Hardlopen / TrailrunningLoveReizenRun

Een ultra met een blessure. Zo doe je dat.

posted by Manon 23 april 2018 0 comments
lapland wilderness tours

♥ Blog geschreven door Manon 

IMG_0960

Laat ze maar lopen…

Ik zit in het vliegtuig en ga het avontuur tegemoet. Een combinatie van ‘nerves’ en ‘excitement’, bij gebrek aan Nederlandse woorden. Ik houd van dit gevoel. Vol verwachting van wat komen gaat, en toch niet wetend wat te verwachten. Natuurlijk heb ik foto’s bekeken van de bestemming waar ik naartoe ga, maar om te weten hoe het is om daar te zijn… Tja, dan moet je daar dus zijn.

De Amerikaanse-bus-tour-aanpak is niets voor mij. Je ziet snel alle highlights omdat je een grote afstand aflegt binnen korte tijd, maar mist de beleving. Ik heb meer tijd nodig. Ik houd er van om in het ritme van de omgeving te komen en de indrukken te laten bezinken. Vooral als je direct vanuit het dagelijks, drukke werkende leven komt, duurt het even om in een rustiger tempo te komen. Daarom vind ik het prettig dat ik voor dit avontuur 5 dagen heb.

Spelen in de natuur. Iets wat we vergeten, of verleren, zodra we ‘volwassen’ worden, terwijl het iets fantastisch is. Je bent volledig in het moment, aan het genieten, vergeet je zorgen en bent lekker buiten. Dat is wat ik van plan ben te doen in Zweeds Lapland. Vooral genieten.

Ik houd ervan de natuur in te trekken en op ontdekking te gaan, maar ook van de rust die het biedt. De natuur heeft het vermogen dingen in perspectief te plaatsen. In de natuur voel ik me nietig op een prettige manier. De wereld draait niet om ons, of om mij. En dat vind ik een geruststellend gevoel.

IMG_1179

Klaar voor de start

Het is zover. Iedereen is opgewonden. We mogen van start. Veel te hard vliegen de eerste kilometers voorbij. Voor de start was iedereen al naar het toilet geweest maar toch volgen er nog een aantal sanitaire stops. Het zullen de zenuwen wel zijn. Zodra de eerste spanningen er vanaf zijn, komen we in een rustiger tempo. Dat is maar beter ook want we hebben nog een lange weg en vijf dagen te gaan. Met het rustigere tempo went mijn hoofd aan de stilte om ons heen en mijn gedachten dwalen af, zoals ik altijd heb tijdens mijn lange trainingslopen. Ook al loop ik deze keer niet zelf. 

IMG_1019

Het team van links naar rechts: Schnaps, Noshk, Mimi en Malla

De honden lopen en ze genieten blijkbaar net zo van het lopen als ik normaal gesproken geniet van het lopen op de trails. Ook zij houden ervan om snel af te dalen en lopen rustiger omhoog. We bewegen vlot over de smalle kronkelende bospaden. Dit vinden we alle vijf fantastisch! Dit team past bij mij.

De vier kleine meiden zijn echte lange afstandslopers en doen me denken aan mezelf. Zeker als ik merk dat een dame van het team competitief is ingesteld. Zodra we de slee voor ons naderen, versnelt ze en de rest van het team doet mee. We mogen niet inhalen dus ik houd ze tegen, maar ik begrijp precies hoe ze zich voelen. 

220 kilometer in gemiddeld 13k/u

Over de 5 dagen leggen we ongeveer 220 kilometer af. Ons gemiddelde tempo ligt rond de 12 á 13 kilometer per uur. Het zijn echte racehonden. Ze zijn gewend om mee te doen aan wedstrijden van wel 100 of 200 kilometer, waarbij ze met een gemiddeld tempo van 13 kilometer per uur de route aan een stuk afleggen. Op de kortere afstanden halen ze zelfs tempo’s van ruim boven de 20 kilometer per uur. Tijdens een kortere nachttrail heb ik dat kunnen ervaren. 

lapland wilderness tours

5-daagse Musher tour met Lapland Wilderness Tours

Volle bak met 24 kilometer per uur

Alleen met Joe, de gids, en onze acht honden, heb ik mogen voelen hoe het is om te racen. Volle bak gingen we. Met een gemiddeld tempo van ruim 17 kilometer per uur en maximale snelheid van 24. Mijn doel was om Joe en zijn team op de hielen te blijven. Berg op blijkt dit een uitdaging, dus spring ik van de slee af en ren mee om de honden minder gewicht te geven. Berg af daarentegen komen we weer snel bij en als ik niet oplet, gaan we ze voorbij.

In de nacht lijkt alles sneller te gaan. Aangezien niet alleen ik, maar ook de honden, alleen oog hebben voor de trail, en minder voor de omgeving, zijn we meer gefocust. Hierdoor zit ik echt in het moment. Na ongeveer drie kwartier, wat voor mijn gevoel nog geen twintig minuten is, zijn we weer terug bij onze hut. De tijd lijkt letterlijk en figuurlijk omgevlogen.

IMG_1066

Kiruna, Zweeds Lapland

“Volgend jaar zomer hoop ik daar weer klaar voor te zijn.”

De volgende dag lopen we weer over de eindeloos wit uitgestrekte vlaktes. De zon schijnt aan de strak blauwe lucht. De temperatuur ligt onder de nul graden maar dat deert niet want de zon geeft voldoende warmte af. Ik denk eraan hoe heerlijk het mij lijkt om hier zelf rond te rennen. Veertig kilometer per dag voor een aantal dagen. Dit klinkt misschien veel, maar als je er alle tijd voor neemt, lijkt mij dit heerlijk. Goed getraind op een rustig tempo twintig kilometer in de ochtend en twintig kilometer in de middag lopen met een lange lunchbreak, is prima te doen denk ik… Als je niet geblesseerd bent althans.

Het ultieme gevoel van vrijheid

Een mooie tour van een aantal dagen. Met rugzak op hardlopend een omgeving ontdekken is voor mij het ultieme gevoel van vrijheid. Volgend jaar zomer hoop ik daar weer klaar voor te zijn. Tot die tijd laat ik de honden rennen en plan ik zelf andere avonturen in. Daarnaast ga ik natuurlijk rustig door met mijn interval trainingen totdat ik volledig hersteld ben, en weer kan genieten van de lange duurlopen. Want daar geniet ik toch het meest van.

Leave a Comment