Hardlopen / TrailrunningInspiratieLoveReizenRun

Een winters avontuur

posted by Manon 7 maart 2018 1 Comment
high coast winter

Wat ik in 8 maanden niet hardlopen geleerd heb, is dat er altijd wel een alternatief is. Als je maar goed genoeg kijkt en het graag genoeg wilt.

Wie niet lopen kan, kan namelijk altijd nog… Zwemmen, fietsen, roeien, schaatsen, fitnessen, boulderen, klimmen, boksen, suppen, rolstoel basketballen (ook als niet rolstoeler kan je daaraan meedoen) en wandelen. Om maar wat voorbeelden te noemen. Dat laatste klinkt misschien niet als een sportief en uitdagend alternatief, maar vergis je niet. Het kan namelijk heel uitdagend zijn. Stevig een berg opwandelen laat mijn hart sneller kloppen dan rustig joggen op een vlakke weg.

In december ging ik voor het eerst na mijn ongeluk wandelen in de bergen. Het was heerlijk om weer in de natuur rond te kunnen lopen en ik was blij dat mijn enkel het hield. Een pittige wandeling van 5 uur ging goed, dus ik vond dat ik klaar was voor een nieuwe uitdaging.

High Coast Winter Classic 

High Coast Winter Hike

High Coast Winter Hike

Een driedaags winters avontuur in de Zweedse High Coast werd deze nieuwe uitdaging. Drie dagen op sneeuwschoenen wandelen en twee nachten kamperen in de sneeuw. 

Ook al had ik geen lange duurtrainingen meer gedaan de afgelopen tijd, ik ben wel fit. Ik maakte mij dan ook geen zorgen over de intensiteit van de tour. Waar ik mij wel zorgen over maakte was het weer. De gemiddelde sneeuwhoogte was bijna 2 meter en de temperaturen lagen ver onder 0. 

Tijdens het wandelen heb je niet zo’n last van de kou, maar ’s nachts in mijn tent zal dat wel eens onaangenaam kunnen zijn. “Zal ik wel kunnen slapen? Is mijn slaapzak wel warm genoeg? Houdt mijn matras wel voldoende koud van de grond tegen?” Die laatste twee vragen besloot ik een antwoord op te vinden voor vertrek.

De voorbereiding

Zo lag ik zaterdagnacht een week voor vertrek in mijn slaapzak op mijn balkon in Amstelveen. Erg goed heb ik die nacht niet geslapen, maar te koud heb ik het niet gehad. Erg warm ook niet, dus ik besloot last-minute toch een liner aan te schaffen, wat een heel dunne hoes blijkt te zijn die in je slaapzak gaat. Volgens de omschrijving moet dit 10 graden Celsius schelen. In Zweden zal het vast iets kouder zijn dan in Amstelveen op mijn balkon, dus die tien graden warmer kan ik goed gebruiken.

Een aantal weken lijkt mijn woonkamer op een basecamp. Al mijn kampeerspullen liggen uitgestald op de vloer in de woonkamer. Bijna dagelijks leg ik er iets bij of haal ik er weer wat vanaf. “Misschien toch een extra thermoshirt. Heb ik echt drie paar sokken nodig? De koffie mag ik zeker niet vergeten. Chocolade en whiskey zijn wel essentieel.”

Gelukkig past alles wat de ‘final cut’ heeft gehaald ook daadwerkelijk in mijn 38 liter rugzak en ben ik klaar voor het avontuur. 

Het avontuur

We arriveren donderdagavond rond negen uur op Arlanda Airport in Stockholm. We rijden vervolgens drie uur totdat we  bij ons hotel zijn gearriveerd. We genieten extra van onze laatste warme douche voordat het kampeeravontuur echt begint.

De volgende ochtend vertrekken we vroeg en rijden we nog een paar uur om vervolgens te arriveren in de High Coast. Eerst zijn er een aantal presentaties van de organisatie en ontvangen we alle benodigde informatie voor de aankomende drie dagen. Rond het middaguur staat iedereen bepakt en bezakt klaar en gaan we van start. 

fullsizeoutput_184c

In het begin ben ik vooral gefocust op het lopen met de sneeuwschoenen, het juiste tempo, de rugzak op mijn rug. Nu met eten en drinken erin is mijn rugzak ongeveer 15 kilo en voelt gelukkig niet zwaar aan. Na ongeveer een uur begin ik meer om mij heen te kijken. Wat een landschap. Sneeuw zo ver ik kan kijken.

Deze eerste dag doen we niet een hele lange route. Al snel staan we in het kamp waar we onze tent kunnen opzetten voor de nacht. We vinden het wel fijn dat we op tijd zijn. Nu is het nog licht en kunnen we rustig ons kamp maken. Eerst moet de grond worden platgestampt zodat we een goede ondergoed hebben om de tent op te zetten. Na de tent opgezet en ingericht te hebben beginnen we aan het avondeten.

En wie nu denkt dat we daarna gezellig met z’n allen rond een kampvuur sterke drankjes hebben gedronken, heeft het mis.

Omdat James zijn jetboiler vergeten is, hebben we nu met z’n drieën een kleine gasbrander. Sneeuw smelten en water koken gaat zo niet snel. Uiteindelijk besluiten we ons eten koud op te eten, en het beetje gekookte water te gebruiken om wat warme drankjes te zetten. En wie nu denkt dat we daarna gezellig met z’n allen rond een kampvuur sterke drankjes hebben gedronken, heeft het mis. Dit was wel mijn verwachting maar vanwege de combinatie vermoeidheid en ijzige kou, lagen we rond 20.30u al in onze slaapzakken.

IMG_8817

De tent hadden we mooi aan de rand van het bos gezet. Erg mooi, maar vol in de wind. De volgende ochtend werd ik koud wakker. Naast de tent sneeuw smelten voor het ontbijt duurt een eeuwigheid. Vandaar dat we besluiten dat een liter water per persoon voldoende is. In de middag bij de lunch smelten we wel weer wat sneeuw. In de hoop dat we het dan warmer zullen hebben.

En door…

Van een lunchpauze komt het eigenlijk niet. Veel wandelaars nemen wel de tijd voor de lunch. Ze maken een vuurtje en koken water. Sommige zetten zelfs hun tent even op. Ik heb het koud en stilstaan of zitten doe ik liever niet. We eten onze lunch koud en staand op. Na ongeveer 5 minuten pauze gaan we weer verder. Zolang we blijven bewegen heb ik het warm, en kan ik genieten.

Deze avond heeft de organisatie voor ons gekookt. De warme hotdogs en lingonberry sap smaken heerlijk. Na dit fijne maal en met een schoon droog shirt slaap ik deze nacht goed. De volgende ochtend word ik dan ook fijn wakker. Rustig aan schep ik zoveel mogelijk sneeuw in het kleine pannetje en begin met smelten. Ik smelt zoveel sneeuw als nodig is voor drie ontbijtjes met koffie en voldoende water voor onderweg. Deze laatste wandeldag belooft een mooie dag te worden.

fullsizeoutput_1854

heerlijke start van de dag

Finish strong

Als laatste vertrekken wij die ochtend. Al is het geen wedstrijd, het voelt niet fijn. Vandaar dat ik besluit het tempo op te voeren. Ik zet in op een pittig wandeltempo waarvan ik overtuigd ben dat we niet als laatste zullen aankomen. Onderweg word ik een aantal keer aangesproken op het opvallend hoge tempo, en gevraagd of ik wel rekening houd met de twee mannen die achter mij aan het doodgaan zijn. Zonder het door te hebben, begin ik in een wedstrijd modus te raken. Het trailrun vlammetje is bij me aangewakkerd.

Het leven is zo simpel op zo’n moment. 

Dit avontuur in de bergen geeft mij het gevoel dat ik ook met trailrunnen ervaar. Ik geniet van de natuur, maar ben gefocust op de trail, Een avontuur is altijd met hoogte- en dieptepunten. Wanneer het zwaar wordt moet je focussen en doorzetten. Dat vind ik er juist zo lekker aan denk ik. Je vergeet alles om je heen, voelt en hoort alleen nog je eigen ademhaling. Mijn enige gedachte is doorgaan, blijven lopen. Het leven is zo simpel op zo’n moment.   

Deze laatste dag bleek uiteindelijk de langste route te zijn. In combinatie met het vlotte tempo komen we moe, maar zeker voldaan aan. Er is zelfs een heuse finishlijn waar we onze diploma’s overhandigd krijgen. Zo bovenop de berg is dat een prachtige eind van ons winters avontuur. 

IMG_8820

met James en Rob op de berg

1 Comment

back on top, na een blessure - Eat.Run.Love. 4 oktober 2018 at 07:00

[…] één na laatste klim, die ik mij herinner van de Hoge Kusten Hike van afgelopen februari, valt mij allerminst tegen. Ik had er als een berg tegenop gezien, maar op […]

Reply

Leave a Comment