Hardlopen / TrailrunningRun

Hardlopen is een veelzijdige sport

posted by Manon 3 april 2017 1 Comment
IMG_3604

“Wordt hardlopen op den duur niet saai?”
Een vraag die ik met enige regelmaat van niet-hardlopers ontvang.

Hardlopen hoeft niet saai te worden. Ik ben van mening dat hardlopen een ongelofelijk veelzijdige sport is. Uit de afgelopen maand blijkt dat weer eens. Als jij nog inspiratie kan gebruiken, lees dan verder.

De Afsluitdijk run

Als de afstanden langer worden, wordt het steeds makkelijker erop uit te gaan en de omgeving te ontdekken. Elke run wordt een klein ontdekkingsavontuur. Met het openbaar vervoer reis je ergens heen om vervolgens hardlopend terug te keren.

fullsizeoutput_c58

Petra had het plan gevat de Afsluitdijk over te lopen. Dit plan is ontstaan doordat afgelopen zomer de Afsluitdijk Open gepland stond die op het laatste moment is afgelast vanwege het slechte weer. Petra heeft toen via de organisatie toch de medaille weten te bemachtigen. Voor het goede gevoel moest deze nog wel verdiend worden. Vandaar deze zelf georganiseerde loop van 32 kilometer. Waarbij ik aan het eind daadwerkelijk een medaille heb ontvangen.

IMG_3261 2

Helaas wordt het niet saai.

Het is een goede trainingsloop voor ons beide. Petra gaat de 60 van Texel lopen, en ik ben aan het trainen voor een 55 kilometer trail. We nemen eerst een trein van Amsterdam Centraal naar Hoorn om vervolgens met twee bussen naar het eind van de Afsluitdijk te komen. We vertrekken vanaf Zurich, Friesland. Navigatie is niet nodig want het is een rechte weg. Ook dat is niet geheel onbewust gekozen. Een ultra run kan mentaal zwaar zijn vanwege z’n eentonigheid. Dit moet ook getraind worden. ‘Helaas’ wordt het helemaal niet saai. Petra heeft muziek meegenomen, en we kletsen wat af. Ondertussen maken we foto’s en wat mij betreft vliegt de tijd voorbij.

Als we bij de bushalte in Den Oever aankomen, zien we dat de tijd daadwerkelijk voorbij is gevlogen, want met 5 minuten hebben we de bus gemist. Gelukkig is er een vriendelijke meneer die ons een lift naar het treinstation in Heerhugowaard wilt geven, waardoor Petra toch op tijd op haar werk in Amsterdam aankomt en ik lekker thuis op de bank neer plof voor een ontspannen avond.

Woon-werkverkeer

Ik ben op Papendal en heb een afspraak in Raalte met Alexander van Sport Active waar we over mijn betrokkenheid bij het nieuwe project ‘Run The City’ gaan praten. Mijn plan is om vanuit Papendal hardlopend naar Apeldoorn te gaan, zo’n 30 kilometer verderop, om vervolgens met het Openbaar Vervoer verder te reizen naar Raalte. In mijn ASICS Fujitrail rugzak zit naast water en een aantal Cliff bars ook wat schone en warme kleding om na het lopen aan te doen. Dat is wel zo prettig. Niet alleen omdat ik erg snel afkoel naderhand, maar ook omdat ik een afspraak heb en het voor diegene niet zo prettig is als ik in mijn bezwete outfit voor hem ga zitten.

FullSizeRender 28

Vanaf Papendal loop ik vrijwel direct het nationaal park de Hoge Veluwe in. Het is heerlijk rustig. Ik geloof dat ik de enige in het park ben hier om 8 uur ’s ochtends. Ik verbaas me weer eens hoe ongelofelijk mooi Nederland is. Door het hardlopen ben ik dat absoluut meer gaan inzien en waarderen.

“Als het niet op Instagram staat, is het niet gebeurd.”

Bij vertrek voelen m’n benen zwaar aan. Eigenlijk zou een rustdag niet verkeerd zijn. Het tempo houd ik daarom laag. Zo kan ik nog meer genieten van de omgeving. Tot het moment dat ik mij realiseer dat ik iets later ben vertrokken dan gepland. Wanneer ik bereken hoe hard ik moet lopen om de trein in Apeldoorn te halen, realiseer ik me dat het tempo omhoog moet. Hierdoor heb ik geen speling meer om foto’s te maken, maar als het niet op Instagram staat, is het niet gebeurd. Dus maak ik toch snel maar even een paar foto’s. De trein gaat slechts eenmaal in het uur en ik wil niet te laat komen bij m’n afspraak, dus na mijn kleine fotoshoot gaat het gas erop. Mocht jij nog motivatie zoeken voor een tempo trainingen, dan kan ik de trein zeker aanbevelen.

17352145_1838359743097148_5603299583621133915_n

De route bevat meer bochten dan waar ik op gerekend heb, en ik weet nu vrijwel zeker dat ik de trein in Apeldoorn niet ga halen. Te laat komen is geen optie, dus Google ik de bustijden van de dichtstbijzijnde bus. Deze vertrekt vanaf de uitgang van het park, op dit moment 2 kilometer van mij vandaan. Ik heb nu 10 minuten om de bus te halen. Als ik een beetje doorloop is dat haalbaar. Gas erop dus!

Google geeft me een optie die me 500m bespaart. Dat kleine beetje speling kan wel eens mijn redding zijn. Als ik bijna bij de bushalte ben, sta ik ineens voor een gesloten hek, inclusief prikkeldraad. Ik probeer eroverheen te klimmen maar dit blijkt niet mogelijk. Teruglopen en het originele pad vervolgen is m’n enige optie.

De bus, neem ik aan, heb ik nu gemist.

Ik houd het tempo aan. Het moment dat ik het park uit kom, zie ik een bus staan. Dat kan niet mijn bus zijn, want die moet twee minuten geleden al vertrokken zijn. Ik vermoed dat deze bus de verkeerde richting uitgaat maar besluit het voor de zekerheid te vragen. Hij staat er al een tijdje. De kans dat hij net voor mijn neus wegrijdt, acht ik groot. Maar de bus blijft staan totdat ik er ben, én blijkt ook nog eens naar Apeldoorn te rijden. Nat (lees: druipend) van het zweet neem ik lichtelijk beschaamd, en opgelucht, plaats in de bus. Ik heb het toch mooi gered. De rest van de reis ga ik met het ov verder. Een iets kortere run dan gepland, maar afspraak is afspraak, en ik kan niet te laat komen. Ook geven mijn benen aan voldoende kilometers te hebben gemaakt deze week.

Fun run

Als ‘serieuze loper’ heb ik nooit eerder meegedaan aan een ‘fun run’, en ik voel er eerlijk gezegd ook niet veel voor. Op uitnodiging van Petra, die in de organisatie zit van de Colour run in Amsterdam, ga ik toch mee. We hadden al een andere hardloopafspraak staan die avond, en je weet wat ze zeggen: samen uit, samen thuis.

“Zo bedacht, zo gedaan.”

Het is het Bridge The Gap weekend en er staat eerder die avond een ‘shake-out run’ gepland omdat we aan de vooravond staan van de CPC halve marathon. Wij lopen beide mee en rekenen uit dat als we na deze run direct doorlopen naar het Amstelpark, we op tijd bij de start van de ‘Glow in the Park’ Colour Run verschijnen. Zo bedacht, zo gedaan. Na zo’n 4 kilometer met de running crews meegelopen te hebben, zetten we koers naar het Amstelpark. Aangezien dit niet gepland is, sta ik ineens volledig in het zwart gekleed tussen alle gekleurde, verkleedde en lichtgevende lopers van Glow in the Park. Gelukkig heb ik nog een trui bij mij en word ik voorzien van passende accessoires.

fullsizeoutput_c59

Het parcours is in totaal 5 kilometer die bestaat uit twee rondes. Tijdens het parcours komen we in aanraking met lichtshows, verf explosies en een schuimbad. Ik neem mij voor de verf en het schuim over te slaan, omdat we daarna nog door moeten. Gek genoeg heeft het schuim een vreemde aantrekkingskracht op mij, en ik loop er dwars doorheen. Twee keer zelfs!

IMG_3358

Als het niet op Insta staat is het niet gebeurd, dus het fotobewijs moest gemaakt worden. Na één ronde vinden we het mooi geweest. We drinken een biertje in de feesttent en gaan weer op pad. We hebben namelijk nog een volgend evenement op de planning staan. De gekleurde bril gaat in mijn rugzak en hardlopend gaan we op weg naar de volgende bestemming.

#BTGCPC

Het Bridge the Gap evenement, georganiseerd door de Running Junkies en Patta Running Team, vond ik zeer indrukwekkend. Meer dan 400 Lopers van run-crews uit verschillende landen zijn overgekomen om gezamenlijk de City Pier City halve marathon te lopen. Daar omheen is er door beide crews van alles georganiseerd om het een onvergetelijk weekend te maken.

Bij het hardlopen is iedereen gelijk.

Het is zo mooi om te zien hoe zoiets eenvoudigs als hardlopen zoveel mensen met diverse achtergronden bij elkaar brengt en verbindt. Dit heb ik eerder deze maand ook ervaren toen het ASICS Frontrunner team voor het eerst samenkwam. Het voelde direct vertrouwd. Bij het hardlopen is iedereen gelijk. Al lopen we verschillende afstanden en tempo’s, iedereen zet individueel een prestatie neer, en dat wordt gerespecteerd. Het BTG weekend draait om hardlopen, maar gezelligheid en samenzijn voeren de boventoon. Hardlopen lijkt bijna bijzaak. Maar als ik zie welke prestaties er worden neergezet kan ik het geen bijzaak meer noemen.

IMG_3419

foto credit: @ramiro.ameneiro

Zelf heb ik besloten om van deze race te genieten en rustig te lopen. Ik loop met twee dames van de Running Junkies en November Project Amsterdam. Zij zitten er hetzelfde in als ik. Wij kletsen wat af, genieten van het parcours en het heerlijke weer. Voor de voldoening zet Marloes nog een eindsprint in. Saskia en ik volgen. Zo komen we gezamenlijk voldaan over de finish om ons daarna te scharen bij de Cheering zone, waar we de longen uit ons lijf schreeuwen om ook de allerlaatste lopers aan te moedigen.

IMG_3605
foto credit: Seth Profet

Te veel om op te noemen

Er zijn zelfs nog meer hardloop evenement geweest deze maand die ik hier nu niet heb benoemd. Zo heb ik, in mijn rol als ASICS Frontrunner, meegedaan aan twee hardloop clinics van ASICS voor de nieuwe schoenen FuzeX en NOOSA FF, waarbij we hebben hardgelopen op een landingsbaan, en ik samen met Jessica de 465 treden van de domtoren heb beklommen. Zo zie je maar dat er hardlopend nog genoeg te ontdekken valt. Ik hoop dat dit kan dienen als inspiratie, en als jij nog goede ideeën hebt voor mij, hoor ik dat natuurlijk ook graag.

Groetjes,

Manon

Hoofdfoto gemaakt door Seth Profet

1 Comment

Expeditie Texel – Het loopleven van Peet 19 april 2017 at 16:22

[…] gedaan van de Domtoren naar de Dam (Utrecht- Amsterdam) deels met Wilbert, de Afsluitdijk met Manon, de Utrechtse Heuvelrug Trail met Gappie, Kinderdijk met Ron, Van Burgh- Haamstede naar Vlissingen […]

Reply

Leave a Comment