Hardlopen / TrailrunningRun

Een ongeluk zit in een klein hoekje

posted by Manon 15 augustus 2017 2 Comments
mykillerbody.photography

♦ Blog geschreven door Manon

Het is het eerste Fly and Run weekend en we gaan naar Berlijn. Ik ga mee als hardloopbegeleider en heb er enorm veel zin in. Van te voren heb ik mooie routes en trainingen bedacht. Vrijdagavond lopen wij de eerste route.

De eerste run met RunTheCity in Berlijn

De eerste run met Fly and Run in Berlijn

We rennen door de straten van Berlijn en staan stil bij de monumenten die we tegenkomen onderweg. We lopen een park in met mooie glooiende heuvels. Midden in de stad heb ik toch het gevoel dat we aan het trailen zijn. Het regent maar dat deert niet. “Het is net buitenspelen” zeg ik nog. Het doet me denken aan mijn kinderjaren. Rennend door de plassen stampen, en je geen zorgen maken dat je nat of vies wordt.

Kinderjaren herleven

Gek doen met Alexander "thug life"

Gek doen met Alexander “thug life”

Dat het zoveel gelijkenis met mijn kinderjaren zou hebben, kon ik toen nog niet bedenken. Toen ik jong was haalde ik van alles uit, zag ik geen risico’s en was ik onberekenbaar. Sommige mensen zullen hier zeggen dat er dus niets veranderd is sinds die tijd. Maar zelfs al loop ik tegenwoordig met twintig kilometer per uur bergpaden af en over bergtoppen bedekt met sneeuw en ijs; ongelukken of zelfs maar een blessure, heb ik tot nu toe niet gehad.

Binnen 6 maanden 6 keer bij de eerste hulp

In mijn kindertijd is er een periode geweest dat ik binnen 6 maanden 6 keer bij de eerste hulp van het ziekenhuis kwam. Zo vaak dat bij de zesde keer mijn moeder de kamer werd uitgestuurd en ik nogmaals mijn verhaal mocht doen. “Wat is er écht gebeurd?” werd er gevraagd. In geuren en kleuren vertelde ik over de boomhut die ik wilde bouwen van treinbielzen die ik in de buurt gevonden had. De biels bleek nogal zwaar en daarom liet ik hem weer vallen. Helaas op mijn teen. Erg onhandig. De artsen begrepen dat je zo’n verhaal niet verzint en mijn moeder mocht de kamer weer in.

Lachen tot ik schrik

Met hardlopen in een stad kan niet zoveel mis gaan, zou je denken. Je moet natuurlijk uitkijken met het verkeer in de stad, maar zodra je op een voetpad, langs een rivier, of in het park loopt, is het ontspannen lopen. Bijna lopen wij het park weer uit zodra ik in mijn ooghoeken een glijbaan spot. Onschuldig lijken die dingen. Gemaakt voor kinderen dus wat kan het gevaar zijn? Ik ga er als eerste, en enige, vanaf. Lachend kom ik beneden, maar direct na het neerkomen lach ik niet meer.

Het voelt verkeerd. Het lijkt of iemand mijn enkel heeft vastgegrepen. Of ligt er onder de plas met water een klem verstopt? Ik kan het gevoel niet plaatsen. Ik trek mijn voet uit het zand en naar mij toe, en zie dat het mis is. Mijn voet hangt los aan mijn onderbeen. Mijn eerste reactie is om mijn voet vast te pakken en recht te zetten. Dat doe ik ook, maar hij blijft niet zitten. Het verbaast mij hoe los mijn voet voelt.

Marjan en Gerard waren de beste eerste hulp die ik kon wensen

Marjan en Gerard waren de beste eerste hulp die ik kon wensen

Daar lig ik dan op de grond

Ik heb wel eens iemand gezien waarbij de schouder uit de kom was. Die werd met een harde ruk aan de arm teruggezet. Ik vroeg Gerard, een van de lopers, een harde ruk aan mijn voet te geven, zodat mijn voet ook weer terug in het gewricht zou schieten. Dat deed Gerard niet. Achteraf maar goed ook, want het enkelgewricht zit anders in elkaar dan het schoudergewricht en hard aan de voet trekken, had in dit geval niet gewerkt.

Daar lig ik dan op de grond in de regen en ik begin het koud te krijgen. De pijn, die ik tot nu toe niet had gevoeld, hoogstwaarschijnlijk door de adrenaline of de shock, begint nu wel te komen. Ik voel mij steeds flauwer worden en ik val een aantal keer weg. Marjan houdt mijn voet stabiel en Gerard zit achter mij, en zegt mij dat ik mag loslaten. Ik geef me over en lig in zijn armen. De ambulance en Mijn vriend zijn ondertussen gebeld. Beide zijn onderweg. De ambulance arriveert na ongeveer een half uur, mijn vriend arriveert, na een nacht rijden vanuit Nederland, om vijf uur ’s ochtends.

De ultra trail in IJsland waar ik zo lang voor getraind heb, ging hierdoor helaas niet door. Hoe het afliep las je in mijn vorige blog. Het herstel gaat naar verwachting lang duren, maar ik zal jullie op de hoogte houden van mijn herstel en hoe ik hier mee om ga! 

Fotocredit hoofdfoto Killerbody.Photography 

image_print

2 Comments

Bianca 16 augustus 2017 at 18:38

Oh wat erg zeg voor je. En dan nog met zoiets onschuldigs als een glijbaan. Veel sterkte Manon.

Reply
Manon
Manon 7 september 2017 at 10:59

Hi Bianca, dankjewel nog voor de lieve meelevende woorden. X Manon

Reply

Leave a Comment