RunTriathlon

De zomervakantie van Amber

posted by Amber 4 augustus 2017 2 Comments
zomervakantie sporten

“Freedom!” schreeuwt Amélie met veel gevoel voor drama uit over het schoolplein. De zomervakantie is begonnen. We trappen af met twee weken Mallorca. Alcudia om precies te zijn. Het gebied waar ieder jaar de Ironman wordt gehouden en is dus prima geschikt voor mijn trainingen. Toeval? Nee. Natuurlijk niet. In tegenstelling tot voorafgaande jaren heb ik deze vakantie in februari al geboekt. Met nog maar een ruime maand te gaan tot de Almere Challenge zorg ik dat ik tijdens de vakantie kan doortrainen. Met prachtige zandstranden, adembenemende plekjes, heerlijk eten en een Mediterraans klimaat biedt deze omgeving veel moois voor ons alle drie. Precies zo heb ik deze vakantie thuis verkocht.  Dat ik een hotel heb uitgekozen met een grote gym,  25 meter banenzwembad en racefietsverhuur heb ik afgedaan als ‘toeval’.

Holiday vibes

Vakantie is voor ons een tijd van relaxen. Normaal gesproken is rennen de enige sportieve actie die ik dan onderneem. We maken er op vakantie eerder een sport van om vooral zo min mogelijk te doen. Zelfs koken is te veel; waardoor we meestal uitwijken naar een mooi resort. 48 weken per jaar werken we actielijstjes af. Nu even niet. Wat wij doen op vakantie? Simpel; we zien wel.

Dit jaar gaat dat motto voor mij niet op. Wanneer je nog een maand hebt voordat je een krappe 2 KM moet zwemmen, gevolgd door 92 KM fietsen en 21 KM rennen dan is een we-zien-wel-houding geen aanrader. Daarbij zijn de trainingen een belangrijk onderdeel geworden van mijn leven. Ik doe ze met liefde. Het hoort bij mij. De vraag is dan ook niet òf ik hier in Mallorca mee doorga maar wanneer.

Hardlopen en zwemmen zijn de onderdelen die ik niet echt hoef te plannen. M’n langste duurloop is 100 minuten. Wanneer ik ‘s ochtends om 07.00 start zijn Chris en Amélie net wakker wanneer ik terug ben. De andere hardlooptrainingen zijn maar een uurtje. Deze doe ik tussen de bedrijven door. Zwemmen is deze vakantie al helemaal geen probleem met een azuur blauwe zee voor de deur en een 25 meter bad op kruipafstand. Weer een trainingsonderdeel waar ik gemakkelijk een vinkje achter kan zetten. Fietsen is een ander verhaal.

zomervakantie sporten

This is my bike

Mijn inmiddels vertrouwde racefiets heb ik in Amsterdam gelaten. Een racefiets huren is goedkoper. Vast even wennen net als de omgeving. Deze is prachtig en redelijk vriendelijk voor wielrenners. Een extra challenge… het eiland kent ook de nodige hoogtemeters waar ik zero ervaring mee heb. Mijn enige Nederlandse klimmetjes zijn die over een bruggen. Niet zo gek want ik fiets pas vijf maanden buiten. Voorovergebogen op mijn tri-stuur zelfs pas een paar weken. Mijn ervaring beperkt zich tot Noord Holland.

Goed voorbereid als ik ben; heb ik de afmetingen en instellingen van mijn eigen fiets ruim van tevoren door gemaild naar de verhuurder op Mallorca. Komt helemaal goed, krijg ik als reactie op mijn verzoek.

Helaas. Wanneer de verhuur enthousiast zegt: Look, here is your bike” zie ik in een oogopslag dat er weinig van klopt. Ik open mijn tas, haal de ge-e-mailde tekening in A3 formaat eruit en hou hem omhoog. ‘No. Thìs is my bike and I would be very happy if you could make sure the measurements are exactly the same. Gracias’. De man kijkt mij geïrriteerd aan. Als ik hem uitleg dat ik in september mijn eerste Half Distance Triatlon ga doen, verschijnt een glimlach. “No problem senora”. Drie kwartier later sta ik blij buiten.

zomervakantie sporten

06.00 rise and shine

Mijn eerste fietstraining laat zich nog redelijk makkelijk plannen; 100 minuten. De training  daarop is een ander verhaal. Drie en een half uur. Over de duur maak ik mij geen zorgen. Maar hoe kan ik dit doen zonder dat ik teveel family time mis? Heel even voel ik me schuldig. Volstrekt zinloos want niemand heeft er iets aan wanneer ik me zo voel. Ik kan me beter bezig houden met een oplossing die werkt voor iedereen. Zo vroeg mogelijk beginnen is the trick. Het enige wat ik dan mis is het gezamenlijk ontbijt.

De wekker gaat om  06.00. Zowel Chris als Amélie liggen nog te slapen. Muisstil kruip ik uit bed, poets m’n tanden, trek m’n outfit aan, sporthorloge en hartslagmeter om, vul bidons met gekoelde sportdrank, doe wat zonnebrand op en het haar in een staart. Snel nog even  een banaantje naar binnen. In de zakjes achterop mijn shirt verdwijnen: gelletjes, een pomp, wat geld en een mobiel. Tot slot pak ik mijn racefiets die op de kamer staat en wandel de muisstille hoteltuinen in. Ik fiets het terrein af en zie de zee waar de opkomende zon een adembenemende rode gloed in laat weerkaatsen. Wat fantastisch om hier mijn kilometers te maken.

No easy way to the top

Ik begin met trappen. Het eerste uur kruipt langzaam voorbij. Het tweede uur gaat al sneller. Gemiddeld fiets ik 25 km/p.u. terwijl ik een heerlijk briesje voel in mijn gezicht. Wielrennen is een sport die ook in Mallorca gedomineerd lijkt te worden door mannen. Mijn zuurstok roze helm, oranje bril en een paardenstaart verraden direct dat er een vrouw op de fiets zit. Dit zorgt voor een hoop bekijks en aandacht. Overal krijg ik voorrang. Mannen die me vanuit de auto spontaan aanmoedigen. Mijn ego stijgt met de kilometer. ‘Ik ben echt goed bezig ’ zeg ik hardop tegen mijzelf zonder enige vorm van gene.

Wanneer je zo lang in je eentje traint, wordt je vanzelf je eigen cheerleader. De positieve spirit krijgt een deuk als plots een pittige klim opdoemt. Het bordje langs de weg geeft het duidelijk aan. Omkeren, flitst door mijn hoofd. Waarom zou ik bergen trainen als De Almere Challenge volledig vlak is? Omdat je op Mallorca juist de hele experience moet ondergaan natuurlijk! Kom maar op met die bergweg. ‘Jij kan dit’ spreek ik mijzelf toe. Terwijl ik trap voel ik snel hoe mijn bovenbenen vollopen met melkzuur. Mijn hamstrings beginnen branderig aan te voelen. Het zweet gutst van mijn lijf. Uit ervaring weet ik gelukkig dat je het zelfs dan nog aardig lang kunt volhouden. Daarbij komt dat langzamer fietsen geen optie is want dan val ik om. Niet fijn als je vast zit aan je pedalen. Ik krijg het steeds warmer. Het aangename briesje voelt inmiddels als een hete föhn. Ik moet me zo focussen op de weg dat naar mijn bidon grijpen een slecht idee lijkt. De weg wordt steeds steiler en bochten volgen elkaar steeds sneller op. Net als het aantal auto’s. En ze lijken me inmiddels rakelings te passeren. Eindelijk ben ik boven. Ik gun mezelf een moment voor een slok en staar naar de afdaling waar ik duidelijk niet omheen kan. Shit! I did not think this thru. Ik overwin m’n angst en ga. Mijn snelheid stijgt in rap tempo. De teller op mijn horloge bevestigd dit. Ik hou mijn pedalen stil en laat het gebeuren terwijl ik zo goed mogelijk probeer te sturen . Ook al doen mijn benen niets; mijn hartslag stijgt. What a rush. Alsof ik in een achtbaan heb gezeten.

Terug in het hotel zie ik dat ik 86 km heb gefietst. Chris en Amélie hebben al ontbeten. Voor hen begint de dag net terwijl ik er al een avontuur op heb zitten. Zoals altijd informeert Chris hoe het is gegaan. ‘Lekker’ zeg ik . Snel spring ik onder de douche en we gaan naar het strand.

Als we later die dag me de auto over dezelfde berg rijden zien we een wielrenner die zich een weg naar boven zwoegt. Chris zegt; ‘ levensgevaarlijk deze berg op en af fietsen. Een klein stuurfoutje en je flikkert je de pleuris’. ‘Wat een gek’.

Het komt niet in hem op dat zijn eigen vrouw net zo gek is. Ik zwijg en lach stilletjes. Toch mooi wanneer je niet alleen jezelf maar ook je man nog kan verbazen.

image_print

2 Comments

José Vicente 4 augustus 2017 at 13:15

Hahaha..ik ben benieuwd wat Chris zal zeggen. Deze trainingen gaan je zooo veeeeel geven in Almere. En herkenbaar vakantie uitkiezen waar je toevallig kan trainen..
Goed gaan daar señora y Alegria en tu camino;)

Reply
Marie-Anne Reulens 4 augustus 2017 at 11:39

👍 Das pas karakter, en die bergop heeft zin ook al is de wedstrijd vlak. Versterkt de spieren wat zeker zal helpen, veel succes!!!

Reply

Leave a Comment