LovePersoonlijk

Het hoeft niet altijd op rolletjes te lopen

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 24 april 2017 5 Comments
Persoonlijke update

Terwijl ik dit zo opschrijf, realiseer ik me dat ik jullie de afgelopen twee maanden eigenlijk vrij weinig heb verteld over hoe het met me gaat. Tijd dus voor een kleine update en weer een wijze les die ik kreeg de afgelopen weken.

Van het pull up rek gevallen

Tijdens de CrossFit Open 17.2 (begin maart) ben ik van het pull up rek gevallen, met mijn rug tegen de muur. Ik weet nog steeds niet zo heel goed hoe het is gebeurd, het gebeurde zo snel. Voor de CrossFit Open deed ik eigenlijk nog helemaal geen pull ups in WOD’s, ik schaalde ze altijd naar ringrows of deed ze met een band. Maar in deze workout was de geschaalde versie met pull ups. Met een stoot adrenaline en aanmoedigingen van iedereen om mij heen, ging ik er vol voor en eigenlijk ging dat best goed. Ik zat in mijn tweede ronde van 16 pull ups en ben in de kipping beweging mijn grip verloren, ik heb de bar los gelaten en ben met mijn rug tegen de muur (die zo’n meter achter het pull up rek staat) geklapt en naar beneden gestort. Binnen een paar seconden stond de hele box om mij heen, en ik kon alleen maar versuft zitten. Ik had niet directe pijn, hoefde niet te huilen, maar zat een beetje te trillen. Een kleine shock denk ik. Mijn coach stond erop dat iemand me naar huis zou brengen, maar dat wuifde ik eerste instantie weg. Uiteindelijk heb ik dit toch gedaan.

De volgende dag werd ik super stijf wakker, ik kon niks bewegen en alles deed pijn. Het zou de klap wel geweest zijn. Ik heb die hele week rust gehouden, en de pijn trok een beetje weg. Aangezien ik toch wel competitief ben, deed ik de volgende Open gewoon weer mee. En zo is dat eigenlijk een paar weken door gegaan, ik deed 1x per week een aangepaste WOD en deed 1x per week de Open. Verder hield ik zoveel mogelijk rust. Ondertussen bezocht ik de fysio en die voelde dat er vooral heel diep in mijn rug veel vast zat, een aantal pijnlijke behandelingen volgden. Ik kreeg vrijbrief van hem om het trainen weer op te bouwen en begon langzaam aan weer meer te trainen, maar nog steeds op lagere intensiteit dan voorheen. Op Instagram hebben jullie dit denk ik niet zo mee gekregen, omdat ik daar vooral de leuke kiekjes heb geplaatst en het dus voor veel mensen lijkt of ik nog steeds vol aan het trainen ben. Toen Madelon vorige week tegen me zei dat ik wel heel lekker bezig was dacht ik; hee, dat klopt niet. Toen realiseerde ik me dat ik wellicht een verkeerd beeld heb geschept. Ja, ik ben nog steeds aan het trainen, maar het is echt op een veel lagere intensiteit en minder vaak dan voorheen. En helaas is de pijn in mijn rug ook nog steeds niet weg, ondanks dat ik wel weer sport.

Persoonlijke update

Veel sporten en gezond eten gaan hand in hand

Het is wellicht een beetje vreemd, maar voor mij gaan veel en lekker sporten hand in hand met gezond eten. Wanneer ik door een dipje of blessure even niet zo lekker kan trainen, gooi ik mijn gezonde voedingspatroon ook overboord. Alsof het dan allemaal niet meer uitmaakt, terwijl voeding juist de meeste invloed heeft op je lichaam (ja, ik weet dat heus wel). Toch is er ook wel wat voor te zeggen. Als ik veel en zwaar train, vraagt mijn lichaam om gezond eten. Ik heb dan veel behoefte aan groenten en fruit, zuivel en soms ook een stuk vlees. Niet heel gek want daar zitten vitaminen, mineralen en goede bouwstoffen in.

De afgelopen weken at ik eigenlijk alles wat los en vast zat. Ik at überhaupt meer dan ervoor (terwijl ik minder trainde), liet me te vaak verleiden door snoep en chocolade en at veel vet eten. In mijn achterhoofd hoorde ik continue een stemmetje dat dit niet ok was, maar toch liet ik me niet weerhouden. Net alsof ik het even nodig had.

Je kunt niet altijd pieken

Ongeveer tegelijkertijd met dat ik Madelon sprak, had ik ook een afspraak bij Kirsten. Eén keer in de paar maanden ga ik naar haar toe om mijn vetpercentage te meten, bij te praten over hoe het gaat en waar ik tegenaan loop. Mijn vorige meting was super positief – ik heb met Kirsten een doel afgesproken en daar zat ik op dat moment bijna – het zal je niet verbazen dat de meting nu minder positief was. Ik ben aangekomen in gewicht en mijn vetpercentage is 1,5% gestegen. Slik. Postief is wel dat mijn spiermassa gelijk is gebleven, terwijl ik toch echt minder heb gesport. Ondanks dat ik weet dat ik de afgelopen twee maanden niet goed heb kunnen trainen en het eten even heb losgelaten, was ik erg teleurgesteld over deze cijfers.

Kirsten liet mij inzien dat het echt niet erg is. In een jaar tijd ben ik alleen maar gedaald in vetpercentage en gestegen in spiermassa. Dat je dan even een dipje hebt, of niet de vooruitgang hebt die je verwacht, is niet erg. Je kunt niet het hele jaar door pieken. Het is vervelend dat het bij mij samen gaat met een blessure, maar soms is het ook wel lekker om het even los te laten en vervolgens weer vol goede moed op te pakken. Het grappige is dat ik jullie altijd probeer te inspireren, positief blijf en altijd zeg dat je trots moet zijn op het hetgeen wat je doet. Terwijl als het over mijzelf gaat, ik super streng ben voor mezelf. Kirsten drukte me op het hart dat het echt niet erg is om een dipje te hebben en dat je er uiteraard zelf bij bent om het weer op te pakken. Vol energie verliet ik Salvedo Health Clinic en besloot toen ook dat ik deze minder leuke weken met jullie wil delen.

Persoonlijke update

Hoe nu verder

Nog steeds doet mijn rug pijn. Ik kan inmiddels wel weer sporten – tijdens het sporten heb ik geen last – maar word vaak ’s ochtends stijf wakker. Met een Lacrosse balletje kan ik mezelf goed masseren en dan zit het binnen no time weer los, maar ik heb vooral ook last met dagelijkse bewegingen. Achter me kijken als ik in de auto zit, is bijvoorbeeld nog steeds pijnlijk. Omdat ik de pijn niet helemaal goed kan plaatsen en het ook niet echt over gaat ben ik afgelopen week naar het ziekenhuis geweest om foto’s van mijn rug te maken. Op de foto’s was niks te zien, dat betekent dus in ieder geval dat mijn ruggenwervel zo op het eerste oog niet beschadigd is. Ik heb afgesproken om het nog een maand aan te kijken, nog wat extra fysio behandelingen te nemen en als het dan nog niet weg is weer te bellen. De volgende stap wordt dan wellicht een MRI scan, maar ik hoop dat dat niet nodig is. Vooral omdat ik gewoon echt alweer veel kan doen!

Het sporten ben ik – omdat ik tijdens en na sporten nergens last van heb – dus weer lekker aan het oppakken. Qua trainingsvolume zit ik bijna weer op mijn oude niveau, maar qua intensiteit let ik nog erg goed op. Ik luister goed naar mijn lichaam en kijk per dag hoe ik me voel. Ook heeft het gesprek met Kirsten me erg goed gedaan, want ik ben weer super gemotiveerd om gezond te eten. Daarnaast merk ik dat mijn lichaam ook weer vraagt om goede voedingsstoffen, dus daar maak ik graag gebruik van! Ik track mijn eten weer even, eet de juiste maaltijden per dag, let goed op mijn eiwit, vitaminen & mineralen inname, maar verwen mezelf wel af en toe met een stukje chocolade. Zo blijft het leuk. Ik heb het idee dat ik hierdoor ook sneller herstel.

Het doet me goed dit verhaal zo op te schrijven, want ik realiseer me maar al te goed dat ik soms een heel mooi plaatje kan schetsen, terwijl het bij mij ook echt niet altijd soepel verloopt. Het leven hoeft en kan niet altijd op rolletjes lopen. En dat is echt niet erg. Het zal altijd met pieken en dalen gaan, dat houdt je scherp en gemotiveerd. Hoe gaat het met jullie? Zijn jullie lekker bezig of gaat het ook allemaal even niet zoals je wilt?

image_print

5 Comments

Eveline 26 april 2017 at 07:59

Wat een eerlijk en goed artikel. Ik hoop dat het niks ernstigs blijkt te zijn en dat je snel weer op je oude niviea zit. Je verhaal is zo herkenbaar! Ik weet sinds een aantal maanden dat ik amenorroe heb (veroorzaakt door teveel sporten/stress) en ben nu eindelijk zover dat ik minder sport om te proberen mijn lichaam rust te geven. Zo moeilijk want het is zo met je identiteit verweven… Maar uiteindelijk gaat je gezondheid voor en zijn een aantal weken/maanden rust niks vergeleken met een serieuze blessure. Ik probeer de extra tijd te gebruiken voor andere hobbies en quality time met vrienden en familie en dan is het allemaal zo erg nog niet.. dus wat Debbie ook zegt.. Ik kan niet wachten om weer te knallen maar tot die tijd RUST ;)

Reply
Lucienne 24 april 2017 at 10:26

Wat een goed artikel en veel dingen zijn zo herkenbaar! Zelf heb ik ook even een dip.. Drukke weken gehad en daardoor minder getraind en daardoor dus ook ‘slechter gegeten’. Nu de drukke weken weer voorbij zijn, merk ik dat ik toch sneller een training oversla en minder in mijn ritme zit. Om over m’n eetpatroon maar te zwijgen… De afgelopen 2,5 week heb ik veel te veel gegeten wat los en vast zit, maar vanaf vandaag ga ik er weer voor!!!

Reply
Annemieke 24 april 2017 at 08:58

Oeh, schrikken. Dat het even wat minder ging had ik ook niet door, maar goed dat je hier eerlijk over bent, ook naar jezelf toe. Goed herstellen is zo belangrijk. Denk goed aan jezelf! Hier alles goed. Ik doe het de laatste tijd qua sporten wat rustiger aan. Ik ga nog wel 2x in de week naar CrossFit en loop nog regelmatig hard maar even wat minder dan voorheen, omdat werk momenteel veel tijd vraagt. Soms wil ik meer, maar besef me dan dat deze balans ook even helemaal OK is. Jammer dat we elkaar laatst bij het Rohnisch event hebben gemist. Succes met je herstel!

Reply
HENRIKE 24 april 2017 at 08:51

Heel herkenbaar, loop nu al een jaar af en aan met een blessure aan mn linker bil/hamstring…. doe ook aan CrossFit en steeds denk ik oh het gaat weer en dan gaat het na paar weken weer mis. Wil altijd te snel te veel….. fysio’s gedaan en ook veel sportmassage.
Nu op het punt dat ik echt super rustig aan het opbouwen ben, eerder dacht ik altijd dat ik wel weer na paar weken meteen net zoveel kon squatten en pakken in de WOD als ervoor…..nu pak ik licht en luister is beter naar mijn lichaam. Nu dus maar hopen dat het dit keer goed uitpakt en ik mijn lesje misschien wat geleerd heb ;). ook je verhaal mbt voeding is herkenbaar, sport zelf het liefst in de ochtend en dan ook meer motivatie de rest van de dag gezond te eten…..

Reply
Debbie 24 april 2017 at 08:35

Wauw! Wederom bedankt voor je inspirerende en herkenbare verhaal. 1,5 minuut bezig in 17.1 betekende voor mij stoppen, ik had de box zó hard geraakt dat mijn scheen open lag. Inmiddels 2 maanden later loop ik nog steeds met een wond die langzaam geneest. Ik herken iedere letter in je blog, dankjewel! Ik kan niet wachten tot ik weet kan knallen in de box, maar tot die tijd RUST!

Reply

Leave a Comment