RunTriathlon

Het is echt voorbij

posted by Amber 31 oktober 2017 0 comments
ironman 70.3 luxembourg

♦ Blog geschreven door Amber 

Ik mis het! Het aftellen naar de grote dag. Het smeden van plannen om de race zo goed mogelijk door te komen. De intense trainingen op zaterdag waarbij ik aan het einde van de dag verbaasd was over mijn eigen kunnen. Wakker worden met tintelende benen als herinnering aan een intense training de dag ervoor. Zelfs het openwater zwemmen in de Bosbaan op vrijdagochtend; ik mis het allemaal. De laatste 3 maanden voor de race had ik het gevoel dat ik twee levens leefde. Dat ik alles uit mijzelf haalde wat er in zat naar het beste van mijn kunnen. Wat een avontuur!  Nu, 7 weken verder, loopt alles door alsof Almere Challange Half Distance niet gebeurd is. The party is officially over.

What’s next

De beste remedie tegen dit gemis is het plannen van een nieuwe race. Een waar ik mijn tanden in kan zetten. Omdat ik Chris heb beloofd om dit keer van onze zomervakantie geen trainingskamp te maken, ga ik opzoek een mooie wedstrijd in juni. Nog net voor de zomervakantie van Amelie. Mijn oog valt op de Ironman 70.3 Luxembourg . De afstand is hetzelfde als bij de Almere Challenge. Maar het fietsen in Luxemburg is anders dan het vlakke Almere. Ik stel mezelf als doel een PR neer te zetten en te gaan finishen binnen 6u15. Zo staat er weer een stip op de horizon.

Een ander parcours plus een scherpere doelstelling zorgen ervoor dat ik anders zal moeten trainen. Blijf ik op dezelfde voet doorgaan dan finish ik maar is de kans groot dat mijn eindtijd niet heel beter is. Daarbij komt dat ik voor deze race 8 maanden trainingstijd heb in plaats van 11. Voor een gemiddelde triatleet is een voorbereidingstijd van 8 maanden ruim maar omdat ik pas een jaar deze sport beoefen en ik niet ben geboren met het sport-gen, voel ik me af en toe nog een groentje. Deze 8 maanden heb ik dus echt nodig om tot een mooi resultaat te komen. Muziek in mijn oren want ik sta te popelen om een nieuw avontuur aan te gaan. Ik moet er niet aan denken om nog langer doelloos te trainen. Ironman 70.3 Luxembourg here I come.

ironman 70.3 luxembourg

Wat wil ik anders doen

Na de inschrijving voor dit nieuwe avontuur bedenk ik wat ik dit keer anders zou willen doen. Onderaan de streep was de weg naar de Almere Challenge fantastisch. Maar vlekkeloos zeker niet. De grootste uitdaging:  m’n overvolle weekplanningen. 40 uur werken, een kind, een drukke man, trainen en een sociaal leven (of wat daar van over is). Haast niet te doen. De oplossing was simpel; minder sporten of minder werken. Ik volgde mijn hart en besprak met mijn manager de mogelijkheden om 10% minder te gaan werken. Met een lading argumenten en een steen in mijn maag ga ik het gesprek met mijn manager aan. Gelukkig is het geen probleem en stemt hij in. Problem solved. Nu kan ik de trainingen beter spreiden. Bonus: ik heb meer tijd voor Amelie.

Ook merk dat ik behoefte heb aan een sparringpartner. Als echte triatleten een coach hebben waarom zou ik daar dan geen baat bij kunnen hebben? Een coach die niet alleen mijn schema’s maakt maar ook de tijd heeft om mijn vragen te beantwoorden. Dat zijn er nogal wat door mijn gebrek aan ervaring. Na een rondje googelen en rondvragen kom ik al snel terecht bij Frank Heldoorn. Wanneer ik hem mail om informatie op te vragen over zijn werkwijze krijg ik direct antwoord. Hij blijkt mij nog te kennen van een clinic die ik 4 jaar geleden bij hem deed. Ten eerste bizar dat hij zich dit nog kan herinneren, ten tweede een goed teken wat mij betreft. Dit in combinatie met zijn spectaculaire cv en enthousiaste verhalen van andere atleten zorgen ervoor dat ik switch van coach.

Nog geen week later plannen we een fiets-, loop- en zwemtest. Zo kan hij opnieuw mijn hartslagzones bepalen. Deze zijn nodig om iedere training in de juiste intensiteit te doen. Daarbij kan hij direct zien waar nog winst te behalen valt voor wat betreft techniek. Zo blijk tijdens het fietsen mijn hamstrings nauwelijks te gebruiken. Met hardlopen is mijn pasfrequentie te laag en is mijn arm-inzet niet optimaal. En bij het zwemmen is er nog een ruimte voor verbetering in onder andere de ademhaling. Diezelfde avond nog zit mijn schema voor de eerste 4 weken inclusief alle feedback en filmpjes in mijn mailbox. Variatie en techniek zijn de toverwoorden voor de komende tijd. Deze gaan zorgen voor een stevige basis en progressie.

ironman 70.3 luxembourg

Ik kan beginnen

Vol enthousiasme begin ik aan het schema. Omdat de herfst zijn intreden heeft gedaan, is trainen voor een triatlon anders dan in de zomer. Vooral voor het fietsen.

Met die dunne bandjes over gladde blaadjes de bocht door voelt niet direct als een chill plan. Een tweedehands ATB aanschaffen zou kunnen maar er is geen plaats meer voor nog meer triatlon speelgoed. Het idee om mijn prachtige aqua blauwe racefiets als art object aan de muur in de slaapkamer te hangen, werd niet heel enthousiast ontvangen.

Dus in plaats van een ATB race ik met Club Virtual om de herfst door te komen. De eerste trainingen zijn inmiddels een feit. Op een indoor racefiets voor een gigantisch scherm fiets ik virtueel over Corsica. Terwijl nep-coach Evert enthousiaste dingen roept als “bam, here we go“ en “een dag niet gelachen is een dag niet geleefd” trap ik stug door. De eerste 20 minuten zijn vreselijk. Maar in mijn eentje op een indoor fiets naar een muur staren klinkt nog minder aantrekkelijk. Dus ik omarm mijn nieuwe relatie met mijn virtuele fiets coach Evert en trap met hem 2 à 3 keer per week door Europa  onder het genot van een hysterisch housemuziekje.

Zo verdwijnen mijn winter blues doordat ik weer werk aan iets groots. Voor een count down naar race day is het nog te vroeg. Maar het begin is gemaakt; nog 8 maanden te gaan.

ironman 70.3 luxembourg

image_print

Leave a Comment