LovePersoonlijk

Eigenlijk train ik nooit…

posted by Manon 1 februari 2016 8 Comments
Manon 1

♦ Blog geschreven door Manon ♦

Mijn hardloopjaar start altijd met de halve marathon van Egmond. Ik had me er niet echt op voorbereid dus het plan was om rustig te lopen en ervan te genieten.

Die ochtend in Egmond was ik moe, het was koud, en ik had echt geen zin. Maar goed, ik was er dan toch dus laat ik maar starten. In de eerste zeven kilometer over het strand dacht ik al aan stoppen, maar dan hoor ik een stem in mijn hoofd: “Opgeven is geen optie!” Het werd er niet leuker op, maar ik ging door. Ik begon me af te vragen waarom ik dit eigenlijk deed en wat ik er ook alweer leuk aan vond. “Als ik het niet leuk meer vind, mag ik dan stoppen? Ik doe dit toch voor de lol.” Voor het eerst leek opgeven een reële optie, al moest ik mezelf wel eerst voldoende reden, lees excuses, geven. Gelukkig had ik voldoende excuses om te stoppen:

  • Het was slechts 7 weken na mijn marathon. Ik ben nog niet volledig hersteld. Zelfs topatleten hebben 8 weken nodig om volledig te herstellen na een intensieve wedstrijdperiode, terwijl topatleten volledige rust kunnen nemen, en  een optimaal  herstelprogramma volgen samengesteld door top coaches, voeding specialisten en andere professionals.
  • Ik heb me niet voorbereid op een wedstrijd. Ik had niet voldoende rust gehouden voor Egmond. Maandag had ik nog in de sportschool een zware krachttraining gedaan inclusief veel beenoefeningen. Dinsdag had ik 16km met de Running Junkies gelopen op een best wel vlot tempo. Donderdag had ik twee uur geklommen bij De Klimmuur in Amsterdam. Logisch dat mijn lichaam moe is.
  • Ik voelde me niet goed en het zouden wel eens onderkoeling verschijnselen kunnen zijn. Het weer was verschrikkelijk; koud en een ontzettend harde wind! “de langzaamste marathon sinds 1985” bleek achteraf. Ook had ik niet veel geslapen en waarschijnlijk ook niet voldoende gedronken. Het zou wel eens verstandiger kunnen zijn om te stoppen.

Reden genoeg om te stoppen dus. Zodra ik mezelf akkoord had gegeven om te stoppen, verdween de behoefte om te stoppen. Ik stopte uiteindelijk pas na de finishlijn. Toen het niet meer moest, wilde ik lopen.

 Manon 2

Een maand na Nieuwjaar zijn de meeste mensen hun goede voornemens alweer vergeten… Het lastige met goede voornemens is dat het iets is wat mensen zichzelf opleggen. Het ontstaat vaak vanuit een negatieve gedachte, zoals: Ik ben te dik, ik moet gezonder leven, ik moet stoppen met roken, suiker eten, alcohol drinken, etc.

Onlangs schreef ik op mijn Instagram account @Manon_runs: “It is easier to take care of something you love, than something you hate” – Het is makkelijker om goed te zorgen voor iets/iemand waar je van houdt dan die je haat- Vaak zorgen we goed voor de mensen en huisdieren om ons heen omdat we van ze houden. Hoeveel houden we van onszelf? Voldoende om onszelf dezelfde zorg, liefde en toewijding te geven? Jezelf verplichten tot iets is niet leuk en daarom niet vol te houden. Dus verplicht jezelf tot niets, maar gun jezelf een geweldig, gezond, gelukkig, leuk en lang leven, en soms hoort daar hard werken aan je gezondheid bij, en soms een lekker koekje.

Aan het einde van de week heb ik regelmatig het gevoel dat ik niet voldoende heb getraind. Als ik dan terug kijk, heb ik toch vier keer gesport. Trainen associeer ik, zoals de meeste mensen waarschijnlijk, met zware fysieke arbeid. Meestal zijn mijn trainingen activiteiten met vrienden en kennissen en voelt het niet als zware fysieke arbeid. Dus eigenlijk train ik nooit, maar heb ik gewoon veel ‘sociale activiteiten’.

Manon 3

Een van de meest bijzondere sociale activiteiten van afgelopen maand was de Stadswild Silent Night Run. Een gebruikelijke Stadswild training, dwars door de stad rennen, met tussendoor krachtsoefeningen, maar dan op een ongebruikelijk tijdstip en nog specialer, in stilte.

Ik loop af en toe alleen in stilte, dan zet ik mijn gedachten op een rij en loop ik net zo lang tot mijn hoofd leeg is en ik opga in de omgeving; een moment voor mezelf. Nu liep ik in stilte maar dit keer was mijn omgeving de groep en deelde ik deze ervaring met hen. Grappig genoeg verliep alles soepel, we hadden geen woorden nodig om elkaar te begrijpen en er was ook geen taalbarrière. Om elkaar te begrijpen keek je elkaar in de ogen aan en dan merk je dat echt contact daar begint en ik dacht: “if we speak less, would we communicate more?”

image_print

8 Comments

Een ontspannen weekend in de Ardennen - Eat.Run.Love. 18 juli 2016 at 07:00

[…] schreef er al een keer een blog over. Trainen associeert ze met zware fysieke arbeid. Haar trainingen zijn meestal met vrienden en […]

Reply
Train jij eigenlijk hard genoeg? - Eat.Run.Love. 4 juli 2016 at 12:30

[…] Ik kan wel eens gek van mezelf worden hoe competitief ik ben. Ik wil winnen, de beste zijn. Als ik denk dat ik ergens niet goed in ben, vermijd ik het liever. Daardoor heb ik al een tijd geen wedstrijden meer gelopen korter dan de marathon. Sinds ik voor marathons train doe ik veel lange rustige duurlopen. Heerlijk vind ik dit. Door een mooie omgeving rennen, genieten van de natuur of gezellig kletsend met loopmaatjes. Het voelt helemaal niet als training. Vandaar dat ik eerder eens een blog heb geschreven met de titel “eigenlijk train ik nooit”. […]

Reply
Sport en eetdagboek #38 - Eat.Run.Love. 8 februari 2016 at 07:03

[…] mogelijk in bed liggen en sta om 8.15 pas op om me klaar te maken voor werk. Ondertussen zie ik dat het artikel van Manon super goed gelezen is, ik begrijp dat wel, want “niet trainen” dat wil toch […]

Reply
Freerk Jan 2 februari 2016 at 10:45

Cool. Je schrijft echt heerlijk ontspannen. Deze blog ga ik volgen, ik vind het nu al leuk.

Reply
Jessica - Eat.Run.Love.
Jessica - Eat.Run.Love. 2 februari 2016 at 21:59

Leuk om te horen Freerk, we zien je graag terug!

Reply
Gerard 1 februari 2016 at 19:08

Mooi geschreven, word er stil van. Goed om bewust te zijn van de stilte om je heen

Reply
Manon
Manon 1 februari 2016 at 20:34

Leuk om te horen Gerard. Dankjewel.

Reply
Manon
Manon 26 februari 2016 at 09:31

Dank voor deze mooie reactie Gerard.
Manon

Reply

Leave a Comment