Hardlopen / TrailrunningRun

Plog: The North Face Cortina Skyrace

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 25 juni 2016 14 Comments
Cortina skyrace

Al sinds we het bergdorpje op woensdagmiddag binnenrijden voel ik een gezonde spanning. Cortina d’Ampezza, het bergdorpje waar het allemaal gaat plaatsvinden, ademt sportiviteit. Overal hangen vlaggen, aanplakbiljetten en de stad wordt al klaar gemaakt voor één van de grootste evenementen van het jaar; The North Face Lavaredo Ultra Trail die start op vrijdagavond 23.00. Dan zullen 1500 atleten 119 kilometer met 5.850 hoogtemeters rennen. 119km, met bijna 6000 meter aan hoogteverschillen, wij – met Nederland als referentie – kunnen ons niet voorstellen hoeveel dat is. De bergen die ik in Kroatië heb gelopen zijn er niks bij.

In hetzelfde weekend is het ook mogelijk om de Cortina Trail (47km, 2.650 hoogtemeters) of de Cortina Skyrace (20km, 1.000 hoogtemeters) te rennen. Toen The North Face mij een paar maanden geleden benaderde of ik deze run wilde lopen, wist ik niet hoe snel ik ja moest zeggen. En nu, nu sta ik hier. Weliswaar voor de “beginners” race, maar ook dit gaat niet in de koude kleren zitten. De afgelopen weken ben ik er wel achter gekomen dat trailrunnen in de bergen iets heel anders is dan trailrunnen in de Ardennen. Ik had me dat niet zo gerealiseerd, wellicht heb ik er te makkelijk over gedacht, het zorgt er in ieder geval wel voor dat ik achter mijn oren krabbel over waar ik ja tegen heb gezegd.

Hoe het me is vergaan? Dat lees je in de plog van vandaag! Het leek me leuk om jullie gedurende de dag mee te nemen in hoe ik me voorbereid, hoe ik het heb ervaren en wat ik na de race ben gaan doen.

Cortina Skyrace

8.00

Ik heb om 8.00 de wekker gezet, maar uiteraard worden we voor de wekker wakker. Normaal gesproken gaat mijn vriend niet mee naar dit soort evenementen, maar omdat we het combineren met een vakantie in Kroatië, is hij er nu toch bij. En dat vind ik eigenlijk wel heel gezellig, zo heb ik wat extra support en natuurlijk een fotograaf! Om 8.30 staan we beneden in de ontbijtzaal van Hotel Cristallino om de dag voor te bespreken en lekker te ontbijten. Ik ga voor een kom met yoghurt aangezien ik weet hoe dit valt op mijn maag. Een veilige keuze dus. Ik schep er wat muesli, krenten en ananas op en de basis van mijn ontbijt staat. Daarbij neem ik nog wat gedroogde pruimen, een stukje watermeloen, een eitje en als toetje kan ik het niet laten een stukje Italiaanse cake te nemen.

Cortina Skyrace

10.00

Aan de Lavaredo Ultra Trail doen een aantal topatleten waaronder Rory Bosio en Fernanda Maciel mee. Deze dames lopen meerdere ultratrails per jaar en lijken een tomeloze energie te hebben. Ik heb ze gisteravond tijdens het diner al even ontmoet, maar deze ochtend heb ik een interview met Fernanda in een ander hotel dan waar wij slapen. Ultrarunnen is met recht top sport en wat een power heeft deze vrouw! We hebben een superleuk gesprek over waarom ultratrails zo fantastisch zijn, over herstel, over voeding en haar tips voor jullie. Als ik in het hotel nog even sta te wachten komt Rory naar me toe om me succes te wensen voor vanavond, zo lief! Beide dames zijn heel spontaan en leven mee met mijn zenuwen. Na het interview loop ik terug naar ons eigen hotel en start ik vast met de uitwerking ervan, deze komt zodra ik de officiële foto’s heb ook online!

Cortina Skyrace

12.00

Rond een uurtje of 12.00 lopen we weer naar de andere kant van het dorpje, dit keer om een lunchpakketje en mijn startnummer op te halen. De lucht is strakblauw en de temperaturen lopen behoorlijk op. Deze gaat richting de 30 graden. Gelukkig lopen we pas aan ’t einde van de dag en wordt het hopelijk alweer wat koeler. Het lunchpakketje voelt zwaar aan en zit vol met eten; broodjes, een plak cake met rozijnen, een appel, een ei en een stuk kaas. Normaliter zou ik me prima wagen aan de broodjes, echter zijn ze wit en eet ik dat nooit. We besluiten dus toch nog even op een terras neer te strijken voor een pastaatje. Ik ga voor een eenvoudige spaghetti met tomatensaus, waarvan ik uiteindelijk maar de helft op krijg. Het is warm, en ik krijg het gewoon niet weg. Zenuwen? Warmte? Het soort lunch? Ik weet het niet, maar ik heb er alle vertrouwen in dat het goed komt.

Cortina Skyrace

14.00

Na het eten  lopen we terug naar het hotel  en daar heb ik nog ongeveer twee uurtjes voordat ik me moet klaar maken voor de race. Ik trek mijn schoenen uit, ga lekker op bed liggen, laad mijn horloge voor de zekerheid nog wat extra op, begin vast met deze blog, maak een bidon drinken en eet de plak cake met rozijnen. De cake doet me ontzettend goed. Hij is zo lekker! Uit de bidon drink ik een halve liter Powerbar Isoactive. Ik sprak Tessa deze ochtend nog (ervaren triathlete) en zij drukte me op het hart om genoeg te drinken, liefst iets met electrolyten, omdat je in de warmte extra veel zweet en extra zouten verliest. Ook zorgt het direct voor wat extra koolhydraten, iets wat ik met de warmte goed kan gebruiken. Stiekem vind ik dit helemaal niet zo heel erg lekker, ik houd niet van smaakjes in mijn drinken, maar ze heeft helemaal gelijk  dus ik drink het braaf op. Kom maar op met de start. Ik kan niet meer wachten!

Cortina Skyrace

16.00

Een uurtje voor de start maak ik me klaar: The North Face outfitje aan, haar in een staart, goed insmeren met zonnebrand en niet onbelangrijk, mijn camelbag met drinken en eten klaar leggen. Ondanks dat ik altijd riep dat ik hier niet mee wilde lopen, ben ik daar nu wel heel blij mee. Ik neem 1 liter water mee, een banaan, twee Powerbar Energize repen, Dextro en uiteraard mijn telefoon. Het hotel ligt op loopafstand van de start dus een half uurtje voor de start loop ik op mijn gemak daarheen en sta ik op tijd in het startvak. Ik hobbel nog een beetje rond en maak wat foto’s terwijl de spanning toeneemt. Om iets voor 17.00 wordt “Ecstasy of Gold” van Ennio Morricone opgezet en het kippenvel schiet op mijn armen. Bijna van start! Als om 17.00 het startschot klinkt, schiet iedereen de startlijn over. Ik was even vergeten hoe weinig mensen er mee doen aan deze trail dus ik loop al direct in de achterhoede. Gelukkig lukt het me om nog wat naar voren te kruipen, want voel er niet zoveel voor om gelijk achteraan te hangen.

Zodra we Cortina d’Ampezza uit zijn, begint de klim al. Het begint met vals plat, maar al snel gaat het steiler omhoog. Dit wordt afgewisseld met wat vlakkere stukjes, maar het blijft stijgen.

Cortina Skyrace

Cortina Skyrace

18.00

Al een uur onderweg en nog niet eens 5 km gelopen. Als het in dit tempo doorgaat haal ik die 3 en half uur niet eens! Het klimmen is zwaar; de meeste stukken zijn zo steil dat rennen niet eens mogelijk is. Daarbij is de trail heel smal dus lopen we in een lange slinger achter elkaar aan. Inhalen is geen optie, maar soms laat iemand je er langs als je er heel graag langs wilt. Het gaat traag, heel traag. Gestaag klimmen we door, af en toe blijf ik even stil staan om wat te drinken en een foto te maken. Ondanks dat ik hier tijd mee verlies, wil ik gewoon graag wat foto’s hebben om achteraf andere mensen deelgenoot te maken! We kijken op tegen een hele lange klim. Het lijkt erop dat het einde van die klim de top van de berg is. Ondertussen heb ik al wat krampen in mijn kuit en moet ik af en toe stoppen en strekken. Als ik eindelijk op het einde ben, komt er nog zo’n zelfde klim. Ik weet niet wat me overkomt en vraag me meerdere malen af waarom ik dit ook alweer doe. Fernanda gaf als tip dat dat de momenten zijn dat je even stil moet staan en om je heen moet kijken. Dat doe ik dus ook. Wat een prachtig uitzicht en wat super tof dat ik dit mag doen. Inmiddels is de groep mensen helemaal uit elkaar gevallen en heb ik het gevoel dat ik alleen op de berg loop. Gelukkig weet ik dat dat niet zo is. Voordat we de top bereiken is er een heel smal en steil stukje. Er hangt een touw aan de rotswand om je vast te houden en met knikkende knietjes ga ik er overheen.

Cortina Skyrace

19.00

Eindelijk bereik ik de top. Na 9 km klimmen zijn we al 2 uur verder. Dat ga ik dus never nooit halen denk ik bij mezelf. Snel druk ik die gedachte weg, kijk ik om me heen, maak een foto, zie mensen met kramp, zie mensen overgeven en ben eigenlijk best trots op hoe ik me voel. De kramp in mijn kuiten heeft niet doorgezet en nu mogen we gaan dalen. Ik heb er zin in!

Het eerste stukje is wat vlakker en daarna begint de echte afdaling. Het is een breed pad en ren ik heel relaxt. Ondanks dat ik aan alle kanten word ingehaald door mensen die blijkbaar veel meer ervaring hebben dan ik, heb ik het idee dat ik naar beneden vlieg. Daarna komen de steilere stukken: over rotsen, boomstronken en een riviertje. Mijn bovenbenen gaan pijn doen. We belanden in een dal; een bergdorpje met koeien waar ik wat water over mijn hoofd heen giet en hoor dat het nog 5 km is. Ik besluit mijn vriend een berichtje te sturen dat ik nog maar 5 km hoef zodat hij klaar staat bij de finish. De laatste vijf kilometer zijn pijnlijk, heel pijnlijk. Ik had verwacht dat ik het klimmen zwaarder zou vinden, maar ik denk dat ik het dalen nog zwaarder vind. Mijn knieën en bovenbenen moeten alle klappen opvangen. Ik zie nog meer mensen met kramp en ook ik moet oppassen dat het er niet in schiet. Rustig blijven ademen, kijken waar ik mijn voeten neer zet en verstand op nul. Niet aan de pijn denken, maar aan al het moois wat ik net heb gezien. Ik ben blij dat we eindelijk van het weiland af zijn en we op asfalt beginnen te rennen. Het lukt me om de laatste twee kilometer te versnellen; ik voel me thuis op asfalt! Het meisje waarmee ik de hele race stuivertje heb gewisseld krijgt kramp en moet helaas stoppen. Ik wil niet stoppen, want ik zie dat ik toch nog binnen 3,5 uur kan finishen en dan komt het wedstrijdelement weer naar boven!

Cortina Skyrace

20.00

Het einde is in zicht! We zijn Cortina d’Ampezza ingerend en op mijn tandvlees ren ik de finish over! Ik sta te wankelen op mijn benen en moet me vast houden aan het hek. Pijn en emotie gaan over in blijheid. Direct ben ik al heel trots op mezelf. Ik heb 2 uur over 9 km gedaan en daarna 1 uur over 11 km. Daarnaast ben ik een geweldige ervaring rijker en weet direct al dat ik het nog een keer wil doen.

Nadat ik ben bijgekomen lopen we terug naar het hotel waar ik uiteraard eerst even de foto’s moet bekijken, mijn ouders een appje stuur dat ik veilig over de finish ben gekomen, een foto plaats op Instagram en een proteïnereep van PowerBar eet. Daarna stap ik onder een lauwwarme douche en kleed ik me aan omdat we nog wat willen eten. Alles voor herstel dus ik pak de recovery tight van SKINS; een tight met compressiedelen die zorgt voor sneller herstel. Ik heb hem nog niet eerder gedragen, maar toevallig vertelde Fernanda vanmorgen dat onderdeel van haar herstel het nemen van ijsbaden en het dragen van compressietights zijn. Het moet dus wel werken! Daarop draag ik een normale top en spijkerjasje. Adidasjes aan en we kunnen gaan.

Cortina Skyrace

22.00

Het Italiaanse restaurantje waar we zitten, zit vol met mensen die de Cortina Skyrace hebben gelopen, zo tof om te zien! Ik heb niet heel veel trek, dus neem een carpaccio salade met wat frietjes. Voor we naar het hotel teruglopen trakteer ik mezelf op een ijsje. Dat heb ik wel verdiend.

Terug in het hotel stroomt mijn telefoon vol met berichtjes, felicitaties en likes. Zo leuk om te merken dat jullie allemaal mee leven. Wanneer ik in bed lig om 23.00, denk ik nog even over de race na. Uiteindelijk blijkt dat ik nummer 208 van de 350 ben geworden, voor een debuut in de bergen vind ik dat dus helemaal niet slecht. Het is niet te vergelijken met welke andere race dan ook die ik tot nu toe heb gedaan. Het was afzien, maar ook geweldig, zo’n bijzondere combinatie. Mocht ik de kans krijgen, dan zou ik hem zeker nog eens willen doen. En dan zorg ik dat ik in mijn voorbereiding nog meer specifieke krachttraining opneem, zodat ik hopelijk wat beter bestand ben tegen die klim.

Deze geweldige ervaring kreeg ik aangeboden door The North Face, en daar ben ik ze dan ook erg dankbaar voor!

14 Comments

Waarom sport ik eigenlijk? - Eat.Run.Love. 15 augustus 2016 at 06:30

[…] wel niet heb moeten uitleggen dat ik tijdens mijn vakantie echt voor mijn lol aan de start van de Cortina Skyrace stond. Ik vind het leuk, écht leuk. En met Eat.Run.Love. probeer ik anderen te inspireren en […]

Reply
In gesprek met ultra runner Fernanda Maciel - Eat.Run.Love. 8 juli 2016 at 06:30

[…] stond Fernanda aan de start van de Lavaredo Ultra Trail van 119km terwijl ik aan de start van de Cortina Skyrace van 20km stond. Ik kreeg de kans haar op de dag van de trail te interviewen en had een super leuk gesprek […]

Reply
Eet en sportdagboek #51 - Eat.Run.Love. 4 juli 2016 at 06:30

[…] drukte. Verder was het een vrij saaie week – op twee leuke uitstapjes na – aangezien de trail toch een iets grotere aanslag op mijn lichaam heeft gepleegd dan ik had gehoopt. Ik heb deze week […]

Reply
Favorieten van de maand | Juni - Eat.Run.Love. 3 juli 2016 at 10:30

[…] er niet meer te lang bij stil staan maar als je geen idee hebt waar ik het over heb, lees dan even mijn blog of bekijk de mooie aftermovie van […]

Reply
Zélia 1 juli 2016 at 14:35

Ik lees je verslag, wow! Wat onwijs goed gedaan. Wat moet dat zwaar zijn geweest zeg, niet te vergelijk met andere wedstrijden denk ik! Super gedaan en geniet van je eerste debuut trailrunnen in de bergen! Prachtige foto’s ook!

Reply
Madelon 28 juni 2016 at 08:38

Ontzettend goed gedaan kanjer!!

Reply
♥ DIARY: 22 T/M 25 JUNI | CORTINA D´EMPAZZO SPECIAL #78 | Runninglau - Personal health & lifestyle blog 27 juni 2016 at 07:00

[…] Om mezelf af te leiden duik ik het natuurgebied van Cortina d´Empazzo in. Ik houd mijn hoofd er goed bij en neem niet al te ingewikkelde routes, het is namelijk wel zo fijn om heelhuids te weg terug te kunnen vinden, op tijd voor de binnenkomst van de eerste atleten en natuurlijk Jessica. Na een prachtige wandeling door de groene heuvels van Cortina is het tijd om richting de finish te gaan, wachtend op het spannende moment: de binnenkomst. Na een uur bij de finish (een finishtijd inschatten is lastig, wanneer je niet precies weet hoe uitdagend het parcours zal worden) komt ze daar dan eindelijk aan: vermoeid, uitgeput en helemaal op, maar met een enorme lach op haar gezicht. En wat een tijd! Als waarschijnlijk de meest onervaren deelneemster van alle deelnemers weet ze nog dik onder de tijd binnen te komen. Wat een power. Wil je de race door de ogen van Jessica beleven? Lees dan haar raceverslag hier! […]

Reply
Laura (Runninglau) 25 juni 2016 at 15:26

TOPPER!

Reply
Margreet 25 juni 2016 at 12:01

Zo knap!

Reply
Jill 25 juni 2016 at 11:56

Wow Jessica!! Wat een tof avontuur, supergoed gedaan lady ;-)

Reply
Jet 25 juni 2016 at 10:29

Wow wat ongelofelijk vet! Super knap gedaan en wat een mooie foto’s! Je ziet er echt heel sterk uit, gespierde benen! Ik wil heel graag volgende zomer ook een trail wedstrijd gaan lopen en dit is echt zo inspirerend!

Reply
Jessica - Eat.Run.Love.
Jessica - Eat.Run.Love. 27 juni 2016 at 15:41

Wat leuk om te horen Jet! Weet je al waar je een trail wilt gaan lopen? Ik kan het iedereen aanraden. Het is echt heel tof!

Reply
Merle 25 juni 2016 at 08:19

Wow, wat een uitdaging! Heel tof! Knal gedaan! :-)

Reply
Merle 25 juni 2016 at 08:19

*knap

Reply

Leave a Comment