bij zich. We raken verder aan de praat. Zijn naam is Gordon en hij loopt voor een goed doel. Net als alle andere lopers die vandaag verkleed gaan. De Londen marathon staat bekend als de goede doelen marathon en dat is dan ook tijdens dit hele evenement te merken. Ik voel mij bijna schuldig dat ik daar voor mezelf loop. Er komen de mooiste en vreemdste creaties voorbij; nijlpaarden, het Cool Runnings team, pandaberen, etc. Ik kijk mijn ogen uit. Niet alleen naar de kostuums die voorbij komen maar ook de stad… We lopen over Tower Bridge met honderden mensen langs de kant die ons luidkeels aanmoedigen. Wat impressive! Ik vind overigens de hele marathon hier impressive. De miljoenen mensen langs het gehele parcours, luid en enthousiast, met winegums, sinaasappels, zelfs bier en grote borden “If trump can run for president you can run 26miles” “You’re running better than the goverment”. Ik moet lachen. Ik kijk mijn ogen uit en geniet. De tijd vliegt voorbij.

IMG_9936

Mijn roze vriend Gordon, heeft te veel pijn en haakt af op Mile 13. Hij bedankte mij, maar eigenlijk wil ik hem bedanken. Door zijn gezelschap heb ik niet meer aan mijn eigen ‘blessure’ gedacht en ben ik nu op de helft van de marathon en voel me top. Ik let niet op de tijd. Het doet er vandaag niet toe. Ik ben blij dat ik loop en kan genieten van deze unieke ervaring. Ik kijk uit naar Mile 23 waar de LDN brunchclub staat. Het is daar zo druk langs de kant dat ik het lastig vind ze te spotten. Opeens krijg ik een lading confetti over mijn hoofd en hoor ik mijn naam. Net op tijd keer ik mijn hoofd en zie ik de bekende gezichten, en natuurlijk een fotocamera. Ik ben blij dat ik me nog fris voel en kan lachen. Achteraf heeft dat een mooie foto opgeleverd. De laatste miles vliegen ook voorbij. Alleen de laatste kilometer vind ik wat zwaar worden. Al kan ik de laatste 200 meter nog wel aanzetten voor een mooie eindsprint. Finish strong!

Ik krijg de allermooiste medaille om mijn nek gehangen. Trots! Ik voel me trots, opgelucht, blij, en van alles en nog wat. Wat was dit gaaf! Ik loop naar de wagen met mijn tas die van te voren heb ingeleverd. Mijn tas zit vol warme kleding; Uggs, een wollen muts, sjaal en natuurlijk een droge warm longsleeve. Ik kleed me om, neem een Uber naar Soho naar Spuntino voor wat comfort food en een cocktail. Trots als een kind zit ik daar aan de bar met mijn medaille om. Ondertussen houd ik goed de app in de gaten om te zien wanneer Hans binnenkomt. Op tijd ben ik terug om hem voor de finish te spotten en de laatste 100 meter langs het parcours met hem mee te rennen. Hij heeft het weer geflikt. Zijn vierde marathon uitgelopen met zijn een na beste tijd ooit! Trots op ons beide, mijn roze vriend Gordon die later blijkt, de marathon ook heeft uitgelopen, en iedereen die daar, of bij welke marathon dan ook over de finish is gekomen. Gefeliciteerd! Ook al ben je goed getraind, een ervaren marathonloper, ik weet, en helaas vele lopers met mij, dat het niet zo vanzelfsprekend is.

468413_227346435_XLarge

Nu even rustig aan, het lichaam goed laten herstellen en dan vol vertrouwen op naar de volgende; Amsterdam Marathon. Geïnspireerd door Londen en Hans van der Lans, zal ik dit keer voor een goed doel lopen. Niet met, of georganiseerd door, maar geld doneren kan natuurlijk altijd. Daarom steun ik Hans in het ophalen van geld voor het VUmc Cancer Center Amsterdam.

image_print

9 Comments

Bloed, zweet en tranen tijdens Trail des Fantomes - Eat.Run.Love. 16 januari 2017 at 17:30

[…] te maken. Ik heb me hier echt niet op voorbereid en heb te weinig, zeg maar, niet getraind. De Londen marathon ging ook goed met een minimale voorbereiding. Maar of ik kan blijven rusten op mijn basisconditie […]

Reply
Hans: Terugblik 2016 en doelen voor 2017 - Dutchies.nl 2 januari 2017 at 17:04

[…] bocht stond mijn goede vriendin Manon met haar finishers medaille om. Het verhaal van Manon kun je hier lezen. Ik was dolblij, Manon had ook zorgen gehad voor de start of haar knie wel ok was. Te zien […]

Reply
Herstellen na een marathon; Hoe snel gaat dat? - Eat.Run.Love. 7 december 2016 at 07:00

[…] derde marathon was de marathon van Londen dit jaar. Een fantastische marathon (lees hier mijn verslag)! Vanwege de korte voorbereidingstijd, en een licht opkomende blessure, heb ik ingehouden gelopen. […]

Reply
Eveline 3 mei 2016 at 08:51

Heerlijk om te lezen dit! Klinkt heel gaaf en absoluut een PB om trots op te zijn :D Geniet van je weekje(s) rust en success met trainen voor de volgende! (PS. Jessica, ik wilde nog even zeggen dat ik het super leuk vind dat je nu je zelf iets minder met hardlopen gebezig bent deze blogs van Manon erbij hebt gedaan. Je site is nu de perfecte combi van eten, lopen, kracht en dagboekjes :D )

Reply
Manon
Manon 4 mei 2016 at 13:21

Dankjewel voor je leuke reactie Eveline!

Reply
Johann 2 mei 2016 at 19:06

Weer leuk geschreven Manon! Fijn om te lezen dat ook alles is goed gegaan met je knie.

Reply
Manon
Manon 4 mei 2016 at 13:19

Dankjewel Johan. Leuk dat je het gelezen hebt :-) Zelf ook blij dat het allemaal goed gegaan is. Maar dat had je hier wel uit gehaald denk ik haha

Reply
Hans van der Lans 2 mei 2016 at 17:01

Manon is een fantastische loopster en ik ben heel blij haar als goede vriendin in mijn hardloopleven te hebben. Ik zal Manon altijd dankbaar zijn voor het afgelopen weekend en dat we op uitnodiging van TCS deel uit konden maken van #oneinamillion.
Een heel mooie blog die de uren wachten op mij best kort laten lijken ;-)

Reply
Manon
Manon 4 mei 2016 at 13:17

Wat lief Hans! Ik ben jou dankbaar. Zonder jou had ik daar niet eens gestaan. X

Reply

Leave a Comment