Persoonlijk

Ik ben niet gek, ik ben gewoon in de war

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 16 november 2016 5 Comments
persoonlijke blog

Ik weet niet of het komt doordat ik 30 ben geworden, doordat mensen vragen of ik wel tijd heb voor mijn blog terwijl ik ook fulltime werk, dat ik commentaar krijg dat ik steeds minder doe met hardlopen of doordat iedereen in mijn omgeving kinderen krijgt. Maar ik voel druk, druk om keuzes te maken. Om te bepalen welke koers ik wil varen, maar ook hoe ik mezelf wil ontwikkelen. Naast dat ik dagelijks mezelf in de spiegel bekijk, interessante gesprekken voer met mijn ouders, vriend en vriendinnen (diezelfde mensen vragen zich overigens ook heel vaak af of het wel goed met me gaat en of ik niet teveel hooi op mijn vork neem), heb ik ook nog eens duizenden lezers (jullie!) die allemaal wel een mening klaar hebben. Ik moet jullie tevreden houden want anders komen jullie niet terug en ik moet me verantwoorden voor wat ik doe. Tenminste, dat voelt zo. Want ik moet natuurlijk helemaal niks. Ik merk dat ik in een spagaat sta, dat ik niet weet wat ik moet doen. Ik wil mijn hart volgen zonder jullie teleur te stellen. Natuurlijk zegt iedereen dat ik moet doen wat ik wil, omdat het mijn leven is, mijn bedrijfje en mijn passie, maar het lukt me niet om de gedachte dat jullie niet blij zijn los te laten. Alles wat ik doe, doe ik namelijk ook voor jullie.

De druk om keuzes te maken

Veel van jullie zullen waarschijnlijk denken; “Mens, wat klets je nou”, anderen zullen het gevoel van druk wellicht herkennen. Op werk, door social media of in de sportschool. Dagelijks zijn er talloze momenten dat je onder druk kunt komen te staan. De laatste weken werd ik een beetje gek van mezelf, ik sprak er over met diverse mensen en het idee om met een coach te praten kwam ter sprake. Dat wuifde ik ook direct weer weg, want doei dat heb ik toch helemaal niet nodig? Tot ik werd benaderd door GORTcoaching, een beter moment hadden ze niet kunnen uitkiezen dus ik besloot in het diepe te springen en met een coach te praten. Niet omdat ik zo’n enorm groot probleem heb, maar omdat ik het fijn vind om over mijn ontwikkeling en keuzes te praten. Dat betekende ook dat er een nog grotere spiegel voorgehouden zou worden en dat vond ik stiekem best eng.

Feiten en feitjes

De eerste sessie was onwennig; we spraken over ambitie & plichtsbesef, over mijn sterke en zwakke punten en over wat ik nu echt wil. En er vloeide tranen. Ik kan heel goed een hele hoge muur laten staan, maar er knapte iets. De tranen voelden als een opluchting. Heerlijk om tegen iemand aan te kletsen en niet veroordeeld te worden. Ik kreeg een opdracht mee; elke dag drie dingen opschrijven die ik deed. Dit mochten geen dingen zijn die me overkwamen en ik moest er vooral niet te lang over nadenken. Een rare opdracht vond ik het maar, want wat kun je nu in vredesnaam met deze informatie. Ik begreep niet wat dit met mijn ambities en keuzes te maken had.

Eigenschappen en een etiket

De volgende sessie werd al snel duidelijk waarom ik deze opdracht had gedaan. Aan elke activiteit die ik had opgeschreven moest ik een eigenschap hangen. En daar kwam al heel snel een profiel uit van wie ik ben en misschien wel belangrijker hoe ik mezelf zie. Kwam dit overeen met de sterke en zwakke punten die ik de week ervoor had opgeschreven? Deels. Ik – maar ook jij – heb een selectief geheugen. Jouw zelfbeeld wordt gevormd door wat je zelf onthoudt, maar ook wat anderen jou ‘kado’ geven. Hoe minder je bezig bent met het eerste, hoe meer ruimte het tweede inneemt. Het klinkt heel logisch, maar ik had er nooit bij stil gestaan. Ik realiseerde me direct waarom ik het lastig vind om keuzes te maken. Ik ben namelijk helemaal niet bezig met mezelf of met mijn zelfbeeld, maar veel meer met wat anderen vinden. En iedereen vindt iets anders. Een overload aan prikkels en een laatje met kadootjes dat overstroomt (zoals mijn coach dat zo mooi zegt). Ingewikkeld dus.

Zelfreflectie en waarneming

Al na twee sessies realiseerde ik me dus waar het mis gaat. Ik heb niet zo zeer moeite met het maken van keuzes, maar moeite met het onderscheiden van mijn eigen input en input die ik van anderen krijg. Een schone taak dus aan mij zelf om daarmee aan de slag te gaan. En weet je, het voelt eigenlijk als een enorme opluchting. Ik ben niet gek, ik ben gewoon in de war. De volgende stap is het vaststellen van doelen, doelen die aansluiten bij mijn ambitie en waar ik blij van word. In dit proces zal ik ook keuzes gaan maken, keuzes die ik nu nog niet helemaal voor ogen heb, maar die de komende tijd hopelijk meer vorm gaan krijgen. Maak je geen zorgen, want Eat.Run.Love. blijft in zijn huidige vorm bestaan, maar wellicht komen er wat nuances. Ik houd jullie op de hoogte!

Dit was een openhartige blog van mijn kant, maar ik heb dus helemaal geen moeite om dit met jullie te delen. Grappig heh? Dit is namelijk gewoon wie ik ben. Een 30-jarige die twijfelt of ze dingen wel goed aanpakt. Herkenbaar?

Ik ben dit traject gestart bij GORTcoaching, een specialist in individuele coaching en teamcoaching. Ze bieden allerlei verschillende vormen van coaching aan, met coaches over het hele land. Je kunt via de website een gratis oriëntatiegesprek inplannen. Als je na het gratis oriëntatiegesprek start met coaching en aangeeft via  fan@gortcoaching.nl dat je via Eat.Run.Love bij GORTcoaching terecht bent gekomen, krijg je een cadeautje!

Misschien vind je deze artikelen ook leuk

5 Comments

Nieuwe doelen stellen en beslissingen nemen - Eat.Run.Love. 12 december 2016 at 07:00

[…] een leuke en mooie reacties kreeg ik op mijn blog over keuzes maken. Stiekem was ik best een beetje zenuwachtig om het te plaatsen, maar uiteindelijk was dat nergens […]

Reply
Avatar
Marianne 16 november 2016 at 10:15

Klinkt als een “quarterlife-crisis” of iets minder heftig: “het dertigers-dilemma”…
Je hebt het mooi verwoord – ik kon er veel in herkennen. Het afhouden van de coach, ontdekken van onderliggende motivaties en daarbij dat grote vraagteken wat je toekomst gaat zijn en welke keuzes je daarvoor wel en niet zou moeten maken. Vooral ook het stukje dat je voornamelijk bezig bent met wat anderen van je vinden – en ja, iedereen vindt wat anders, dus “what to do”. Hoop dat jij de dingen – net als ik – langzaam aan op een rijtje krijgt en dat je grip krijgt op de weg die je wilt bewandelen met alle spannende en nog onbekende keuzes die daarbij komen kijken!

Reply
Jessica - Eat.Run.Love.
Jessica - Eat.Run.Love. 16 november 2016 at 21:56

Wat fijn om te horen dat ik niet de enige ben. Ik weet zeker dat het vanzelf allemaal duidelijk gaat worden!

Reply
Avatar
Liesbeth 16 november 2016 at 10:07

Ontzettend herkenbaar! Zelf ben ik ook veel bezig met bewustwording en erachter komen waarom ik doe zoals ik doe. Interessant, maar soms ook verwarrend. En ze zeggen het hé, zodra je 30 nadert… ;-) Haha. Uiteindelijk gaat deze zoektocht ons zoveel meer brengen. Daar ben ik van overtuigd!

Reply
Avatar
Hans 16 november 2016 at 08:19

Hallo Jessica,
Lees de Blog van Manon eens ;-) over dingen doen die je gewoon leuk vind en dan maar iets minder aan de verplichtingen die je zelf voelt …

Hans

Reply

Leave a Comment