Hardlopen / TrailrunningLoveMotivatieRun

back on top, na een blessure

posted by Manon 4 oktober 2018 1 Comment
fullsizeoutput_21c6

Na in februari er in de sneeuw te hebben gehiked, keerde ik deze zomer terug naar de Höga kusten om mijn langste trail ooit te lopen.

Alleen ben ik niet

“Hardlopen doe je op je eigen benen. De ervaring kunnen we samen delen.”

“Ga je alleen?” Vragen vrienden mij verbaasd. Ik heb mij in een race nog nooit alleen gevoeld. Er zijn altijd andere lopers op het parcours, supporters en vrijwilligers langs de kant. Ik heb mij alleen ingeschreven en reis alleen naar de Höge Kusten Trail, maar alleen ben ik en voel ik mij niet. Hardlopen doe je op je eigen benen. De ervaring kunnen we samen delen.

Ik houd wel van alleen zijn. De ruimte en vrijheid. Nergens en met niemand rekening houden. Niet de drang mij aan iemand te bewijzen. Niemand om mij voor aan te passen. Alleen lopend kies jij de afstand en snelheid. Je loopt wanneer en waar jij wilt. Er zijn niet veel sporten die deze vrijheid bieden.

Vrijheid

Hardlopend heb ik zowel mentale als fysieke vrijheid gevonden. Als ik loop verdwijnen mijn gedachten naar de achtergrond, en kom ik in het moment. In dat moment kies jij. Je kunt rustig in een vertrouwde omgeving lopen. Je kunt je grenzen opzoeken in afstand of snelheid. Als het niet gaat, kan je altijd nog wandelen of de bus nemen, toch?

Zo vervagen de grenzen. Waar ik ooit de marathon als de grens zag, ligt mijn horizon nu verder en op avontuurlijker terrein. Op die grenzen valt nog zoveel te ontdekken. Hoe verder ik ga, hoeveel meer er mogelijk is. Hardlopend op avontuur dat is voor mij de ultieme vrijheid.

Geen ideale taperdag

Vrijdagochtend vroeg land ik met alleen een rugzak als handbagage op Arlanda, Stockholm luchthaven. Je hebt weinig nodig om te lopen en de wereld te ontdekken. Acht kilogram is blijkbaar voldoende. Vanaf Stockholm is het nog vijf uur rijden naar de Höge Kusten, de plaats van bestemming.

Ik heb via de Facebook groep afgesproken met Erik. Ik mag met hem en zijn twee vrienden meerijden. Zij doen ook mee met de drieënveertig kilometer Höga Kusten trail op zaterdag. Rond het middaguur pikken zij mij op in het centrum van Stockholm.

Het is een mooie dag dus ik heb ondertussen wat door de stad gedwaald. Mijn Garmin stappenteller geeft iets meer stappen aan dan goed is voor een taperdag, maar zorgen heb ik niet. Ik ga vooral genieten van deze race. Ook dit is onderdeel van het avontuur.

Een jaar geleden kon ik helemaal niet lopen, en nu ga ik mijn langste afstand ooit lopen. De finish halen is voor mij de prestatie.

Raceday

De eerste tien kilometer vliegen voorbij. Met een gematigd tempo want we hebben in totaal drieënveertig kilometer te gaan, met zeventienhonderd hoogtemeters. Het parcours is technisch. Oftewel, veel boomwortels, keien, rotsen, en pittig voor de enkels. Concentreren dus! Ik moet goed opletten waar ik mijn voeten plaats. Maar ik houd van dit soort trails. Hoe technischer hoe beter. Helaas denkt mijn enkel er anders over. De spieren en banden rond mijn enkel moeten hard werken. Iets te hard. Het begint pijn te doen en mijn enkel verstijft. Ik ben genoodzaakt te wandelen. Hardlopen op dit terrein gaat nu even niet.

IMG_9364IMG_9363IMG_9362

Positief realistisch

De motivational speaker die ik een dag eerder sprak, vertelde me dat je positief maar vooral ook realistisch moet blijven. Dit advies resoneerde in mijn hoofd en nam ik nu ten harte. Het risico is te verzinken in negatieve gedachten en teleurstelling. Natuurlijk baal ik dat mijn enkel nog steeds niet alles kan wat ik wil, maar ik loop hier wel, op de trails. En ik kán en ga gewoon drieënveertig kilometer lopen. Daar geloof ik in.

“op 25 kilometer loop ik op de top van mijn kunnen.”

Pieken en dalen

Op zestien kilometer schakel ik een hulplijn in, in de vorm van een FaceTime gesprek met mijn vriend en tevens sportcoach. Hij geeft mij zijn professionele advies ibuprofen te nemen. Ik slik twee tabletten van 200mg en wandel verder totdat ik weer het gevoel heb te kunnen lopen.

Op ongeveer 21 kilometer begin ik steeds soepeler te lopen. Ik geniet meer en dat is ook te merken aan het tempo. Ik haal lopers in. Waar de meeste ogenschijnlijk vermoeid worden, heb ik juist mijn energie gevonden en op vijfentwintig kilometer loop ik op de top van mijn kunnen.

IMG_9351

De laatste kilometers

“Dit mag van mij nog veel langer duren.”

De één na laatste klim, die ik mij herinner van de Hoge Kusten Hike van afgelopen februari, valt mij allerminst tegen. Ik had er als een berg tegenop gezien, maar op dit moment lijkt hij korter en minder zwaar.

De laatste afdaling, waarvan ik achteraf hoorde dat de meeste lopers hier moeite mee hadden, vind ik fantastisch. Het is tevens weer een technische afdaling waarbij het belangrijk is om snel op je voeten te zijn en geconcentreerd te blijven. We springen over rotsen en lopen over smalle single tracks. Ik heb een heerlijk ritme gevonden, en zit helemaal in de flow. Mijn benen voelen goed, mijn hoofd is helder en ik geniet met volle teugen. Dit mag van mij nog veel langer duren.

Terug op de top!

“Grenzen verleggen zou niet zo makkelijk moeten zijn.”

Nog één kilometer en driehonderd hoogtemeters te gaan en dan is het voorbij. Ik vind het bijna zonde en ben bang dat ik te fris aan de finish kom. Je wilt natuurlijk wel het gevoel hebben tot het uiterste te zijn gegaan. Grenzen verleggen zou niet zo makkelijk moeten zijn.

Alsnog kom ik stuk over de finish, want driehonderd hoogtemeters in één kilometer zijn veel. Ook zonder die tweeënveertig kilometer eraan vooraf. Mijn Garmin noteert 43.4km, 1700m in 7.06.50. Het langst en verst dat ik ooit heb gelopen. Aangezien het langer is dan een marathon, mag ik het een ultra noemen. Ik finish letterlijk en figuurlijk op de top van de berg. Ja, dit voelt echt wel als een overwinning. Een overwinning met een prachtig uitzicht.

Ik kan het niet laten om een parallel te trekken en de symboliek te zien. Mijn ultra was vorig jaar al begonnen, onderaan de glijbaan in Berlijn. Dit is niet alleen een finish van deze race. Het is de finale van mijn reis. Ik ben er. Ik ben er bovenop!

IMG_9439

1 Comment

Sandra 9 oktober 2018 at 08:37

Wat tof om te lezen, supergefeliciteerd met je prestatie!!

Reply

Leave a Comment