LovePersoonlijk

 Het leed dat spierpijn heet…

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 13 juni 2016 0 comments
het leed dat spierpijn heet

Wanneer ik wakker word, weet ik het weer. Dit is een hele spannende dag. Dé dag. Ik heb geen zin om op te staan, maar toch zwaai ik dapper mijn benen uit bed. Ik loop naar de keuken en maak een groot ontbijt klaar. Mijn favoriet van het moment: eiwitpannenkoekjes. Met moeite krijg ik het weg, ik kan alleen maar denken aan wat er komen gaat.

Op de fiets naar kantoor zakt de spanning een beetje weg. Maar eenmaal gearriveerd is die knoop in mijn maag er weer. Met knikkende knieën sta ik voor de trap, haal heel diep adem en loop met lood in mijn benen naar boven. Bovenaan de trap blijf ik even stil staan voordat ik de deur naar ons kantoor open. Ik klik mijn laptop in mijn docking station en zak met een diepe zucht in mijn stoel. De eerste overwinning is geboekt. Ik concentreer me op mijn computerscherm en stort mezelf op mijn werk. Uit pure noodzaak loop ik af en toe naar het toilet en haal ik thee, maar het liefst blijf ik zitten waar ik zit.  Om 17.00 mag ik mijn laptop uit zetten, duw ik mezelf uit mijn stoel omhoog en kan ik alleen maar concluderen dat de ellende niet minder is geworden. Het is zelfs nog erger en ik zie nu al op tegen morgen, omdat ik weet dat het dan nog zwaarder wordt.

Het leed dat spierpijn heet…

Ieder uur op kantoor wordt de spierpijn erger. Net als ik denk dat het echt niet erger kan, bereikt de pijn een nieuw hoogtepunt. Ik loop als een onzekere Bambi door het pand, collega’s vragen of het wel goed met me gaat. Ja hoor, het gaat prima, ik kan alleen even niet zo goed lopen.

Collega’s vragen zichzelf af waarom ik dit doe. Ik vraag het mezelf ook wel eens af. Vind ik het leuk? Krijg ik er voldoening door? Voel ik me beter? Word ik er sterker van?

Gelukkig kan ik op al deze vragen volmondig ja antwoorden. Ondanks dat ik op sommige momenten alleen maar loop te klagen over de pijn, geeft diezelfde pijn me een euforisch gevoel, ik geniet er stiekem toch van. Dat betekent namelijk dat er nog progressie te boeken is, en daar doe ik het voor. Ik hou van de kick die sporten mij geeft. Ik ging tot het uiterste en dat doe ik de volgende keer weer. Met voldoende rust en goede voeding word ik sterker. De combinatie van die twee is essentieel. Rust komt normaal gesproken niet in mijn woordenboek voor, maar als je niet kunt lopen van de spierpijn heb je geen keus. Niet als je ook lief voor je lijf wilt zijn.

Deze keer was de boosdoener een laddertraining van squats (aflopend van 10 naar 2) afgewisseld met rennen. Er is soms weinig voor nodig om je lichaam er flink van langs te geven. Maar de volgende keer zal mijn lichaam hier niet meer voor terugdeinzen en huppel ik de “day after” als een jonge hinde over de werkvloer.

Leave a Comment