Hardlopen / TrailrunningRun

Een andere ultra dan verwacht

posted by Manon 1 augustus 2017 2 Comments
Ultralopen

♦ Blog geschreven door Manon ♦

Het was niet de ultra zoals ik hem voor ogen had… Ultra lang voelt het wel.

Daar lig ik dan onderaan de glijbaan, met pijn in mijn been. Mijn voet hangt los aan mijn been en ik weet dat het mis is. “Het is niet goed, maar het komt wel goed”. De woorden van Marjan galmen nog na in mijn hoofd. Als een mantra geven ze mij rust.

Het is niet goed

Bij de eerste hulp in Berlijn

Bij de eerste hulp in Berlijn

In het ziekenhuis in Berlijn, waar ik met de ambulance naartoe gebracht ben, wordt de observatie bevestigd. Het is niet goed. Mijn linker kuitbeen is gebroken. En ik zal een operatie nodig hebben. Ik realiseer mij direct dat de ultra trail in IJsland, die over een paar weken zal plaatsvinden, waar ik zo lang naar heb toegeleefd en waar ik helemaal klaar voor ben, niet doorgaat. Evenals de Mont Blanc expeditie die twee weken daarna gepland staat.

De teleurstelling van het niet doorgaan van deze evenementen is minder groot dan ik zou verwachten. Zo lang het allemaal maar weer goed komt en ik weer kan lopen, maakt het mij niets meer uit. Weer kunnen lopen is mijn enige zorg. Niet direct morgen, maar ooit. Dit is precies wat ik als eerste tegen de Duitse arts van de eerste hulp zei. Hij heeft goede hoop…

Het komt wel goed

Klaar voor de operatie

Klaar voor de operatie

Een week later ben ik in het ziekenhuis de Gelderse Vallei in Ede voor de operatie. Aan de arts leg ik nog eens extra uit hoe belangrijk het is dat alles weer goed komt. Ik bén een hardloper. Het liefst loop ik in de bergen over de trails en daarbij is enkelstabiliteit van groot belang. Hij begrijpt het. De arts doet geen beloftes, maar ik ga er gewoon vanuit dat mijn enkel straks, over een reële geruime tijd, weer zo goed als nieuw is. Ik ben in ieder geval in de beste professionele handen.

Er zal een plaat in mijn onderbeen gezet worden om het bot vast te zetten. Na de operatie wordt mij verteld dat ik een plaat en diverse schroeven in mijn onderbeen heb. Op de schroeven had ik niet gerekend en dat is een tegenvaller. Door deze schroeven mag ik mijn been minimaal 6 weken niet belasten. Anders dan wanneer ik alleen de plaat zou hebben gehad. Het herstel zal hierdoor langer duren en er zijn nog twee operaties in het vooruitzicht om al het metaalwerk weer te verwijderen.

We maken er maar het beste van: "trainen" met Hans

We maken er maar het beste van: “trainen” met Hans

“Je breekt of scheurt wat. Het komt zelden voor dat het beide is”

“Je breekt of scheurt wat. Het komt zelden voor dat het beide is”, zegt de arts nog. Helaas heb ik de “jackpot”. Mijn kuitbeen is gebroken en ook alle enkelbanden zijn gescheurd. De buitenband is gelukkig alweer vastgezet tijdens de operatie, net als de botten. De andere banden herstellen vanzelf hopelijk weer.

Het ongeluk. Met moeite denk ik eraan terug. Enigszins grappig vertel ik het verhaal aan een ieder de vraagt wat er gebeurd is. Als ik heel eerlijk ben, denk ik er liever niet aan terug. De gebeurtenis, de teleurstelling, de pijn, het verdriet… en de gedachten, waarom, wat als… Ik moet het nog een plekje geven.

Fotocredit hoofdfoto Killerbody.Photography 

image_print

2 Comments

Een ongeluk zit in een klein hoekje - Eat.Run.Love. 15 augustus 2017 at 07:00

[…] waar ik zo lang voor getraind heb, ging hierdoor helaas niet door. Hoe het afliep las je in mijn vorige blog. Het herstel gaat naar verwachting lang duren, maar ik zal jullie op de hoogte houden van mijn […]

Reply
Eveline 2 augustus 2017 at 08:01

Sterkte Manon, wat een super naar nieuw. Heel veel success met het herstel proces en om alles een plekje te geven. Ik kan me voorstellen dat je wereld echt even op z’n kop staat!

Reply

Leave a Comment