MamaPersoonlijk

De laatste loodjes

posted by Jessica - Eat.Run.Love. 29 juli 2019 0 comments
laatste loodjes zwangerschap

De hittegolf overleefd en de 40 weken gepasseerd, ik kan niet wachten om onze kleine man in mijn armen te houden. Negen maanden (of eigenlijk iets korter als je de weken dat je niet weet dat je zwanger bent niet meetelt) leef je toe naar die uitgerekende datum. Dan is die datum daar en dan ben je toch stiekem een beetje teleurgesteld dat hij er nog niet is. Mijn verloskundige waarschuwde al dat de gemiddelde zwangerschap langer dan 40 weken duurt, maar toch. De eerste weken van mijn verlof voelde echt als vakantie: ik had talloze afspraken staan, genoot van het lekkere weer, maakte de babykamer af en deed meerdere babywasjes. Na 4 weken was mijn bankrekening leeg, heb ik met iedereen afgesproken, liggen de babykleertjes schoon, gestreken en opgevouwen in de kast en is de babykamer af. Laat die bevalling maar beginnen! Een aantal gedachten die door mijn hoofd schoten de afgelopen twee weken.

Yes, morgen gaat hij komen

De dag voor mijn uitgerekende datum. Zowel mijn vriend als ik zijn op onze uitgerekende datum geboren, dus het leek ons extra bijzonder als onze kleine man ook op de uitgerekende datum zou komen. Helaas verstreek de dag en gebeurde er niks. Toch wel een kleine bummer.

Kan je alsjeblieft even rustig zijn in mijn buik

Ik weet natuurlijk helemaal niet wat normaal is, maar ik heb het gevoel dat ik een enorm bewegelijke baby heb. Toen hij wat meer ruimte had, ging mijn buik alle kanten op. Maar nog steeds laat hij me niet met rust en is hij heel actief. De verloskundige vindt het goed. Ik daarom ook. Maar soms zou ik willen dat hij iets rustiger is: mijn ribben doen zeer, er steken allemaal ledematen uit mijn buik en de druk op mijn blaas is enorm.

Maak me nou niet aan het lachen 

Die blaas ja, die heeft het zwaar te verduren. Ik had al een kleine blaas (als ik mijn vriendinnen moeten geloven), maar nu tijdens mijn zwangerschap moet ik helemaal elke vijf minuten naar het toilet voor een druppeltje. En ik schaam me stiekem een beetje om het te zeggen – ook al schijnt het heel normaal te zijn – maar als ik hard moet lachen, of moet niezen moet ik oppassen dat ik geen urine verlies. De laatste paar weken is het het ergste en wil ik eigenlijk niet dat ik de slappe lach krijgt want dan is het raak.

Gaat het nu beginnen? Nee, toch niet

Hee, ik voel wat. Zou dat het zijn? Nee, vast niet. Nee, toch niet. Bij elk steekje, elke kramp, elke harde buik denk ik: is dit een wee? Vriendinnen en schoonzusjes die al zijn bevallen zeggen dat je het echt direct herkent, en toch denk ik bij elke beweging is dit het? Maar nee, hij zit nog steeds rustig, dus het was geen wee.

Nooit meer alleen

Dat vind ik zo’n raar idee, dat we binnen nu en hele korte tijd nooit meer alleen zijn. Natuurlijk weet je dat wel als je zwanger wordt, maar je realiseert het je niet ofzo. Niet echt in ieder geval. Ik niet. Nu denk ik bij alles, straks hebben we een kleintje. Iemand die er altijd bij is, er altijd tussen zit en altijd om aandacht vraagt. Hoe ga ik dat trekken? Ben ik wel een leuke moeder? Hoe ga ik die balans vinden? Een terechte vraag die ik heb gekregen; hoe ga ik werk, sport en baby combineren? Ik weet het niet, ik hoop dat het lukt! Vast wel, want het lukt iedereen. Maar hoe, daar gaan we achter komen.

Wel sporten, niet sporten, wel sporten, niet sporten

Mijn hele zwangerschap ben ik lekker blijven sporten. Gedurende de zwangerschap heb ik veel opmerkingen gehad, maar richting het einde nog meer. Ben je nu nog steeds aan het sporten? Zou je niet wat rustiger aan doen? In de week van de hittegolf had ik zowaar geen zin om te sporten en ben ik lekker elke dag gaan zwemmen. Toen de hittegolf voorbij was, was ook mijn uitgerekende datum verstreken. Stiekem had ik wel zin om nog een keer te gaan sporten. Gewoon, ook om het mentaal af te sluiten. Aan de andere kant, het voegt ook niet zoveel meer toe. Uiteindelijk ben ik wel gegaan. Nog één laatste keer, om het af te sluiten. En dat was fijn.

Ik heb zin in gerookte zalm

Laten we even vooropstellen dat ik eigenlijk nooit gerookte zalm eet. En ik heb er ook heel mijn zwangerschap geen zin in gehad, maar de laatste paar weken zie ik ineens op elke lunchkaart gerookte zalm staan en heb ik er zo’n zin in! Bij ons om de hoek is een Bagels & Beans (waar ik nooit kom), maar ik denk dat ik na mijn bevalling een bagel met gerookte zalm ga halen. Nu al zin in.

Misschien vind je deze artikelen ook leuk

Leave a Comment