Hardlopen / TrailrunningRun

Doe mij nog een marathon

posted by Amanda M. 23 december 2017 2 Comments
Nog een marathon

♦ Blog geschreven door Amanda ♦

“Dit wil ik nog een keer doen!” Dat waren mijn eerste gedachten direct na de marathon van Amsterdam vorig jaar. Mijn allereerste marathon. Toegegeven, ik kon niet echt meer lopen, was kotsmisselijk en had verre van een snelle tijd neergezet – maar het positieve gevoel overheerste overduidelijk. En waar veel mensen na hun eerste marathon zweren dit nóóit meer te gaan doen, kon ik niet wachten om de volgende te plannen.

Wat ik er zo leuk aan vond? Natuurlijk, een bijzondere prestatie neerzetten, tot het uiterste gaan, mezelf verrassen. Maar ook de lange trainingsweg er naar toe. Maanden had ik er voor getraind. In het begin skipte ik nog regelmatig twee van de vier wekelijkse trainingen. Maar hoe verder het schema vorderde – en hoe meer druk er op begon te ontstond – hoe fanatieker ik werd. Ik begon steeds meer van de trainingen te genieten en stond er echt van versteld wat mijn lichaam aan kon. Even een halve marathon na het werklopen, in het weekend nog 32km; ik deed het gewoon! Ik denk dat mijn familie en vrienden stiekem ook een beetje verbaasd waren – ik sta nou eenmaal niet echt bekend als fanatieke sportieveling (al hoop ik dat die marathon mijn status nu wat heeft opgekrikt).

Want van nature schuilt er toch wel een kleine luiaard in mij. Iemand die iets sneller voor netflix & chill kiest dan voor een bootcamp. En die twee keer in de week sporten (of ach, soms één keer), ook prima vindt. Stiekem ben ik jaloers op al die #fitgirls, maar kan ik me er ook niet altijd toe zetten om weer de deur uit te gaan…

Nog een marathon

De positieve effecten van regelmatig hardlopen

Juist door de marathon zag ik hoeveel beter ik me voelde door het intensief trainen. Ik sliep beter, had meer energie, was vrolijker en zat gewoon lekkerder in m’n vel. De combinatie van veel trainen, een uitdagend doel hebben en mijn lievelingssport deed veel voor me. Want hardlopen is wel echt mijn lievelingssport; het is het enige wat ik al tien jaar consistent doe en met de jaren ook meer ben gaan doen. Ik heb het nodig, het haalt me uit mijn hoofd en geeft me altijd een flinke happiness boost. Doe dat drie of vier keer in de week en je hebt een gelukkige Amanda (het kan zo simpel zijn).

Alleen vergeet ik dat nog wel eens. En nu zijn we ruim een jaar verder, zónder tweede marathon maar wel met een internationale verhuizing achter de rug. En bevind ik mij in Brasilia, de hoofdstad van Brazilië, waar ik twee jaar voor mijn werk ben. Brasilia is een absolute autostad (zonder auto of Uber ben je hier echt nergens!) en ik kwam er hier heel snel achter dat ik veel minder bewoog dan in ons kikkerlandje. En ja, zelfs voor mij was dat toch echt een no-go.

Dus, snel maar die tweede marathon prikken om een mooi doel als vooruitzicht te hebben en weer veel te gaan trainen. Een half jaar geleden had ik al bedacht dat de marathon van Rio de Janeiro in juni 2018 dan wel een leuke optie zou zijn – helemaal omdat de helft van mijn Amsterdam marathon playlist bestond uit reggaeton en ik die latin vibes hier wel zou kunnen waarderen. Toen ik recent in Rio was voor een kort werktripje en ik even langs het prachtige strand was gaan rennen, wist ik het zeker: ik wil de marathon van Rio gaan doen!

Nog een marathon

Road to Rio – werk aan de winkel

Maar dan moet er nog wel even getraind worden. Met een schok realiseerde ik mij dat ik nog minder dan zes maanden heb en ik echt weer even wat langere afstanden moet gaan lopen om het rustig en zonder blessures op te bouwen. Bij mijn vorige marathon raakte ik kort geblesseerd aan mijn knie, waarschijnlijk omdat ik te snel de frequentie omhoog had geschroefd. Gelukkig raakte ik die blessure op tijd kwijt. Maar kort na de marathon raakte ik geblesseerd aan mijn andere knie, waar ik maandenlang last van heb gehad en waardoor ik zelfs niet meer dan 3km kon lopen. Ik ren nu eindelijk weer zonder problemen, dus het is me veel waard omdat vast te houden. Maar momenteel loop ik niet meer dan 10km en niet vaker dan twee keer per week, dus er is nog wel wat werk aan de winkel.

En een uitdaging zullen die trainingen ook nog wel gaan worden. Waar ik altijd zo blij was met hardlopen als universele sport die je altijd en overal kan doen, realiseer ik me steeds beter dat het in sommige landen toch wel wat moeilijker ligt. Want waar ga ik mijn 30km+ afstanden lopen als het merendeel van mijn huidige stad uit snelwegen bestaat? En wanneer ga ik trainen als het keihard regent en onweert (momenteel in het regenseizoen) en hoe gaat het trainen mij af op een dag met 15% luchtvochtigheid (in het droge seizoen), iets wat we in Nederland totaal niet gewend zijn? In het donker hardlopen gaat ‘m ook niet worden, want dat is te gevaarlijk. Om over mijn vele (routine-onderbrekende) reisjes nog maar niet te spreken… Kortom, het gaat een hele puzzel worden om de trainingen in te plannen, iets wat ik in Nederland toch ook wel vaak een opgave vond.

Maar met de gedachten aan Amsterdam 2016 beginnen mijn ogen al weer te glimmen. En ben ik vastbesloten om volgend jaar de magische afstand van 42.195km langs de kust van de mooiste stad van Brazilië te lopen. Ik neem jullie de komende maanden graag mee op mijn road to Rio. Maar dan nu eerst mezelf nog even inschrijven… Vamos!

Nog een marathon

2 Comments

Hanne 4 januari 2018 at 16:21

Veel succes bij je marathontrainingen! Momenteel ben ik me aan het voorbereiden op mijn eerste marathon op 8 april in Rome. Ook bij mij dus veel marathonstress!

Reply
Amanda
Amanda 9 januari 2018 at 11:22

Dank je, Hanne!
Wat gaaf dat jij Rome gaat lopen! Ik ken meerdere mensen die die marathon hebben gedaan en heb er alleen maar positieve verhalen over gehoord, dus dat is volgens mij een superleuke eerste marathon :) Heel veel succes, en laat nog even weten hoe het ging!

Reply

Leave a Comment