Hardlopen / TrailrunningRun

Een terugblik op Rio

posted by Amanda M. 14 juni 2018 1 Comment
marathon van rio

♥ Blog geschreven door Amanda M. ♥

Vorige week zondag was het eindelijk zover: de marathon van Rio waar ik maanden voor had getraind! Hoe is het gegaan? Drie woorden: het was zwaar…

De eerste 15km

Het weer zit gelukkig heel erg mee: het is droog, bewolkt en nog maar 22 graden. Wat een verschil met een dag ervoor, toen het nog 32 graden en super zonnig was! Met de wind in de rug ga ik van start. Na 2km door de straten komen we uit bij het strand, waar we nog bijna 40km langs zouden gaan lopen. Het is prachtig! Links van me groene heuvels, rechts de Atlantische Oceaan. Het is echter wel ontzettend benauwd (het zou die dag later gaan regenen) en na een paar kilometer is m’n haar al helemaal nat van het zweet. Veel drinken dus. Stom genoeg mis ik de eerste waterstop al gelijk, maar krijg ik gelukkig het flesje van een jongen naast me. De eerste 15km gaan heerlijk. Ik voel me goed, heb geen pijn en kan lekker genieten.

Pijn, bergen en waar zijn de supporters toch?

Maar rond kilometer 15 begin ik opeens mijn bovenbenen te voelen. Huh, nu al? Dit gevoel herken ik van m’n vorige marathon, maar toen had ik dat pas na 30km. Ook mijn hamstrings en kuiten begin ik langzaam te voelen. Dat die pijn zouden gaan doen had ik al verwacht, maar dit is wel heel vroeg in de wedstrijd. Goed, niet aan denken, misschien loop ik het eruit. Ook m’n buik begint een beetje opgeblazen te raken en pijn te doen. Dit is niet ideaal, ik ben nog niet eens op de helft!

Even later zie ik Jessica staan, een Canadese vriendin die de dag ervoor de halve heeft gelopen. Ik kan nog wel lachen voor de foto maar verder roep ik alleen maar dat ik het nu al zwaar heb. “Just keep going!” roept ze terug. Dat blijf ik ook de rest van de marathon tegen mezelf zeggen.

marathon van rio

Als we op de helft zitten verandert het parcours en gaan we een stukje landinwaarts in. Hier staan eindelijk ook wat mensen. Al die tijd langs de kust stonden er namelijk bijna geen supporters. Van wat kinderen krijg ik een high five, waarna ik opeens een viaduct voor me zie opdoemen. Ah, dat is dan de eerste van de twee heuvels die er op de route liggen. Hier ben ik niet bang voor, ik heb aardig wat heuveltraining gehad en de stijging van dit viaduct valt erg mee. Maar het viaduct verandert in een gekantelde weg, waardoor ik lange tijd zeer ongelijk loop en wat niet heel fijn is voor de benen. We verdwijnen een tunnel in, waar een DJ staat en een lichtshow gaande is. Superleuk! En als de mensen om me heen lekker los gaan krijg ik eindelijk het gevoel dat we hier met z’n allen iets bijzonders aan het doen zijn. Alle kilometers hiervoor voelden toch vooral als een normale lange duurloop, alleen dan met veel mensen om me heen die me ook nog eens in de weg lopen ;)

Als we de tunnel uitkomen krijgen we opeens een prachtig uitzicht te zien. We waren best wat gestegen en vanaf deze hoek hebben we een supermooi zicht op de beroemde stranden. Als ik naast me Brazilianen zie stoppen om een selfie te nemen (uiteraard), besluit ik ook maar even te stoppen – hier kom ik namelijk nooit meer te voet (het is een snelweg).

marathon van rio

Een lange klim van 2km

Nadat we weer gedaald zijn probeer ik te kijken waar de weg ons gaat brengen. Huh, gaat die nou echt die enorme heuvel/klif op? Helaas blijkt dat zo te zijn. Is dit de heuvel van 20 meter die er nog aan zou komen? Dit is veel hoger, dit is een berg! Het wordt een lange klim van 2km, die ik gelukkig rennend kan afmaken, maar om mij heen zijn er al veel mensen aan het wandelen. Het is zwaar, maar er is gelukkig genoeg te zien. Op het hoogste punt komen we langs een favela, waar een paar politiemannen met automatische wapens de boel bewaken. Ook zie ik even later een inheemse man met verentooi en blote voeten voor me rennen. Bijzonder!

Ik haal opgelucht adem als ik weer vlak op zeeniveau loop. De daling duurde ook 2km, en was op zich lekker voor m’n snelheid, maar heel zwaar voor mijn benen. We zijn nu bij Leblon aangekomen, de eerste van de bekende stranden van Rio. Maar pff, wat heb ik het zwaar. Ook geeft m’n horloge telkens aan dat ik meer loop dan volgens de officiële kilometervlaggen op het parcours. M’n benen lijken wel van lood. Ik probeer het te negeren en kijk uit naar John, mijn collega uit Rio die rond km 32 in Ipanema zou staan. Als ik hem en zijn familie eenmaal heb gespot, krijg ik een boost – eindelijk iemand die speciaal voor mij staat te juichen! Met een lach op m’n gezicht ren ik door.

Maar daarna komt de man met de hamer. Ondanks de energie gels die ik braaf neem en de supporters die er inmiddels in grote getale staan, kan ik niet meer. Ik ben misselijk en m’n benen doen zo’n pijn. Ik wissel het hardlopen af en toe af met stukjes wandelen. In Copacabana zou een andere vriend van me staan, die de laatste kilometers met me mee zou rennen. Ik ben minutenlang gefixeerd op het vinden van deze lange blonde jongeman, want het biedt me nog een beetje hoop dat hij me mee rennend kan motiveren. Zelf lukt het me niet meer. Als ik echter Copacabana bijna uit ben, besef ik me dat hij er niet is – achteraf bleek dat ie een appje had gestuurd dat het hem niet zou lukken, maar die had ik niet meer gelezen. Shit, nu moet ik het de laatste 5km toch echt helemaal zelf doen (maar hoe dan?!).

Normaal gesproken geeft het laatste stukje van een wedstrijd mij een enorme boost en kan ik altijd nog een tandje harder gaan. Maar nu lukt het me niet meer. Op een Braziliaans nummer uit m’n playlist slaag ik er in om nog heel even op een pace van 6:00 te lopen maar daarna zak ik weer af. Het wordt sjokken, afgewisseld met stukjes wandelen. Helaas doet wandelen net zoveel pijn, dus veel verlichting biedt het niet.

De finish in zicht

Het worden voor mij de zwaarste 5km OOIT. Nog nooit heb ik het zo zwaar gehad. Als ik zie dat we nog 2km moeten, barst ik bijna in huilen uit. Hoe ga ik dit ooit doen?? Ik kan echt niet meer. Ik besluit mijn meest motiverende nummer op repeat aan te zetten en 5 minuten te rennen, waarna ik dan van mezelf weer een minuut wandelpauze mag hebben. Als ik na die 5 minuten naar de kant loop om te gaan wandelen word ik opeens vastgegrepen door een man: “No nono, you are going to run!”. Ik kan geen nee zeggen en begin weer te rennen. Wetende dat ie me van achteren in de gaten houdt blijf ik maar hardlopen, en achteraf ben ik hier heel blij mee. Alles doet pijn, maar opeens zie ik dat ik bijna bij de finish ben. Ik weet niet hoe, maar ik begin steeds harder te rennen, krijg een lach op m’n gezicht en de laatste 600m trek ik een mooie (en pijnloze?!) sprint. Ik haal veel mensen in en word gemotiveerd door het publiek. Zo finish ik alsnog een beetje op een high.

marathon van rio

Bij de finishlijn kijk ik op m’n horloge: ik heb 43.10km gelopen in 4 uur en 46 minuten. Ik baal. Ik wist dat het geen goede tijd ging worden gezien de gebrekkige training, maar dit is wel héél langzaam. Ik kan gelukkig nog wel lachen voor de foto’s, maar echt tevreden ben ik helaas niet. Nadat ik eerst even ben bijgekomen op het gras pak ik later een taxi terug naar Ipanema, waar ik met wat vrienden langzaam in een stemming kom om mijn succes te vieren. Die zondag ben ik vooral bezig te accepteren dat je je eigen verwachtingen nu eenmaal niet altijd waar kan maken.

marathon van rio

En hoe kijk ik er nu op terug?

Inmiddels ben ik wel wat trotser op mezelf: wow, ik heb gewoon weer een marathon gelopen! Dat had ik jaren geleden echt niet kunnen denken. Wat ik wel jammer blijf vinden is dat ik niet echt een ‘marathongevoel’ had. De sfeer was niet echt bijzonder, en de laatste helft was ik vooral gefocust op het blijven lopen en was er daardoor weinig ruimte om te genieten. Ik baal ook nog steeds van de tijd, maar als ik inderdaad 43km heb gelopen, dan was ik eigenlijk niet veel langzamer dan tijdens mijn vorige marathon, toen ik 4.36 uur liep. En dan nu ook nog eens met een enorme heuvel en gebrekkige training – het had erger kunnen zijn.

Kon ik na mijn eerste marathon nauwelijks lopen of bukken, nu had ik bijna nergens last van. Ik voelde de eerste twee dagen na afloop wel echt m’n kuiten en hamstrings, maar de ‘typische’ spierpijn in de bovenbenen viel mee. Ik begin me af te vragen of ik dan echt wel alles gegeven tijdens de race. Ik denk uiteindelijk van wel, maar de matige spierpijn is voor mij een teken dat een volgende marathon echt wel beter moet kunnen gaan.

Komt er dan een volgende marathon? Jazeker! Dit was wellicht niet de leukste wedstrijd, maar ik heb zó genoten van de trainingsfase, dat ik nu alweer uitkijk naar de volgende. Ik heb in Rio wel twee lessen geleerd voor de volgende keer: ik wil dan samenlopen met een bekende (of een marathon kiezen met veel publiek langs de kant) én ik wil voor de trainingsfase al echt in goede vorm zijn. Nu begon ik beide keren met mijn trainingsschema terwijl ik maar één keer per week een rondje van 8km liep, en was ik vooral gefocust op het voorkomen van blessures terwijl ik mijn kilometers uitbreidde. Zo bleef er weinig ruimte over om te trainen op snelheid. En aangezien ik ook een halve marathon onder de twee uur kan lopen, moet een snellere hele marathon er zeker in zitten!

What’s next

Om mezelf scherp te houden heb ik alweer een halve marathon en wat andere wedstrijdjes op het oog voor de komende maanden. En dan vanuit daar door naar een marathon in de eerste helft van 2019. Misschien Buenos Aires, Sao Paulo of zelfs Paaseiland? Mocht iemand een tip hebben voor een mooie marathon in Latijns-Amerika (of zelf wil gaan lopen), dan hoor ik dat natuurlijk graag!

En hiermee sluit ik ook mijn marathonblogs voor Eat.Run.Love af. Het was superleuk om de afgelopen maanden vanuit Brazilië over mijn roadto Rio te bloggen – een weg met veel hoogtepunten maar ook veel dieptepunten. Het hardlopen was een constante factor in alle hectiek, waar ik nu echt niet meer zonder kan. Ik hoop dat ik onderweg mensen heb kunnen inspireren om ook voor een marathon te trainen – of gewoon meer te gaan lopen :)

Até logo!

1 Comment

Sandra 14 juni 2018 at 12:02

Oh wat jammer dat je er geen goed gevoel bij had. Toch, supervet dat je hebt doorgezet! En heel veel succes bij de volgende marathon. Ik ga je blogjes missen!

Reply

Leave a Comment