Hardlopen / TrailrunningRun

Alsmaar verder…

posted by Manon 1 mei 2017 4 Comments

♦ Blog geschreven door Manon 

Waarom wil ik toch alsmaar verder lopen?

Het begin

“Ik loop één keer een marathon!” zei ik in 2014

Ik ben in 2009 begonnen met hardlopen met een schema van 5×2 minuten lopen, met 2 minuten wandelen als pauze. Ik heb altijd veel gesport en dat deed in in die tijd ook. Vooral was ik in de sportschool te vinden, maar op een gegeven moment ervoer ik het niet meer als ontspanning en vond ik het niet meer leuk. Ik voelde steeds meer de druk om te presteren. Niet alleen op het gebied van sport, maar ook in m’n werk.

Toen veel dingen mij te veel werden, besloot ik om iets te doen zonder prestatiedruk, iets waarbij ik niets van mezelf verwachtte. Ik begon met een hardloopschema voor beginners, waardoor ik in twaalf weken vijf kilometer zou moeten kunnen lopen. Misschien had ik meer aangekund, maar ik vond het prettig om juist rustig te beginnen. Het ging mij er uiteindelijk niet om dat ik 5 of 10 kilometer zou kunnen lopen aan het eind van de 12 weken. Het ging om het lopen op zich. Zonder haast, zonder verwachting begon ik aan het schema.

_ND29575-Edit

foto credit: Andy Astfalck Photography

“Het hardlopen was toen vooral voor de ontspanning en om buiten te zijn.” 

Vooruitgang

Naar buiten, ontspannen en bewegen was het devies. Ik vond het fijn om buiten te zijn. En vermaakte me met het feit dat ik de omgeving beter leerde kennen. Het voelde goed om elke keer een stukje verder te komen. Je ziet letterlijk dat je vooruit komt. Eerst loop je tot het eind van de straat, vervolgens een blokje om. Nu loop ik de gemeente uit, en geniet ik van nieuwe lange routes op onbekend terrein. Het wordt steeds verder en avontuurlijker.

Niets is onmogelijk.

Wat eerst onmogelijk leek, is nu een gewoon geworden. De marathon heb ik nu vijf keer gelopen. Mijn vijfde marathon liep ik afgelopen maand in Parijs. Spontaan besloot ik, drie weken van te voren, dat ik de marathon van Parijs ging lopen. Ik kon mij nog inschrijven via het Flying Blue programma van de KLM. Zo kwam het dat ik, zonder specifieke voorbereiding, en zonder taper-week vooraf, 9 april aan de start stond van de Schneider Electric Marathon de Paris..

foto credit: Schneider Electric Marathon de Paris

foto credit: Schneider Electric Marathon de Paris

De marathon als training

Aangezien het kortdag was, heb ik er bewust voor gekozen deze marathon rustig te lopen. Met een tijd van 4.03.35 is het mijn langzaamste marathon ooit geworden. Dit is bijna een half uur langzamer dan mijn PR. Toch voelde het als een overwinning.

Na de finish, waar ik normaal gesproken geen stap meer kan zetten, kon ik deze keer verrassend genoeg gewoon doorlopen. Het lukte zelfs om rustig joggend uit te lopen. Dat gevoel geeft mij super veel vertrouwen voor mijn verdere plannen dit jaar. Nu ik dit zo type, kan ik het zelf haast niet geloven.

“nooit een ultra” heb ik vast wel eens geroepen.

Daar sta ik dan in voorbereiding op mijn eerste 55km ultra trail in IJsland. Waarbij ik eerst angst voelde of dit tot mijn mogelijkheden behoort, heb ik er nu alleen maar zin in, en ben ik alweer bezig met het volgende, nog extremere doel. Waarbij de ultra trail in IJsland gedegradeerd lijkt te zijn tot een trainingsloop.

_ND29663-Edit

foto credit: Andy Astfalck Photography

Waar ligt de grens?

Ik weet nu dat ik nooit hoef te roepen: “Dat ga ik nooit doen.” Uit ervaring is gebleken dat ik daar absoluut geen weet van heb. Ik blijf het interessant vinden de grens op te zoeken. Telkens als je in de buurt komt van die grens, blijkt hij toch net verder te liggen dan je dacht.

“Het is net een regenboog. Je komt nooit bij die schat met goud.”

Regelmatig wordt mij gevraagd waarom ik alsmaar extremere doelen stel, en waar ik het allemaal voor doe. “Waar ben je naar op zoek ben? Wat heb je te bewijzen?” vragen ze dan. Het is lastig daar antwoord op te geven. Ik denk niet dat ik ergens naar op zoek ben of iets te bewijzen heb. Ten eerste geniet ik van het hardlopen zelf. Ik geniet van het avontuur, van het ontdekken van nieuwe routes, de loopjes met vrienden waarbij we lief en leed met elkaar delen.

Onoverwinnelijkheid

Het gevoel aan het eind van die eerste training (5x2min) herinner ik mij nog goed. Datzelfde gevoel heb ik nog steeds; na mijn eerste tien kilometer, halve marathon, en ook aan het eind van mijn vijfde marathon toen ik merkte dat ik nog kon rennen na de finishlijn. Het gevoel van de overwinning! De overwinning op mijzelf. Het gevoel dat je meer kan dan jij zelf denkt. Dat gevoel geeft zelfvertrouwen en kracht.

Waarschijnlijk is dat mijn verslaving aan hardlopen. Het geweldige gevoel dat ik krijg wanneer ik mezelf overtref. Dat gevoel van eventjes onoverwinnelijk zijn.

Aan het eind van de Laugavegur Ultra Marathon zal ik dat gevoel hopelijk weer ervaren. Al weet ik nu al dat dat niet mijn limiet is. Het avontuur lonkt, en ik heb een kans gekregen om met geweldige mensen een zes-daags hardloop avontuur aan te gaan op Corfu. Of ik daar mijn grens ga tegenkomen, blijft nog even de vraag. Ik ga in ieder geval verder dan ik ooit had verwacht te gaan…

image_print

4 Comments

Thei Grebt 22 mei 2017 at 08:30

Google “Ultralang hardlopen” voor een boek waarin staat hoe je je op een ultraloopwedstrijd kunt voorbereiden.

Reply
Manon
Manon 26 mei 2017 at 13:41

Hi Thei, dankjewel voor de tip! Hen gegoogeld en ga het boek zeker bestellen. Ik houd sowieso van hardloop literatuur, vooral voor een wedstrijd vind ik het fijn als inspiratie :-) Dank! Gr. Manon

Reply
Patrice 1 mei 2017 at 16:59

Wauw wat tof! Een zes-daags hardloop avontuur op Corfu klinkt super. Ik ben heel benieuwd hoe je dit gaat vinden en hou je zeker in de gaten. Succes met de voorbereidingen!

Reply
Manon
Manon 26 mei 2017 at 13:43

Dankjewel Patrice! Het komt al dichterbij. Het wordt nu spannend maar heb er superveel zin in. Ik zal mijn ervaring hier weer uitgebreid beschrijven tegen die tijd ;-)

Reply

Leave a Comment