RunTriathlon

De finish van Almere Challenge Middle Distance

posted by Amber 19 september 2017 1 Comment
Almere Challenge Middle Distance

♦ Blog door Amber 

Mijn ademhaling gaat omhoog en mijn knieën doen pijn. Ik druk door. Bij iedere stap hoor ik de muziek en het gejuich luider worden. Dit zijn mijn laatste minuten. Als in een film flitsen memorabele momenten, die ik heb beleefd om hier te komen, voorbij. Hoe ik met 13 graden in de gracht ging zwemmen ter voorbereiding op mijn tweede sprint triatlon. Hoe ik tijdens een mijn eerste buitenrit in maart met mijn racefiets viel omdat ik was vergeten dat ik vast zat aan mijn pedalen. Finishen op een Triatlon Half Distance was al die maanden een stip op de horizon. Nu zo dichtbij dat ik het bijna kan aanraken. Overmand door emoties beginnen mijn wangen te gloeien en stromen er dikke tranen over. Een lang gekoesterde droom wordt werkelijkheid. De tegeltjeswijsheid ‘alles is mogelijk als je maar durft’ klopt. Met het laatste beetje kracht zet ik nog eenmaal een versnelling in. Bij de laatste bocht staat Amélie op mij te wachten. Zij rent de laatste meters met mij mee. ‘Kom op mama’! Daar is de finish. Mijn handen gaan de lucht in en heb een glimlach van oor tot oor. Onder luid applaus ren ik over de finishlijn. Wankelend op mijn benen neem ik de medaille in ontvangst. Een van de vrijwilligers wikkelt me in folie. Ik kan alleen maar huilen. Tranen van verbazing, trots, geluk en opluchting. Mijn eerste Triatlon Middle Distance is een feit. Eindelijk durf ik te zeggen; ik ben een triatleet.

De briefing

Om ervoor te zorgen dat alles zo soepel mogelijk verloopt kent iedere goede triatlon een uitgebreide briefing. Die van de Almere Challenge wordt gehouden de dag voor de race. Samen met honderden andere atleten neem ik plaats in de schouwburg. Wanneer ik om mij heen kijk zie ik vooral mannen. Niet zo gek; slechts 15% van de deelnemers is vrouw. In een half uur wordt het parcours besproken en de belangrijkste regels. Beiden ken ik inmiddels uit mijn hoofd. Deze hangen namelijk al weken prominent in de slaapkamer. Rechts inhalen? Diskwalificatie. Stayeren? 5 minuten in de penalty box. Het lijstje kan ik opdreunen. Almere Challenge is na Hawaï de oudste triatlon ter wereld. Dat merk je aan de organisatie; een geoliede machine.

Fake it till you make it

Bij het inchecken van mijn fiets vang ik een gesprek op tussen twee mannen. “Die 21K moet nu toch wel in 1u35 lukken”. Wat? Serieus? Een halve marathon in 1.35 na 2KM zwemmen en 92KM fietsen?! De mannen kijken mijn kant op. Mijn tas verraad dat ik hier niet ben als supporter. “He wat leuk een vrouw op de halve! Wat ga jij doen morgen?”. Een vraag waar ik niet op zit te wachten. Ik kijk de mannen aan en met gefakete zelfvertrouwen zeg ik: “Vieren dat ik het gehaald heb natuurlijk. Met hamburgers, friet, mayonaise en veel drank”. Terwijl ze lachen wens ik ze succes en loop snel door. Killing voor je zelfvertrouwen om je te mengen in dit soort gesprekken een dag voor de race.

Raceday

Terwijl ik de auto uitstap word ik ontvangen door een regenbui. Het blijft regenen tot 15.00. Dat ik na het zwemmen met een nat pak op mijn fiets zal springen om vervolgens uren nat te blijven is inmiddels een gegeven. Net zoals de temperatuur die niet boven de 14 graden uit gaat komen. Met nog 1 uur te gaan is het tijd om mij om te kleden. Een stevige sport BH aan, hartslagband om, trisuit aan en tot slot mijn wetsuit. Ondersteund door dramatische film muziek mogen we het water. ‘Atletes, one minute to go!’ roept de speaker. Bij andere wedstrijden was dit het moment dat de adrenaline door mijn lijf gierde, mijn hartslag steeg en ik doodnerveus werd. Dit keer niet. Ik ben gefocust en kalm. Precies zoals ik heb geoefend. Adrenaline zorgt in mijn geval voor zenuwen en die wil ik niet bij het zwemmen. Die panic attacks in open water heb ik achter me gelaten.

Het schot gaat af. Ik zet de borstcrawl in. Het water is donker en links en rechts krijg ik zo nu en dan een schop. Ik focus en hou mijn concentratie vast. ‘Lang maken en spaar je benen’ zeg ik tegen mijzelf. Mijn benen moeten straks nog aan de bak. Het zwemmen gaat beter dan ooit. Mijn horloge geeft aan dat ik 2KM heb gezwommen en ik sprint het water uit. Dit onderdeel kan ik afvinken. Ik stroop mijn wetsuit naar beneden en ren juichend de transitie zone in terwijl ik high fives krijg van het publiek.

Almere Challenge Middle Distance

Lesson learned

Terwijl ik mij omkleed om te gaan fietsen ontstaat er twijfel. Wel of geen regenjas? Ik besluit deze toch aan te trekken. Met mijn fiets aan de hand ren ik de transitie zone uit. One down two to go. Ik begin driftig te trappen terwijl ik voorover op mijn tri-stuur lig. Zo nu en dan zie ik een andere triatleet. Het valt me op dat zij geen regenjasje aan hebben maar armstukken of een dikke longsleeve. Wanneer de wind begint te draaien snap ik waarom. Mijn jasje vangt zoveel wind dat het lijkt op een remparachute. En daarbij; het houdt mijn lijf niet ook niet warm. Lesson learned; geen jasjes meer tijdens een wedstrijd.

De eerste helft van het parcours weet ik mezelf op te zwepen en de vaart erin te houden. Daarna heb ik de wind vol in mijn zij en mijn angst neemt toe. Ik krijg het steeds kouder. Mijn blote voeten zijn ijsklompjes in mijn fietsschoenen. Ik mis nu dat beetje “vet” van die 3 kilo die ik de laatste weken ben verloren tijdens het trainen. Mijn bovenlichaam rilt onophoudelijk. Tijd voor extra koolhydraten. Ik grijp naar een zakje energy gel op het frame. Met mijn linkerhand hou ik mijn stuur vast. Met rechts de gel. Ik scheur met mijn tanden het gelletje open. Door het gebibber knijp ik te hard en zo belandt de plakkerige gel op mijn handen in plaats van in mijn mond. Als ik mijn stuur weer vastpak voel ik hoe mijn hand direct vast blijft plakken. Nu hoef ik tenminste niet bang te zijn dat ik grip op het stuur verlies bedenk ik optimistisch. Spontaan krijg ik de slappe lach.

Watch me!

Mijn gedachte dwalen af naar alles wat warm is. Warme chocolade melk met slagroom. Warme appeltaart. Erwtensoep. Een warme douche. Het helpt niet. Evenmin als klagen. Ja, het is koud. Het regenjasje was geen goed idee. Mijn hand is plakkerig. Allemaal feiten die mij niet gaan helpen. ‘En nu ophouden met dat gezeik’ zeg ik hardop. Ik herpak mijzelf en trap door. Uit het niets, vlak voor een bocht, staan wat vrouwen te kijken. Ik roep: ‘mijn allereerste halve triatlon!’ Met een blik van een trotse dreumes die voor het eerst opstaat en zelf loopt. “Goed zo wijffie!“ klinkt het achter me. Deze bevestiging heb ik nodig. Ik voel de energie en zet door. Dan nader ik eindelijk de transitie zone. Ook dit onderdeel is gelukt. Ik zet mijn fiets op z’n juiste plek en maak me klaar voor de grande finale. De halve marathon.

Almere Challenge Middle Distance

Run babe

Langs het parcours staan familie en vrienden. Als eerste zie ik Vivianne mijn lieve vriendin en partner in crime. Zij heeft niets met sport maar toch komt ze iedere wedstrijd kijken en juicht het hardst van iedereen. Run babe! roept ze. Vlak daarna zie ik Chris en Amélie. Ze stralen en kijken me aan alsof ik een heldendaad heb verricht. Ik loop verder en zie nog meer mensen die speciaal voor mij zijn afgereisd naar Almere. Kippenvel.

De eerste kilometers gaan prima. Dan voel ik mijn schenen branden. Mijn benen doen pijn en zijn er klaar mee. Maar ik ben er niet klaar mee en wil door. Ik ga lopen. Na een paar minuten bedenk ik me. Ik zit verdorie in een wedstrijd. Ik ga toch niet lopen?! Rennen. Rennen zo lang het kan. Vanaf dat moment gaat het goed. Ik ren en blijf rennen tot ik over de finish kom.

De Almere Challenge. In september 2016 schreef ik mij in voor mijn eerste triatlon. Nu 1 jaar verder heb ik zoveel geleerd. Het was niet makkelijk. Maar dat is nu juist de kick. Diezelfde dag nog hebben we het gevierd. Met hamburgers, friet, mayonaise en veel drank. Precies zoals ik de dag ervoor voorspelde.

Almere Challenge Middle Distance

1 Comment

Bianca 20 september 2017 at 20:15

Wauw zeg respect.

Reply

Leave a Comment