InspiratieLove

In gesprek met ultra runner Fernanda Maciel

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 8 juli 2016 0 comments
Ultra runner fernada maciel

De Braziliaanse Fernanda Maciel begon op haar achtste al met hardlopen. In 2008 kwam ze in aanraking met trailrunning, maar daarvoor deed ze al ultraraces. Op haar 23ste deed ze mee aan een 600km International Running Expedition. Inmiddels rent ze de hele wereld over voor The North Face en leeft Fernanda haar droom.

In Italië stond Fernanda aan de start van de Lavaredo Ultra Trail van 119km terwijl ik aan de start van de Cortina Skyrace van 20km stond. Ik kreeg de kans haar op de dag van de trail te interviewen en had een super leuk gesprek met deze duurloopster. Op de momenten dat ik het zwaar had tijdens de trail, dacht ik even terug aan het interview en haar mooie woorden. Een dag later stond Fernanda aan de start van de race, uiteindelijk werd ze derde met een tijd van 15:20:57, een top prestatie!

“When I’m running on top of the mountains or canoeing in the middle of the sea, I feel as small as nothing … And yet I feel the most intense sensations of freedom and peace … My spirit is free”.

 Wanneer ben je begonnen met trailrunnen?
In 2006 kreeg ik de kans om een trail in Nieuw Zeeland te doen, toen woonde ik nog in Brazilië en kende ik dit helemaal niet. Aangezien ik altijd op zoek ben naar avontuur, ging ik ervoor. De marathon trail was een fantastische ervaring en ik werd gegrepen door de prachtige natuur en de uitdaging. In 2008 deed ik via The North Face mijn eerste ultra trail van 80km in San Francisco en toen kon ik niet meer stoppen.

Wat ik zo leuk vind aan trailrunnen is dat het niet om de pace gaat, maar om de uitdaging. Het is echt jij tegen de natuur, de bergen en de trails.

Ultra runner fernada maciel

Wat is de langste trail die je hebt gedaan?
De Camino de Santiago de Compostela van 860km. Dit was een route van 10 dagen door Spanje en Frankrijk (red: Fernanda was de eerste vrouw die deze route aflegde in 2012). Dit deed ik voor mijn eigen goede doel White Flow. De projecten van White Flow zijn een hardloop challenge en hebben een boodschap van vrede of solidariteit. De beroemde pelgrimsroute dat door Frankrijk en Spanje gaat, was mijn eerste challenge. Ik rende 10 dagen lang, zonder supporting crew en sliep in hutten. Hiermee haalde ik geld op en bezocht ik een Spaans fonds voor kinderen met kanker.

De route was heel erg zwaar, dat ga ik niet ontkennen. Elke dag andere weersomstandigheden en ik had niet altijd de juiste kleding aan, maar het was te doen. Ik ben echt mijn eigen mijn eigen motivatie; ik houd van de natuur, de uitdaging en natuurlijk het goede doel waarvoor ik liep. Elke dag deed ik zo’n 90 km, door het op die manier in stukjes te hakken, was het voor mij te overzien.

Maak je wel eens fouten voorafgaand, tijdens of na een race?
Ja, zo vaak! En elke keer weer leer ik er van. Zo rende ik vorig jaar langs de Mont Blanc in de nacht. Ik had een extra lamp mee maar deze niet van tevoren getest. Toen de lamp die ik op had leeg was, deed ik de andere op en bleek hij helemaal niet goed te zijn. Daar heb ik ontzettend veel tijd mee verloren, omdat ik gewoon veel te weinig zag. Vlak daarna ging ik naar Japan en heb ik twee extra lampen mee genomen in plaats van één. En zo zijn er talloze dingen die fout gaan.

Je ziet er enorm sterk uit, wat doe je verder naast het trailrunnen?
Krachttraining is enorm belangrijk, doordat ik dit doe heb ik nagenoeg geen blessures. The North Face Mountain Atletics campagne waar ik het gezicht voor ben, past dan ook heel erg goed bij mij. Ik houd ervan om met gewichten aan de slag te gaan en heb mijn favoriete oefeningen. Pull-ups doe ik vaak, maar oefeningen voor de abs zijn favoriet. Een sterke core is super belangrijk bij het trailrunnen. Ook stretch ik veel, elke ochtend start ik met de “Sun salutation”, een goede manier om wakker te worden, te relaxen en te stretchen. En daarnaast vind ik het heerlijk om er in het weekend op uit te trekken, kayakken bijvoorbeeld, dit is ook gelijk ontspanning!

Ultra runner fernada maciel

Je bent echt uren aan het rennen, wat eet je tijdens zo’n race?
Door de stress word je maag erg klein en heb je dus niet veel nodig. Koolhydraten, mineralen en zout zijn het allerbelangrijkste. Dit haal ik uit gels, repen en drinken, maar ook vast eten is heel belangrijk om alles draaiende te houden. Je eet elke keer maar een heel klein beetje omdat je maag niet meer aan kan. Het liefste ik eet sushirijst, zoete aardappel en bananen. Deze producten bevatten goede koolhydraten en leveren de energie die ik nodig heb. Ze worden meegenomen door mijn supportteam.

En wat doe je na een race?
De uren na de race zijn het allerbelangrijkste voor snel herstel. Geef je hier geen aandacht aan dan duurt het herstel veel langer. In 20 minuten na de race drink ik zoveel mogelijk om uitdroging te voorkomen, hierin moeten ook mineralen en zout zitten. Daarna heb ik 2 uur om een echte maaltijd te eten. De impact van een trailrun is groot; er zijn veel vrije radicalen vrijgekomen waardoor mijn lichaam behoefte heeft aan anti-oxidanten om dit te neutraliseren. Mijn lichaam schreeuwt altijd om rood vlees (eiwitten en ijzer), dus dat eet ik vaak in combinatie met veel groenten en noten. Deze maaltijd bevat naast eiwitten, koolhydraten en vetten ook veel mineralen en vitamines.

Wat doe je verder voor herstel?
Na het eten spring ik het liefste in een gletsjer rivier, dit ijskoude water is goed voor mijn spieren. Een ijsbad kan natuurlijk ook! Ook trek ik een compressie tight aan voor bloedcirculatie en herstel. Goed voor jezelf zorgen, dat is het allerbelangrijkste.

Deze zomer heb ik het zwaar, ik heb veel races en merk dat ik niet goed herstel. Ik ben sterk, mijn benen voelen goed aan, maar mijn organisme is moe en dat merk ik. Eigenlijk is één maand herstel te weinig, maar ik wil ook geen race missen. Ik vind de komende race en de races daarna dus wel heel spannend en het is afwachten hoe mijn lichaam daar op reageert.

Ultra runner fernada maciel

Tijdens het diner de eerste avond in Cortina d’Ampezzo aten jij en de andere atleten polenta, kun je dit uitleggen?
Polenta is glutenvrij, bevat veel koolhydraten, wordt goed door je lichaam opgenomen en is makkelijk verteerbaar. Daarmee is het de perfecte maaltijd voor een race. Daarnaast maken Italianen gewoon echt de allerbeste polenta!

Wat eet je verder gedurende een normale dag?
Thuis eet ik veel Tapioca (koolhydraatrijk product, gemaakt van gedroogde cassavewortel), dat doet iedereen in Brazilië. Verder eet ik veel eieren, groenten, noten, vlees en vis. Het lopen van ultra’s is echt een aanslag op je lichaam, je voeding moet dus goed in orde en in balans zijn om dit vol te kunnen houden. Ik eet heel gezond, luister goed naar mijn lichaam en eet zoveel mogelijk pure en onbewerkte producten. Proteïnes haal ik met name uit vlees en bonen. Ik reageer helaas niet zo goed op zuivel, terwijl ik het wel heel lekker vind. Ook let ik er op dat ik voldoende gezonde vetten binnenkrijg, maar wel echt met mate. Hiervoor eet ik noten en vette vis. Ook vind ik gedroogd fruit heerlijk!

Je hebt al enorme veel avontuur gehad, wat staat er nog op jouw bucketlist?
Ik zou ontzettend graag naar India willen, niet om te rennen, maar om de cultuur te leren kennen. Deze is zo anders dan wat ik ken en ik denk dat er veel van kan leren, maar er ook goed tot mezelf kan komen.

Een sportieve uitdaging die ik nog wel zou willen doen is de Antartica Marathon, niet de ultrarun want ik zie mezelf niet rennen met twee andere deelnemers. De marathon lijkt me in die bizarre omstandigheden al heftig genoeg en vooral de natuur lijkt me fantastisch! Helaas is deelname aan die marathon ontzettend duur, dus blijft het voorlopig nog even op de wensenlijst.

Daarnaast wil ik ontzettend graag door blijven gaan met White Flow. Mijn laatste challenge was het rennen van de Aconcagua, de hoogste berg van Amerika met 6.989 m. De fondsen gingen naar het schoonmaken van Aconcagua National Park, waar ik recycling onder de aandacht bracht. Het sociale gedeelte van White Flow vind ik erg belangrijk, ik hoop dat mijn volgende project in Afrika is.

Fernanda Maciel runs in Cerro Aconcagua in Mendoza, Argentina on January 11th, 2016 // Gustavo Cherro

Heb je nog een tip voor mensen die willen beginnen met trailrunnen?
Doordeweeks kun je lekker in de stad blijven voor je reguliere en interval trainingen, maar trek er in het weekend op uit. Probeer een mooi gebied in de buurt te vinden waar je wat trails kunt testen, maar neem daarnaast ook en picknickmand mee om te relaxen. Probeer één met de natuur te worden en dan wordt je vanzelf gegrepen door de natuur! Schrijf je daarnaast ook gewoon in voor een race, want dan heb je een stok achter de deur en motivatie om er op uit te trekken. Maar geloof mij, als je eenmaal de natuur hebt gezien, wil je niet anders meer!

Ik kreeg echt super veel energie van deze powerchick en begrijp na het lopen van de Cortina Skyrace ook heel goed waarom Fernanda zo gegrepen wordt door de natuur. Trailrunnen is echt een fantastische ervaring die niet om de snelheid draait, maar om het één zijn met de natuur! Volgende week ga ik weekend trailen in de Ardennen en heb er nu al ongelofelijk veel zin in!

Ultra runner fernada maciel

Ultra runner fernada maciel

Foto’s: The North Face, Red Bull Content Pool  (Fotograaf: Gustavo Cherro)Fernanda Maciel

image_print

Leave a Comment